บทที่ 122 ไม่มีอีกแล้ว [2]

“ท่านพี่หนิงเอ๋อร์ของพวกเราคงจะไม่เป็นอันใดใช่ไหม” เหมยซีเอ่ยถามคนข้างกาย สายตามองตรงขึ้นไปด้านบน

บุตรสาวของนางหลังก้าวผ่านห้าร้อยขั้นแรกขึ้นไปได้แล้วก็เอาแต่หยุดยืนไม่ขยับตัวที่บันไดขั้นหกร้อย ยืนอยู่อย่างนั้นมาสองชั่วยามไม่ขยับเขยื้อนไปไหน

หากจะบอกว่านางไม่คิดก้าวต่อแล้วก็ไม่ใช่ ท่าทางของลูก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ