บทที่ 46 ไกลแค่ไหนก็มองเห็น

ไกลแค่ไหนก็มองเห็น

อาทิตย์ต่อมา

“วันนี้ตะวันลงแข่งวิ่งเหรอ”

 อัยยาเอ่ยถามขึ้น เมื่อรถของชายหนุ่มเคลื่อนเข้ามาจอดสนิทที่ลานจอดรถของมหาวิทยาลัย

“ใช่ อัยจะไปดูป่ะ”

           “ถ้าว่างก็จะไป”

ได้ยินแบบนั้น คนตัวสูงก็ทำหน้ายู่ทันที คิ้วเข้มขมวดเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ

“พูดว่าจะไปให้มีกำลังใจหน่อยสิ”

อัยย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ