บทที่ 17 17

"บอกกูมา ว่าตอนนี้มึงอยู่ที่ไหน แล้วมึงค่อยคุยกับกูต่อหน้าให้จบทีเดียว!" ผมเหลียวมองคนที่อยู่ในสายไม่วางตา ผมได้ยินจีน่าพ่นลมหายใจออกมาเหมือนกับว่าหงุดหงิด โดยที่มันไม่รู้เลยสักนิด ว่าผมเอง ก็หงุดหงิดเช่นกัน

[..กลับไปก่อนได้ไหม เดี๋ยววันหลังค่อยเจอกัน] เสียงที่ดังมาตามสาย ไม่ใช่เสียงที่จีน่าใช้พู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ