บทที่ 7 กรอกเหล้า

ม่านดาวได้แต่พยักหน้าหมดถ้อยคำจะโต้ตอบต้องปล่อยให้โอฬารโอบพาขึ้นรถเบาะหลังไป

“แวะห้างก่อนไอ้โชค ชุดแบบนี้เดี๋ยวคนหาว่าหนูดาวแต่งตัวไม่ดูสถานที่” เสี่ยโตไม่พูดเปล่าเขาตีมือลงบนขาอ่อนของม่านดาวผ่านกระโปรง เธอรีบถอยห่างไปนั่งติดประตูรถ

“ครับเสี่ย” คนขับรถตอบรับเบาๆ พลางนึกในใจว่าม่านดาวไม่เหมือนเด็กของเจ้านายที่ผ่านๆ มาเลยสักนิด ภาพที่เห็นผ่านกระจกมองหลังคือเจ้านายพยายามเข้าหา แต่ฝ่ายหญิงกลับตัวเกร็งจนดูออกว่าไม่ได้ยินยอมพร้อมใจจะมา

ม่านดาวถูกสั่งให้เปลี่ยนไปใส่ชุดเดรสเกาะอกตัวเล็กๆ สีดำเปิดเผยทั้งเนินอกและเรียวขา จนเจ้าของร่างรู้สึกอึดอัด ช่วงที่เสี่ยโตพาไปดินเนอร์ไม่ได้มีการถูกเนื้อต้องตัวเธอจนน่ารำคาญใจอีก มีเพียงแค่สายตาที่คุณโอฬารจับจ้องอย่างหยาบคายเช่นเดิม

ทว่าเสี่ยโตไม่ได้เลิกลวนลามเพราะคำขอของรุ่งโรจน์ แต่เพราะรู้ว่าจะพาม่านดาวไปที่ใดต่อจึงยั้งมือเอาไว้ ม่านดาวถูกพามาที่คลับสุดหรูใจกลางกรุงแห่งหนึ่ง ผู้คนมากหน้าหลายตาจนทำให้ม่านดาวที่ไม่เคยมาสถานที่แบบนี้เกิดรู้สึกว่าตัวเองอยู่ผิดที่ผิดทาง

“พี่เป็นหุ้นส่วนของที่นี่เอง หนูดาวมาดูเอาไว้ ต่อไปธุรกิจไนท์คลับในเมืองพี่จะให้หนูฝึกดูแลเอาไว้” เสี่ยโตโอบเอวพาม่านดาวลงมาจากรถ ตรงขึ้นไปชั้นลอยของคลับที่มองลงมาเห็นพื้นที่ด้านล่าง

บนโซฟามีกลุ่มเพื่อนของโอฬารนั่งรอกันอยู่แล้ว แต่ละคนก็มีผู้หญิงสาวๆ วัยไล่เลี่ยกับเธอนั่งขนาบข้างคอยเอาอกเอาใจ เสี่ยโตที่แนะนำว่าตัวเธอเป็นว่าที่ภรรยาก็ถูกเพื่อนฝูงล้อเลียนจนเสียงดังแทรกเพลงลงไปถึงหน้าเคาเตอร์บาร์ได้

นั่นจึงทำให้แทนคุณที่เข้าร้านเหล้าทุกคืนหลังถูกบอกเลิกฟ้าฝ่า เงยหน้าขึ้นมาเห็นม่านดาวถูกเด็กของเพื่อนฝูงเสี่ยโตจับค็อกเทลป้อนจนหมดแก้ว

“ดาว…” แทนคุณส่ายหน้า คิดว่าตัวเองคงดื่มมากไปจนเห็นภาพหลอน เพราะม่านดาวไม่มีทางมาอยู่ในที่แบบนี้ได้

“พี่รู้จักเหรอครับ” บาร์เทนเดอร์ด้านล่างเปิดประเด็นคุยกับแทนคุณที่มานั่งกินเหล้าจนกลายเป็นลูกค้าประจำ แต่กลับไม่เคยเปิดปากพูดอะไรกับใคร

“ไม่น่าจะใช่ ดาวของผมไม่แต่งตัวแบบนี้ อาจจะแค่หน้าคล้าย”

“ใครจะไปรู้ล่ะพี่ชาย ที่นั่งข้างบนนั้นน่ะ เด็กมหาลัยดีๆ ทั้งนั้น ขามาแต่งชุดนักศึกษาเรียบร้อยทุกคน พอออกมารับลูกค้าก็อย่างที่เห็น อย่างคนชุดชมพูเรียนทันตะเลยนะพี่ พวกเรียนหมอเรียนพยาบาลก็มี” บาร์เทนเดอร์ชายเม้าเด็กนั่งดริ้งของร้านอย่างออกรส 

“แล้วเขามาทำงานแบบนี้ทำไม” แทนคุณถามด้วยความอยากรู้

“เงินมันดี ถ้าไม่หลงแบรนด์ไม่เกินปีก็ซื้อบ้านได้เป็นหลังแล้ว ถ้าผมเป็นผู้หญิงผมก็ทำพี่”

แทนคุณที่ได้ยินเช่นนั้นรู้สึกจุกอยู่ในอก อีกครั้งแล้วที่เงินเป็นคำตอบ เขาเงยหน้ากลับขึ้นไปมองอีกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นยกแก้วซ็อตกื่มแก้วแล้วแก้วเล่า เมื่อดื่มหมดก็ดึงเงินใต้แก้วมาถือไว้มือ จนหมดทั้งแถวเธอก็ลุกขึ้น เดินมายืนเกาะราวกันตกของชั้นลอย ฝ่ายชายที่นั่งอยู่ด้านล่างจึงเห็นได้ชัดเจนเต็มตาว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้แค่คล้าย แต่เธอคือม่านดาวจริงๆ

เขาลุกขึ้นด้วยความหัวเสีย คิดแต่เพียงว่าคำบอกเลิกเพราะนอกใจนั่นมันเรื่องบ้าบออะไรกัน ที่แท้เงินเดือนพยาบาลมันคงน้อยเกินไปสำหรับม่านดาว สู้นุ่งน้อยห่มน้อยซดเหล้าไม่ได้ แทนคุณก้าวขาออกไปนอกร้านทันที

บุหรี่ที่จะสูบเฉพาะเวลาสังสรรค์ถูกยกขึ้นมาจุด สายตาเหม่อลอยของชายผู้แตกสลายมองสายควันสีขาวลอยขึ้นฟ้าไป “เธอเป็นคนแบบไหนกันแน่…ม่านดาว”

ฝั่งม่านดาวที่ถูกเสี่ยโตบังคับให้ดื่มเหล้าช็อตแข่งกับเด็กของเสี่ยอ๋ามึนหัวจนต้องมาเกาะราวเอาไว้ เธอตั้งสติสูดลมหายใจเข้าออกยาวๆ

“หนูดาว กลับมานั่งได้แล้ว” โอฬารฉุดข้อมือให้ม่านดาวกลับไปนั่งข้างๆ

หญิงสาวที่ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มเล่นงานพยายามดึงมือกลับ สีหน้าซีดเซียวผิดกับบรรยากาศครึกครื้นภายในคลับ

“ดาวไม่ไหวแล้วค่ะ ขอ…ขอกลับได้ไหมคะ”

“กลับอะไร เพิ่งเริ่มเอง” เสี่ยโตหัวเราะเสียงดัง ก่อนยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด “เพื่อนพี่ยังไม่ได้รู้จักหนูดาวเลย”

เสียงโห่แซวดังขึ้นจากรอบโต๊ะ “ว่าที่เจ้าสาวเสี่ยเขินแล้วมั้ง”

“ดื่มอีกหน่อย เดี๋ยวก็หาย” เด็กของเสี่ยอ๋ารีบพูด “ยิ่งเมายิ่งต้องซ้ำ”

“ไม่จริง ดื่มอีกได้แอลกอฮอล์เป็นพิษพอดี” ม่านดาวเถียง ก่อนจะเม้มริมฝีปากแน่น พยายามยันตัวลุกขึ้นจากโซฟา แต่เพียงก้าวเดียวก็เสียหลัก โอฬารรีบคว้าแขนเอาไว้ พลางฉวยโอกาสรวบเอวหญิงสาวเข้าหาตัว

“ปล่อยนะคะ…” ม่านดาวผลักเต็มแรง

“จะหวงตัวอะไรนักหนา”

มือใหญ่เลื่อนไปแตะต้นแขนหญิงสาวคราวลูกเหมือนจงใจให้เธออึดอัด ม่านดาวสะดุ้ง รีบปัดมือเขาออก

“ดาวบอกให้ปล่อย!” น้ำเสียงที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้คนโต๊ะข้างๆ หันมามอง เช่นเดียวกับลูกค้าที่อยู่ชั้นล่างซึ่งเริ่มชะเง้อขึ้นมาด้วยความสงสัยว่าโต๊ะนี้จะเสียงดังทำไมหลายๆ รอบ

โอฬารชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง “เสียงดังทำไม!”

ม่านดาวถอยกรูดไปอีกด้าน หัวใจเต้นระรัว แม้สติจะพร่าเลือนเพราะฤทธิ์สุรา แต่สัญชาตญาณกลับร้องเตือนให้หนีห่างผู้ชายตรงหน้าให้ได้

“ดาวจะกลับ…”

“กลับอะไร!” โอฬารตวาดลั่นจนเสียงเพลงแทบกลบไม่มิด “เป็นผู้หญิงที่ฉันใช้เงินซื้อมาแต่งงาน ยังจะมาเล่นตัวอะไรอีก!”

“ไหนสัญญากับคุณพ่อว่าจะให้เกียรติดาวคะ” ม่านดาวกุมศีรษะ

“เงินตั้งเท่าไหร่ก็จ่ายไปแล้ว จะมาคุณพ่ออะไรอีก เขาเลี้ยงไว้ขายกิน ไม่รู้ตัวรึไง”

ม่านดาวหน้าซีด เธอกัดริมฝีปากจนแทบห้อเลือด พยายามดึงข้อมือที่ถูกจับเอาไว้ “ไม่จริงค่ะ อย่าใส่ร้ายคุณพ่อนะคะ”

“ไม่จริงอะไร” โอฬารแค่นหัวเราะ “ตอนรับเงินก็ควรจะคิดได้ พอออกมาเที่ยวกับฉันกลับมาทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว”

ม่านดาวส่ายหน้าพร้อมน้ำตาที่คลอจวนจะไหลออกมา “ดาวแต่งงานกับเสี่ยตามสัญญาแน่ค่ะ แต่เสี่ยไม่ควรบังคับดาวแบบนี้”