บทที่ 5 ความลับที่เริ่มปริร้าว
หลังจากมื้ออาหารที่แสนอึดอัดจบลง ทุกคนก็ย้ายมานั่งคุยกันต่อที่ห้องรับแขก บรรยากาศดูเหมือนจะผ่อนคลายขึ้น แต่สำหรับไออุ่น.. มันคือความทรมานที่อยากจะจบลงวินาทีนี้
"พี่สิงห์คะไอขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะคะ" หญิงสาวโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของราชสีห์เบาๆ
"ทำไมรีบไปล่ะครับ" ชายหนุ่มเอียงหน้ามาหาพลางขมวดคิ้วสงสัย
"ไอรู้สึกเหมือนจะไม่สบายค่ะ ปวดหัวนิดหน่อย"
"งั้นพี่ขึ้นไปส่งนะ จะได้ดูแลไอด้วย" ราชสีห์ทำท่าจะลุกตามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่ต้องหรอกค่ะ ไอไปเองได้ พี่สิงห์อยู่คุยกับคุณพ่อคุณแม่เถอะค่ะ" ไออุ่นรีบปราม เธอต้องการหนีไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด เพราะสายตาของไทเกอร์ที่จ้องมองมาราวกับจะรีดเค้นความจริงนั้นมันทำให้เธอแทบหายใจไม่ออก
"ไอขอตัวนะคะคุณพ่อคุณแม่" หญิงสาวหันไปลาผู้ใหญ่ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมาทันที
ทำไมโลกมันกลมขนาดนี้เนี่ย.. แล้วฉันจะรอดไหม ถ้าพวกเขาจับได้ ฉันต้องตายแน่ๆ ไออุ่นบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความวิตกขณะก้าวยาวๆ ขึ้นบันได
ที่ห้องรับแขกด้านล่าง..
"เมื่อกี้ที่ลูกคุยกับหนูไอรดา.. แม่ว่ามันแปลกๆ นะเสือ หมายความว่ายังไงเหรอ" พรพิมพ์หันมาถามลูกชายคนเล็ก ขณะที่กำลังป้อนผลไม้ให้ลูกชายคนโต
"ผมก็แค่อยากทำความรู้จักกับพี่สะใภ้ให้มากขึ้นน่ะครับแม่" ไทเกอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางหยิบผลไม้เข้าปาก สายตาคมกริบยังคงทอดมองตามแผ่นหลังของคนที่เพิ่งเดินขึ้นชั้นบนไปอย่างมีเลศนัย
"ก็ดีเหมือนกันนะลูก พี่น้องจะได้รักกันไว้ ตกลงคืนนี้เราจะค้างที่นี่ใช่ไหมคุณ" ไพศาลหันไปถามภรรยา
"ก็ฉันเป็นห่วงตาสิงห์นี่คะ ตาลูกยิ่งมองไม่เห็นแบบนี้ ค้างที่นี่สักคืนเถอะนะ"
"ค้างที่นี่ก็ดีเหมือนกันครับ ผมเองก็เหนื่อยแล้ว ขอตัวขึ้นไปพักก่อนนะครับ" พอได้จังหวะ ไทเกอร์ก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังบันไดทันที
"อ้าว! แล้วแกรู้เหรอว่าต้องพักห้องไหนตาเสือ!" พรพิมพ์ตะโกนไล่หลัง แต่ลูกชายคนเล็กไม่ได้หันกลับมาตอบ เขาเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงชั้นบน
แกร่ก... แอ๊ดดด!
ไทเกอร์เปิดประตูห้องแรกที่เจอทันทีโดยไม่เสียเวลาเคาะ
"ทำไมพี่สิงห์รีบขึ้นมาจังคะ.." ไออุ่นที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จและกำลังจะเข้าห้องน้ำเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันไปมอง เพราะนึกว่าเป็นสามีของเธอ
ที่เธอไม่ได้ล็อกห้อง เพราะกังวลว่าราชสีห์ที่มองไม่เห็นจะเข้ามาลำบากหากเธออยู่ในห้องน้ำ
"เธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่!?"
น้ำเสียงดุดันที่แสนคุ้นเคยทำให้หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันขวับไปมองที่ประตูทันที ก่อนจะพบว่าแขกที่ไม่ได้รับเชิญไม่ใช่คนมืดบอดอย่างราชสีห์ "คุณ?!" ไออุ่นอุทานด้วยความตกใจ มือบางรีบคว้าผ้าเช็ดตัวอีกผืนมาคลุมไหล่ไว้พัลวัน
"ฉันถามว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไรอยู่!!" ไทเกอร์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับปิดประตูดังปัง
"คุณออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ! ไม่เห็นหรือไงว่าฉันแต่งตัวไม่เรียบร้อยอยู่!"
"ไออุ่น! ตอบคำถามฉันมาเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำไขสือ!" ชายหนุ่มไม่ฟังคำไล่ เขาปรี่เข้ามากระชากแขนเรียวอย่างแรงจนผ้าที่คลุมไหล่หลุดร่วงลงพื้น หญิงสาวพยายามจะคว้ามันขึ้นมาปกปิดร่างกาย แต่ไทเกอร์ไวกว่า เขาแย่งผ้าผืนนั้นแล้วเขวี้ยงไปที่เตียงอย่างไม่ไยดี
"คุณเสืออย่าทำแบบนี้เลยนะ เรื่องที่ผ่านมาฉันขอโทษ" ไออุ่นละล่ำละลักบอกพลางรีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกไว้แน่นด้วยความกลัวว่าผ้าถุงที่นุ่งอยู่จะหลุดตามไปอีกผืน
"ขอโทษงั้นเหรอ!?" ไทเกอร์แค่นยิ้มเหี้ยมเกรียม สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของหญิงสาว "ความผิดของเธอมันหายกันได้ด้วยคำว่าขอโทษง่ายๆ แบบนั้นเลยหรือไง!"
🖋ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่
