บทที่ 2 สัมผัสที่คุ้นเคยแต่ไม่ใช่คนเดิม
"คะ!? เอ่อ..พี่สิงห์ใส่ผ้าขนหนูก่อนดีไหมคะ" ไออุ่นรีบยื่นผ้าขนหนูให้ชายหนุ่มโดยไม่กล้าหันไปมอง เธอพยายามยื่นส่งไปให้ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในขณะที่พวงแก้มร้อนผ่าวจนแทบระเบิด
"ทำไมต้องใส่ด้วยล่ะ? ตอนอยู่เมืองนอกเราอยู่ในห้องด้วยกันสองคน พี่ก็ไม่ค่อยใส่เสื้อผ้าอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ" เสียงทุ้มเอ่ยอย่างราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องปกติสามัญ
"แต่นั่นมันที่เมืองนอกนี่คะ ตอนนี้เราอยู่เมืองไทย พี่สิงห์ควรทำตัวให้ชินไว้ดีกว่าค่ะ" หญิงสาวตอบออกไปแบบอายๆ แอบชำเลืองมองว่าเขารับผ้าไปหรือยัง แต่จังหวะที่สายตาเจ้ากรรมดันเผลอหลุบต่ำลงไป เธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเจ้ามังกรยักษ์ของเขามันดูไม่ธรรมดาเลยสักนิด
บ้าไปแล้วไออุ่น! แกกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! เธอรีบสลัดความคิดอกุศลออกไปแล้วดึงสติกลับมาให้เร็วที่สุด
"ไอต้องพาพี่เข้าห้องน้ำ และอาบน้ำให้พี่ด้วยนะ พี่ไม่ชินกับห้องน้ำที่นี่เลย" เขารับผ้ามาพันร่างกายก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้คนฟังถึงกับหน้าร้อนฉ่า
"อะ..อาบน้ำให้ด้วยเหรอคะ!?"
"อย่าบอกนะว่าไอรังเกียจที่พี่เป็นแบบนี้ อีกไม่นานหรอก พี่จะพยายามรักษาตัวให้หายตามที่หมอสั่ง" น้ำเสียงของเขาสลดลงจนไออุ่นใจอ่อนวูบ ความรู้สึกผิดเริ่มเกาะกินใจ
"เปล่าค่ะ ไอไม่ได้รังเกียจพี่เลย"
"ถ้าไม่รังเกียจ ทำไมพูดจาห่างเหินนักล่ะ"
"คะ?"
"พูดกับพี่เหมือนเมื่อก่อนได้ไหม.. ปกติไอเรียกพี่ว่าที่รักทุกคำเลยนะ"
"ทะ..ที่รัก?" ไออุ่นทวนคำเสียงสั่น คนที่อ้อนใครไม่เป็นอย่างเธอ แค่คิดว่าจะต้องเค้นคำนี้ออกมา หัวใจมันก็เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก
"ใช่จ้ะ.. ที่รักของพี่"
"ไอว่า.. พี่สิงห์เข้าห้องน้ำดีกว่าค่ะ" เธอรีบตัดบทเพราะไปต่อไม่ถูก
เมื่อเข้ามาในห้องน้ำ ชายหนุ่มเลือกที่จะนั่งลงในอ่างจากุชชี่ขนาดใหญ่ ไออุ่นจำต้องนั่งลงข้างอ่างเพื่อช่วยถูหลังและลำตัวให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ มือบางลูบไล้ไปตามแผ่นหลังกว้างและช่วงไหล่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำ แต่มีส่วนหนึ่งที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้ คือส่วนลึกลับกลางลำตัวที่ดูเหมือนจะตื่นตัวขึ้นมาทักทายเธอตลอดเวลา
"เสร็จแล้วค่ะ" เธอรีบบอกหวังจะชิ่งหนี
"ยังไม่ทำความสะอาดตรงนั้นเลยนะ"
"ตะ..ตรงไหนคะ?"
หมับ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง แล้วบังคับให้เลื่อนต่ำลงไปยังกลางกายแกร่งที่ขยายตัวสู้มือ
"พะ..พี่สิงห์ ทำเองสิคะ!" หญิงสาวพยายามชักมือออกแต่ไม่เป็นผล เขายังคงบังคับให้เธอสัมผัสส่วนปลายยอดนั้นเหมือนกับจะกลั่นแกล้ง
"พี่ยังจำได้นะ ว่าเมื่อก่อนไอชอบเป็นฝ่ายรุกพี่ก่อนตลอด ทำไมพอพี่ประสบอุบัติเหตุ ไอถึงดูเขินอายขนาดนี้ ตกลงว่าอายหรือรังเกียจพี่กันแน่?"
"ปะ..เปล่าค่ะ" ไออุ่นจำยอมต้องเลื่อนมือลูบไล้ทำความสะอาดท่อนเนื้อลำใหญ่ที่กำลังขยายตัวจนคับมือ เธอต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสตัวตนของชายหนุ่มอย่างใกล้ชิดขนาดนี้ หัวใจมันเต้นแรงยิ่งกว่าจังหวะน้ำวนในอ่างเสียอีก
"ว้าย!" ทันทีที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสส่วนยอดเบาๆ ร่างบางก็ถูกกระชากลงไปในอ่างน้ำอย่างแรงจนเปียกปอนไปทั้งตัว
"ไออาบน้ำแล้วนะ! เปียกหมดเลยเห็นไหมคะ" เธอพยายามจะลุกหนี แต่กลับถูกอ้อมแขนแกร่งรวบเข้าไปกอดไว้แน่น
"อาบแล้วก็อาบใหม่ได้" ใบหน้าคมคายซุกไซ้เข้ามาใกล้ ไออุ่นเบือนหน้าหลบด้วยความตระหนก แต่ริมฝีปากร้อนผ่าวกลับตามติดมาประกบจูบได้อย่างแม่นยำ เขาบดจูบลงมาอย่างอ่อนโยนแต่ก็หนักแน่น ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปสำรวจความหวานในโพรงปาก
"อื้มมม!" หญิงสาวครางในลำคอเมื่อถูกดูดดึงเรียวลิ้นอย่างเร่าร้อน รสสัมผัสซาบซ่านทำให้เรี่ยวแรงของเธอแทบจะละลายหายไปกับสายน้ำ
"หวานจัง..." เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อ
"ตกลงว่าพี่มองไม่เห็นจริงๆ หรือเปล่าคะ?" ไออุ่นถามออกไป เพราะไม่ว่าเธอจะเบี่ยงหน้าหลบไปทางไหน เขากลับตามมาจูบถูกทุกครั้งโดยไม่ต้องคลำทางเลยสักนิด
"ทำไมไอถามพี่แบบนั้นล่ะ?"
"เปล่าค่ะ.." หญิงสาวแอบยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขาเบาๆ เพื่อพิสูจน์ความจริง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิทไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ หรือว่าเธอจะคิดมากไปเองกันแน่นะ?
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่
