บทที่ 10 บทที่ 10 เรามาหย่ากันเถอะ
บทที่ 10 เรามาหย่ากันเถอะ
อุ๊.....แหวะ....แค๊ก......
ปรีดาภรณ์ถูกปลุกขึ้นมาด้วยอาการวิงเวียนศีรษะ และอาเจียนออกมา หญิงสาวรีบวิ่งไปอาเจียนในห้องน้ำตั้งแต่เช้าตรู่ ไหน ๆ ก็ตื่นแล้วหญิงสาวจึงอาบน้ำลงมาทำกับข้าวรอเหมราชตื่น
นี่ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่หญิงสาวไปทำงานร้านเพื่อนสนิท เหมราชไม่พอใจเท่าไรนักแต่หญิงสาวก็ไม่ฟัง นี้อาจจะเป็นครั้งแรกเลยที่เธอกล้าขัดคำสั่งของสามีตน เหมราชยังหาเรื่องเข้ามารังแกปรีดาภรณ์ในห้องนอนอยู่เรื่อยๆ ทุกครั้งที่เหมราชมาเขาจะค้างห้องนอนหญิงสาว แต่ถ้าคืนไหนเหมราชไม่มาหญิงสาวก็จะนอนคนเดียวเช่นเช้านี้
"ทานข้าวก่อนค่ะพี่เหม"
"อืม ทานด้วยกันสิทับทิม วันนี้ไปร้านหรือเปล่า "
"ไม่ค่ะ วันนี้ทิมรู้สึกไม่ค่อยสบาย ว่าจะพักผ่อนสักวันเมื่อวานทิมอบเค้กไว้เผื่อแล้วค่ะ"
"อืม ถ้ามีอะไรก็โทรหาพี่ละกันนะ "
"ค่ะ"
เหมราชมาถึงที่ทำงานก็รีบเคลียร์งานให้เสร็จกะไว้ว่าถ้าเสร็จเร็วจะรีบไปดูแลทับทิมสักหน่อยเดี๋ยวจะหาว่าตนใจร้าย ยามเจ็บยามไข้ไม่เคยเหลียวแล
กริ๊งงงงง
"ครับ"
"ฮื้อๆๆ ....เหมคะ มาหาเตยหน่อยเตยโดนรถชนอยู่ร.พ.xxค่ะ ฮื้อๆๆ ....รีบมานะคะเตยกลัว..ฮื้อๆๆๆ ....."
"ครับๆ ผมจะรีบไป"
"เตยเป็นยังไงบ้างครับ หมอครับใบเตยเป็นอย่างไรบ้าง"
"คนไข้ไม่เป็นอะไรมากครับ มีแผลถลอกนิดหน่อย เด็กในท้องก็ปลอดภัยดี"
"อะ..อะไรนะครับ..เด็กในท้อง? "
"ครับ คนไข้ตั้งครรภ์ได้ 12 สัปดาห์แล้วครับและเด็กในท้องปลอดภัยครับ แต่ยังไงหมอให้นอนดูอาการสักคืนก่อนนะครับ "
"ครับ"
เหมือนมีค้อนปอนด์มาทุบที่หัวชายหนุ่ม เขายืนอึ้งกับคำบอกของคุณหมอ ใบเตยท้องเหรอ ท้องได้ไงเขาใส่ถุงยางทุกครั้งนี่น่า มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน
"เตยคุณท้องเหรอ"
"ค่ะ เหมดีใจไหมคะ เตยเองก็เพิ่งรู้นี้แหละค่ะ"
"ผมมั่นใจว่าผมใส่ถุงยางทุกครั้งนะ เตยจะท้องได้ยังไง"
"นะ..นี้เหมหมายความว่าไงคะ คุณพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ฮื้อ ๆ...เตยเสียใจนะคะ คุณพูดเหมือนเตยมั่ว ฮื้อ ๆทั้ง ๆ ที่ไหนรักคุณคนเดียว มีคุณคนเดียว..ฮื่อ ๆ"
"เตย..ใจเย็น ๆ ผมยังไม่ว่าอะไรเลย ผมแค่สงสัยว่าลูกเรามันทะลุถุงยางมาได้ยังไง ถุงยางผมใช้ของนอกทั้งนั้น"
"ก...ก็วันนั้นที่เหมเมาไงคะ เหมไม่ได้ใส่ถุง เตย..เตยก็ไม่คิดว่าสดแค่ครั้งเดียวมันจะติด ก็ในเมื่อมันติดแล้ว เหมจะเอาไงคะ จะไม่รับผิดชอบเตยเหรอ ใช่สิ ใจร้ายทั้งผัวทั้งเมีย เมียก็ขับรถเฉี่ยวเตยคงหวังจะให้เตยแท้งลูกคุณ"
"ใครขับรถเฉี่ยวคุณนะเตย "
"ก็จะใครล่ะคะ ถ้าไม่ใช่ยัยทับทิมเมียรักคุณไง คงกะจะฆ่าเตยให้ตายทั้งแม่ทั้งลูกเลยล่ะสิ ดีนะเตยหลบทัน"
"ทับทิมนะเหรอ เขาจะทำแบบนั้นทำไม ทิมไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"
"ฮื้อ ๆ ฮื้อ ๆ นี้คุณปกป้องมันเหรอ ใช่สิเดี๋ยวนี้เตยมันเก่าแล้วนี่ ฮื่อ ๆ ฮื้อ ๆ ลูกจ๋าดูพ่อของลูกนะ เขาใจร้ายกับแม่ขนาดไหน แตะต้องไม่ได้เลยเมียแต่งนี้ ฮื้อ ๆ ฮื้อ ๆเราคงต้องอยู่กันตามชะตากรรมแล้วล่ะลูก..ฮื้อๆฮื้อ ๆ ฮื้อ "
"เหลวไหลน่าเตย ลูกผม ผมต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว ส่วนเรื่องทับทิมคุณแน่ใจเหรอ"
"แน่ใจสิ รถบีเอ็มสีขาว ใช่รถเมียคุณไหมล่ะ"
"เอาเถอะไว้ผมจะถามทับทิมให้รู้เรื่อง"
"โจรที่ไหนจะยอมรับความจริงกันล่ะคะ"
"ทะเบียนรถล่ะ ทะเบียนอะไรคุณจำได้ไหม"
"ตะ..เตย..โอ๊ยเหมคะ ตอนนั้นเตยโดนชนอยู่นะคะ ใครจะไปจำได้ขนาดนั้น นี้ยังไงหาว่าเตยโกหกเหรอ ฮื้อ ๆ ฮื้อ ๆ"
เหมราชอยากจะมั่นใจว่าไม่ใช่ทับทิม แต่ทั้งยี่ห้อรถแล้วสีรถมันตรงกับรถทับทิมทุกอย่าง รถคันนี้เหมราชเพิ่งจะซื้อให้ทับทิมไม่ถึงอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ ใบเตยจะรู้ได้อย่างไร แต่ทะเบียนรถล่ะ จะใช่เธอรึเปล่าทับทิม
"พี่เหมกลับมาแล้วหรือคะ น้ำเย็นค่ะ"
"ทับทิม วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง"
"ไม่ได้ไปไหนเลยค่ะ ทิมไม่ค่อยสบายเลยนอนทั้งวันเลย"
"อย่ามาโกหกนะทับทิม เธอขับรถชนใบเตยใช่ไหม เธอรู้ว่าใบเตยท้องเลยต้องการจะทำร้ายใบเตยกับลูกในท้องของฉันจริงไหม"
"โอ๊ย!!! พี่เหมทิมเปล่านะคะ ปล่อยค่ะทิมเจ็บ"
เหมราชกระชากแขนปรีดาภรณ์ แล้วบีบแขนหญิงสาวแรงๆ จนแขนหญิงสาวเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำ ปรีดาภรณ์พยายามปฏิเสธเหมราชไม่ฟัง ชายหนุ่มเกรี้ยวกราดใส่หญิงสาวด้วยความโมโห
"จะไม่ใช่เธอได้ยังไง บีเอ็มสีขาวที่ฉันเพิ่งซื้อให้ ฉันไม่น่าซื้อให้เธอเพื่อที่เธอจะใช้มันฆ่าลูกฉันเลย"
"ทับทิมไม่ได้ทำนะคะ พี่เหมเชื่อทับทิมนะคะ ทับทิมจะทำร้ายคุณเตยได้ยังไง ในเมื่อทับทิมไม่ได้ไปไหนเลย ไม่เชื่อก็ถามป้านิ่มดูสิคะ"
เหมราชปล่อยแขนหญิงสาวในที่สุด ทั้งคู่ยืนมองหน้ากันเงียบๆ
"คุณเหมคะ คุณทนายมาพบค่ะ"
"ทนายมาทำไมคะพี่เหม หรือว่า"
"สวัสดีครับคุณทนาย มีอะไรรึเปล่าครับ"
"สวัสดีครับคุณเหม คุณทับทิม ก็วันนี้มันครบ 2 ปีที่คุณเหมเคยให้ผมทำสัญญาหย่าไว้นี้ครับ ตกลงคุณ 2 คนจะหย่าหรือจะอยู่ด้วยกันครับ"
ฉันมองหน้าพี่เหม นี้คงจะหมดเวลาของตัวสำรองอย่างฉันแล้วสินะ ถึงยื้อแค่ไหนสุดท้ายเขาก็ไม่ใช่ของฉัน แล้วคุณเตยเธอมาท้องแบบนี้ เธอคงต้องการพี่เหมมากกว่าฉันอยู่แล้ว
"ถ้าทิมยังไม่พร้อม เราค่อยหย่ากันก็ได้นะ เอาไว้ทีหลังเถอะครับคุณทนาย"
"ไม่ต้องค่ะ ทิมพร้อม เรามาหย่ากันเถอะค่ะพี่เหม"
"ทับทิม....."
"ไหนคะเอกสารที่ทิมต้องเซ็น"
ทนายนำเอกสารออกมาให้ฉันและพี่เหมเซ็น ทนายแจกแจงทรัพย์สินที่ฉันควรจะได้ ฉันไม่รู้เลยว่าฉันได้อะไรบ้าง มันไม่เข้าหัวฉันเลยสักนิด
"เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมจะยื่นเอกสารไปที่อำเภอก็เป็นอันเรียบร้อยครับ"
"ครับ"
พี่เหมเดินไปส่งทนายหน้าบ้าน ฉันไม่รู้ว่าเขาคุยอะไรกับทนายบ้าง แต่จะคุยอะไรก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไป
ฉันขึ้นมาเก็บข้าวของ ของฉันในห้อง มันมีไม่กี่อย่างหรอกเพราะฉันไม่อยากซื้ออะไรเยอะแยะ เพราะแบบนี้ไงวันที่ฉันต้องไป ฉันจะได้ไม่ต้องขนมาก
อุ๊บ.....แหวะ....โอ๊ก......แค๊ก ๆ
เอาอีกแล้วทำไมฉันถึงทั้งเวียนหัว ทั้งอ้วกไม่หยุดแบบนี้นะ
"พ..พี่เหมเข้ามาได้ไงคะ"
"ทิมไม่ได้ล็อกประตู ทิมเป็นไงบ้าง ทำไมอ้วกแบบนี้"
"ไม่ทราบค่ะ ทิมเวียนหัวตั่งแต่เช้าแล้ว เดี๋ยวทิมขอไปเก็บของต่อนะคะ"
"ทิม..พี่ว่าให้ทิมหายดีก่อนค่อยไปก็ได้"
"อย่าเลยค่ะ ทิมขอไปดีกว่า ขอตัวนะคะ"
เหมราชยืนอึ้ง ทับทิมไม่เคยขัดขืนหรือมึนตึงใส่เขา เพียงเซ็นชื่อลงในใบหย่าไม่ถึง 5 นาที เหตุใดหญิงสาวถึงได้เปลี่ยนไปเช่นนี้
