บทที่ 1 ไม่สน ไม่แคร์

ตอนที่ 1 ไม่สน ไม่แคร์

"แป้ง ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ"

'อลัน'ถามอย่างขำๆ เมื่อเห็น

'แป้งร่ำ' เพื่อนสาวเพียงคนเดียวในกลุ่ม

ทำหน้าเหมือนกับว่าใกล้จะถึงวันสิ้นโลก

แก้มป่องๆ ปากจู๋ๆ ของเธอมันคือภาพน่ามองสำหรับเขา

ไม่สิ สำหรับผู้ชายหลายคนเลยล่ะ ก็แป้งร่ำคือสาวสวยสไตล์อาหมวย หุ่นดี ผิวดี หน้าตาจิ้มลิ้ม ใครเห็นก็ชอบกันทั้งนั้น

ยิ่งเวลานี้ทำหน้าซังกะตายกับโปรเจคก่อนจบด้วยแล้ว เธอยิ่งดูน่ารักเข้าไปใหญ่

"มันท้อแท้"

แป้งร่ำตอบเพียงแค่นั้นก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ คล้ายกับว่าฟ้ากำลังจะถล่มโลกกำลังจะทลายเมื่อได้ฟังงานที่อาจารย์เพิ่งสั่งไม่กี่นาทีที่ผ่านมา แม้จะรู้ว่าวันนี้ต้องมาถึง แต่ก็ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

"เอาน่า ถึงยังไงงานโปรเจคก็สำคัญกว่าอะไรทั้งนั้น" อลันพยายามปลอบใจ

"แต่เงินก็สำคัญเหมือนกันนี่สิ"

แป้งร่ำเอ่ยขึ้นขณะที่ยังฟุบหน้าลงกับโต๊ะ อลันทั้งขำปนสงสาร พลางตบไหล่เพื่อนเบาๆ เพื่อให้กำลังใจ

"อ้าว ง่วงเหรอ ทำไมนอนแบบนั้น?"

'เอ็มเจ'

ที่เพิ่งหันหลังกลับมาเห็นสภาพเพื่อนตัวเอง ก็รีบเอ่ยถามอย่างสงสัย

"เปล่า มันท้อแท้" อลันเป็นคนตอบแทน เลียนแบบคำพูดก่อนหน้านั้นของแป้งร่ำ

"เรื่องเงินสินะ"

เอ็มเจพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ เขารู้ปัญหาของเพื่อนดี

แป้งร่ำฐานะทางบ้านไม่ค่อยดีนัก ที่เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยดังๆ ได้ ก็เพราะสอบได้ทุน แต่ค่ากินค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็ต้องพึ่งพาตัวเองเหมือนเดิม

"แล้วเพื่อนมึงล่ะ" อลันถามขึ้น "วันนี้ไม่เข้าเรียนเหรอวะ"

"เข้า แต่มันนั่งอยู่ข้างหลังนู่น"

เอ็มเจพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดที่เพื่อนอีกคนของเขานั่งอยู่

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน พักหลังๆ

'พันไมล์'

ไม่ค่อยมานั่งกับพวกเขาเลย เอาแต่แยกตัวออกไปนั่งที่อื่น แต่พอเลิกเรียนก็กลับมารวมกลุ่มกันเหมือนเดิม

สงสัยคงเรียนเข้าใจหมดแล้วก็เลยอยากไปนั่งข้างหลัง ให้คนโง่ๆ แบบพวกเขาเรียนกันให้เต็มที่ นี่คือสิ่งที่เอ็มเจคิด

หลังจากเรียนเสร็จ กลุ่มดาวเด่นแห่งวิศวกรรมไฟฟ้าก็มานั่งรวมตัวกันที่โรงอาหาร เพราะคาบบ่ายอาจารย์ยกคลาสเลยไม่รู้ว่าจะไปไหนกันดี

"วันนี้เอาไง ห้องพันไมล์มะ" เอ็มเจเปรยขึ้น

"เอาดิ กูไป" อลันตอบตกลงทันที

"เหอะ! แล้วได้ถามเจ้าของห้องอย่างกูก่อนไหม ว่าสะดวกให้พวกมึงไปหรือเปล่า"

เสียงของพันไมล์ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิด ซึ่งเป็นนิสัยของเขาที่เพื่อนๆ เองก็ต่างรู้ดี เพราะคนหล่อคนนี้โมโหแทบจะทุกอย่างบนโลกใบนี้ ทำตัวเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเสียจนเพื่อนๆ ก็เอือมระอาในบางครั้ง

"ไม่สน สะดวกไม่สะดวกพวกกูก็จะไป"

เอ็มเจบอกหน้าตายพลางยักคิ้วให้ตามสไตล์คนกวนๆ

"แล้วแป้งล่ะ ไปด้วยกันไหม"

"ไปไม่ได้หรอก พอดีเราเพิ่งโทรไปลาออกกับพี่เจ้าของร้าน แต่แกบอกให้ไปทำงานอีกสองสามวันเพราะไม่มีคนช่วย เราก็เลยต้องไป"

แป้งร่ำบอกเสียงอ่อย รู้สึกเหนื่อยกับชีวิตมากในช่วงนี้ หากเรียนเก่งมากกว่านี้ หากมีทุนทรัพย์มากพอ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยคงดีกว่าที่เป็นอยู่มาก

โดยเฉพาะกับเรื่องนั้นด้วย ถ้าชีวิตมันดี เธอคงไม่ต้องทำเรื่องนั้นอย่างคนโง่ๆ ให้มันเสียศักดิ์ศรี

"ว้าา เสียดายจัง"

อลันบอกอย่างเซ็งๆ ก่อนจะตามมาด้วยเอ็มเจที่ถามเพื่อนสาวด้วยความห่วงใย

"แล้วสรุปจะเอายังไงต่อ งานก็ไม่ได้ทำแล้ว แล้วจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าห้อง?"

"ไม่รู้สิ ยังคิดไม่ออกเลย"

"งั้นมีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน" เอ็มเจว่า

"ใช่ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ เราเต็มใจช่วยแป้งเสมอ" อลันบอกขึ้นอีกคน

"ขอบใจพวกนายมากนะ"

แป้งร่ำยิ้ม ก่อนจะหุบยิ้มลงเมื่อดันเผลอไปสบตาเข้ากับใครอีกคนที่นั่งถัดจากเอ็มเจ หญิงสาวรีบหลบสายตาทันทีเมื่อแววตาของอีกฝ่ายไร้ความเป็นมิตร

"งั้นเราไปก่อนนะ เดี๋ยวต้องเอาของไปเก็บที่ห้องก่อน"

"ให้เราขับรถไปส่งไหมแป้ง" อลันเอ่ยอาสา

"ไม่เป็นไร เรากลับเองได้"

หญิงสาวรีบปฏิเสธพร้อมกับยิ้มให้

เอาจริงนะ แป้งร่ำก็อยากให้อลันไปส่ง เพราะหอพักอยู่ไกลพอสมควร

แต่เพราะไม่อยากมีปัญหากับใครอีกคนนี่ล่ะ คนที่คอยจ้องสั่งห้ามไม่ให้เธอสนิทสนมกับเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ จนเกินไป เลยทำให้แป้งร่ำต้องระวังตัวเป็นพิเศษ

"ไปนะ" หลังจากเอ่ยลาเพื่อนเสร็จ แป้งร่ำก็รีบเดินออกไป

"น่าสงสารแป้งว่ะ"

อลันเอ่ยขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ

"งานก็ไม่ได้ทำแล้วจะเอาเงินที่ไหนใช้วะ?"

"ก่อนจะสงสารแป้ง สงสารตัวเองก่อนเถอะ ถ้ารอบนี้มึงยังสอบวิชาของอาจารย์วิชัยไม่ผ่านรอจบพร้อมรุ่นน้องปีหน้าได้เลย"

"เอ้า! มาแช่งกูอีกนะไอ้เอ็มเจ"

"เออน่า ไปเหอะ กูอยากเล่นเกมที่ห้องไอ้พันไมล์จะแย่อยู่แล้ว"

เอ็มเจบอกอย่างตื่นเต้น พรัอมกับวอร์มนิ้วรอ

"งั้นรอบนี้เดิมพันเป็นอะไรดี"

"กูคิดออกล่ะ ใครแพ้ต้องเป็นเบ้คนชนะหนึ่งอาทิตย์"

เอ็มเจเสนอขึ้นด้วยความมั่นใจ เพราะคิดว่ายังไงเขาก็ต้องชนะอยู่แล้ว

เว้นเสียแต่…

"เอาดิ กูดีล" เสียงของพันไมล์ดังขึ้น ทั้งอลันและเอ็มเจหันไปมองในทันที ก่อนจะรีบหยุดความคิดของเขาไว้

"ไม่ได้ดิ มึงห้ามลง!"

"ใช่! กูกับไอ้เจจะดวลกันสองคน"

"อะไรวะ ห้องก็ห้องกู เสือกไม่ให้กูเล่นด้วย"

"ก็มึงเล่นทีไร พวกกูก็แพ้ตลอด ห้ามเลย! นั่งดูเฉยๆ พอ!"

"เอ้า! ได้ด้วยเหรอวะ?"

พันไมล์ถึงกับยกมือขึ้นมากอดอก มองหน้าเพื่อนอย่างงุนงง

"เออ! มึงนั่งอยู่เฉยๆ ไปเลย ปล่อยให้คนเก่งแบบพวกกูเล่นกันสองคนก็พอ"

"ถุย! กล้ามาก มั่นหน้ากันนักนะ"

พันไมล์ว่าใส่ พร้อมกับส่ายหน้าแรงๆ ก่อนจะเดินนำไปที่รถที่จอดอยู่ ตามด้วยเพื่อนทั้งสองที่เดินตามหลังมาติดๆ

แต่ระหว่างที่กำลังจะเดินถึงรถ ก็มีใครสักคนมาดักหน้าเสียก่อน พันไมล์ถึงกับชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ ในขณะที่อรกฝ่ายยืนยิ้มเขินอายอยู่ต่อหน้าเขา

"พี่พันไมล์ค่ะ แพงซื้อขนมมาฝากค่ะ"

เสียงเล็กเสียงน้อยของหญิงสาวดังขึ้น พันไมล์ปรายตามองขนมที่อยู่ในมือเธอด้วยสายตานิ่งๆ ก่อนจะไล่ขึ้นมามองใบหน้าเจ้าของขนมความสวยน่ารักของเธอ หากเป็นผู้ชายคนอื่นก็คงคล้อยตาม แต่ไม่ใช่กับพันไมล์

"หึ เก็บไว้กินคนเดียวเถอะ"

คำพูดที่แสนเย็นชาดังออกมาจากปากของชายหนุ่ม เล่นเอาคนฟังถึงกับหน้าเหวอ แต่พันไมล์มีหรือจะสน เขาเดินหนีรุ่นน้องคนนั้นทันที

แน่ล่ะ เขาเกลียดเรื่องที่ชวนให้เสียเวลาพวกนี้มาก อะไรที่ไม่ชอบ อะไรที่รบกวนจิตใจแม้เพียงน้อยนิด เขาก็พร้อมสลัดออกไปอย่างไม่แยแส

"ไอ้ห่านี่! น้องคนสวยเขาอุตส่าห์มีน้ำใจซื้อขนมมาฝาก ทำไมใจร้ายแบบนี้วะ"

อลันอดไม่ได้ที่จะด่า พร้อมกับหันหลังไปมองคนสวยเมื่อครู่ที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"กูก็เป็นของกูแบบนี้ ใครรับไม่ได้ก็ช่างแม่ง!"

"เออ! กูจะคอยดู วันที่คนหล่อเลือกได้แบบมึงจะยอมสยบแทบเท้าใครสักคน ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่กูจะขำให้ฟันร่วงหมดปากไปเลย"

เอ็มเจว่าใส่อีกคน แต่คนแบบพันไมล์มีหรือจะสน

"ตามสบาย เพราะมันไม่มีวันนั้นแน่นอน"

พูดจบเจ้าของร่างสูงก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งในรถ ขับออกไปอย่างรวดเร็ว