บทที่ 10 รอยแผลที่มองไม่เห็น และกับดักนางร้าย

"โอ๊ย! ร้อนๆ!" ​ไออุ่นร้องลั่นพลางสะบัดมือพัลวันเมื่อโจ๊กร้อนจัดกระเด็นเปรอะไปตามหน้าตักและลำตัว ผิวเนื้อนวลเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงปื้นในพริบตา

​"ร้อนนน! คุณสิงห์ช่วยหยกด้วยค่ะ" เสียงร้องที่ตามมาติดๆ คือหยก พยาบาลสาวบีบน้ำตาพลางกุมมือตัวเองไว้ ทั้งที่เธอโดนเพียงละอองเล็กน้อยผิดกับไออุ่นที่โดนเข้าไปเต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ