บทที่ 6 ตอนที่4.1เป็นได้แค่นี้1

ตอนที่ 4 เป็นได้แค่นี้

"รีบมาเดี๋ยวนี้"

คำสั่งนั้นจากพันไมล์ทำเอาแป้งร่ำรีบค้าน

"แต่ฉันยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ กินก่อนได้ไหม"

"กลับมาตั้งนานแล้วทำไมไม่กิน"

เขาดุเธอราวกับเป็นผู้ปกครองชีวิตกันเสียอย่างนั้น

"ต้องทำรายงานไง เลยคิดว่าถ้าเสร็จจะไปหาอะไรกินทีเดียว"

เธอตอบ เสียงอ่อยลงเรื่อยๆ ดั่งต้องการสื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าหิวมากขนาดไหน

แป้งร่ำอยากให้เขาเห็นใจ อยากให้เขามองเธอเป็นเพื่อนมากกว่าคู่นอน

แต่...

"มาเดี๋ยวนี้"

อึก!

พันไมล์ไม่เคยมองเธอเป็นเพื่อนเลย...

"อืม เดี๋ยวไป"

ในที่สุด แป้งร่ำก็แพ้ให้กับพันไมล์อีกจนได้ ตั้งแต่คบกันมา นอกจากช่วงมีประจำเดือนแล้ว ก็ไม่มีวันไหนหรอกที่เธอกับเขาจะไม่มีเซ็กซ์กัน ไม่ในห้องเขา ก็เป็นสถานที่อื่น แต่ที่ไม่เคยมีสักครั้งก็คือห้องของเธอ

ก็ดีแล้วล่ะ อยากเก็บไว้ให้เป็นเซฟโซน

คอนโดมิเนียมของพันไมล์...

เสียงกดกริ่งดังขึ้นก่อนที่ประตูบานใหญ่จะเปิดออก

"เข้ามา"

แป้งร่ำถอดถอนใจชั่วแวบหนึ่งก่อนจะเดินตามอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง

เธอเข้ามายืนกลางห้องรับแขกโดยที่ไม่พูดจาสักคำ มีเพียงมือที่ขยับถอดเสื้อผ้าตัวเองออก นั่นจึงทำให้เจ้าของห้องเหลือบตามองมา

"อยากมากเหรอ"

"เป็นนายมากกว่าไหมที่อยาก"

เธอย้อน เขาสบตา ความเงียบเกิดขึ้นในช่วงวินาทีนั้น แต่ก็เป็นในช่วงเวลาที่สั้นๆ เท่านั้นล่ะ เพราะพันไมล์ส่งเสียงหัวเราะในลำคอมา

"นั่นสินะ ฉันอยาก เธอเองก็อยาก...ฉันรู้ดี"

แววตาของเขาพราวระยับมิต่างกับสัตว์ป่าในช่วงฤดูผสมพันธุ์ ที่ดูอย่างไรก็เหมือนพวกหื่น พวกกระหายหิว และก็พวกบ้าคลั่ง จนเหยื่อเช่นเธอใจสั่น แทบจะเถียงต่อไม่ไหว

"หิวมากไหม"

"..."

"หึ แต่แก้ผ้าขนาดนี้ก็รู้แล้วล่ะว่า...หิวมาก"

แป้งร่ำกัดฟันแน่นที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ พันไมล์ไม่เคยถนอมความรู้สึกของเธอเลย

"จะเอาตรงไหนล่ะ ว่ามาสิ"

พันไมล์สบตาเธอ สายตาของเขามีแววขบขัน "ห้องครัว"

หื้มมม! ห้องครัวเลยเหรอ?!

แป้งร่ำไม่คิดเลยว่าเขาจะหื่นแรงขนาดนี้ แม้แต่ห้องที่มีไว้กินข้าว เขาก็ยังคิดจะจับเธอกิน

"ก็ได้ ครัวก็ครัว" เธอบอกเสียงอ่อย ก่อนจะเดินตามเขาไปที่นั่น

แต่แล้ว ก็ต้องยืนงงเมื่อเห็นคนอยากเอาเธอกำลังหันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์ทำครัว มีเสียงฉับดังขึ้น ก่อนตามมาด้วยเสียงสับๆ อะไรสักอย่างหนึ่ง

"นี่นาย..."

"หิวไม่ใช่หรือไง เดี๋ยวทำอะไรให้กิน"

"ห๊ะ!"

"จะตกใจทำไม ฉันทำเพราะไม่อยากได้ยินเสียงเธอไม่มีแรงจะคราง"

ไอ้บ้า!

แป้งร่ำด่ากลับในใจ เมื่อกี้กำลังจะเคลิ้มแล้วเชียวคิดว่าเขาจะใจดี ที่ไหนได้ ก็ยังเห็นแก่ตัวเหมือนเดิม

"ฉันไม่กิน"

"ทำไม?" พันไมล์เอี้ยวคอมาถาม

"พันไมล์ ฉันไม่มีเวลาอยู่ในห้องนายนานหรอกนะ เพราะงั้น รีบมาทำให้มันเสร็จๆ เถอะ"

ปึก!

แป้งร่ำสะดุ้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายปักมีดบนเตียงไม้

"กลัวกินฝีมือของฉันไม่ได้ไหม"

"..."

"จะบอกให้เธอฉลาดขึ้น ฝีมือฉันมันอร่อยพอๆ กับแท่งไอติมที่ฉันให้เธอดูดทุกวันนั่นล่ะ เพราะงั้นอย่ามาเรื่องเยอะ ถ้าอยากเลียไอติมเร็วๆ ก็กินข้าวซะ"

"ฉันไม่หิว"

"แต่ฉันหิว"

"..."

"เธอต้องกินข้าวกับฉัน"

"แต่..."

"นี่คือคำสั่ง"

"เฮ้อ"

แป้งร่ำสุดจะโมโห เธอไม่อยากทำตามคำสั่งเขา จึงเดินกลับไปนั่งที่โซฟารับแขก พันไมล์เหลือบมองมาแวบหนึ่ง พอเห็นอาการของเธอ เขาก็ยิ้มกริ้มที่เป็นฝ่ายชนะ

กลิ่นของอาหารหอมมากขึ้นทุกขณะ พันไมล์ดูมีฝีมือพอสมควรตามอย่างที่เขาอวยตัวเอง เพียงไม่นานอาหารสองสามอย่างก็ตั้งบนโต๊ะ

"มากินได้แล้ว"

"นายกินก่อนเลย"

"ฉันไม่อยากกินคนเดียว มานี่"

"แต่นายเคยพูดว่าไม่ชอบกินข้าวร่วมโต๊ะกับฉัน"

"เออ ก็จริง"

แป้งร่ำหันมอง จู่ๆ เขาก็เห็นด้วยกับเธอเสียอย่างนั้น

"ช่างเถอะ ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว ถ้ารั้นจะไม่กินมากขนาดนั้น ก็ไม่ต้องกิน จะซัดให้หมดเลย เอาะ แล้วตอนถูกกระแทกก็อย่ามาร้องไม่มีแรงนะ จะเอาให้คลานลงเตียงไม่ไหวเลย"

หื้มม ดูเขาพูดเข้าสิ!

🔥🔥🔥