บทที่ 11 เพื่อน

"กูไม่ได้ล้อเล่น" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยแววตาคมไร้แววล้อเล่น ฝ่ามือหนายังคงฟอนเฟ้นส่วนโค้งเว้าไม่ห่าง ผิวเนียนละเอียดยิ่งสัมผัสยิ่งรู้สึกเพลิดเพลิน ลมหายใจหอบกระเส่าเมื่อครู่ยังไม่คงที่เป็นปกติ

"ไม่เอาอ่ะ"ศีรษะเล็กส่ายไปมาเป็นพัลวัน เธอมองหน้าเพื่อนสนิทด้วยแววตาแข็งค้าง ดวงตากลมใสตื่นตระหนกอย่างเห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ