บทที่ 16 บทที่ ๑๖ ( สำนึกผิด)

บทที่ ๑๖ ( สำนึกผิด)

ผมขับรถมาจอดหน้าบ้าน ทับทิมออกมายืนรอใส่บาตรหน้าบ้านน่ะ ผมนั่งมองอยู่เงียบๆ น้องดูละมุนมาก กิริยามารยาทสวยงามแบบไม่มีที่ติเลย แสงแดดยามเช้าที่ตกกระทบกับผิวหน้าน้องมันดูสว่าง สว่างซะจนผมตาพร่าไปหมด ผมนั่งมองจนกระทั่งพระให้พรและเดินจากไป ทับทิมค่อยๆ ลุกขึ้นโดยมีคุณแม่ของเธอคอยพยุ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ