บทที่ 6 ตอนที่6 จบกันแล้ว

ตอนที่6

จบกันแล้ว

ธีธัชยังนั่งอยู่ในรถ ดวงตาคมมองเธอผ่านกระจกหน้าต่างที่ลดลงครึ่งหนึ่ง

“ถ้ามีใครทำให้คุณเดือดร้อน บอกผมได้”

เขาพูดช้า ๆ

“ถึงเรายังไม่ได้รักกัน แต่ถ้าคุณเป็นคนของผม ผมจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายคุณ”

คำว่า “คนของผม” ทำให้หัวใจเพลงพิณสั่นอย่างรุนแรง

มันควรเป็นคำที่ทำให้รู้สึกปลอดภัย

แต่มันกลับทำให้เธอหวาดกลัวกว่าเดิม เพราะคนที่กำลังทำร้ายเธอในตอนนี้ ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้า

แต่เป็นอดีตที่เธอเคยเลือกด้วยตัวเอง

“ขอบคุณค่ะ”

เธอตอบได้แค่นั้น ก่อนรีบเดินเข้าคอนโด

ธีธัชมองตามแผ่นหลังบางของเธอจนลับสายตา

ความสงสัยบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจเขาอย่างเงียบงัน

เพลงพิณมีเรื่องปิดบังเขามั่นใจแต่ในเวลานั้น ธีธัชยังไม่รู้เลยว่า ความลับที่เธอซ่อนไว้จะมีชื่อเดียวกับผู้ชายที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต

ทันทีที่เข้าห้อง เพลงพิณล็อกประตูแล้วทรุดตัวลงพิงมันอย่างหมดแรง โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นอีกครั้ง

เธอหยิบมันออกมาด้วยมือสั่นเทาข้อความใหม่จากเบอร์เดิมปรากฏบนหน้าจอ

“นั่งรถกับว่าที่สามีดูมีความสุขดีนี่”

เพลงพิณตัวชาเขาเห็นเธอ รามิลเห็นเธอ

เธอรีบเดินไปที่หน้าต่าง แหวกม่านมองลงไปด้านล่างอย่างหวาดระแวง แต่จากชั้นสูงแบบนี้ เธอมองไม่เห็นใครชัดเจนเลยข้อความต่อมาปรากฏขึ้นทันที

“อย่าคิดว่าชุดเจ้าสาวกับแหวนวงใหม่จะทำให้เธอสะอาดขึ้นนะเพลง”

น้ำตาของเพลงพิณร่วงทันที คำว่าสะอาดเหมือนถูกขว้างใส่หน้าอย่างโหดร้ายเธอไม่ได้ทำผิดอะไรเธอแค่เคยรักผิดคนแต่รามิลทำให้เธอรู้สึกเหมือนอดีตของตัวเองเป็นตราบาปที่ไม่มีวันล้างออก

โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายโทรเข้า

เพลงพิณมองหน้าจอ น้ำตาไหลเงียบ ๆ ก่อนตัดสินใจกดรับ

เธอไม่ได้พูดอะไร เสียงหัวเราะเบา ๆ ของ              รามิลดังมาตามสาย

“คิดถึงฉันไหม”น้ำเสียงนั้นยังนุ่มเหมือนเดิม นุ่มจนคนไม่รู้จักคงคิดว่าเขาเป็นผู้ชายอบอุ่น

เพลงพิณกำโทรศัพท์แน่น

“หยุดยุ่งกับฉันสักที”

เธอพูดเสียงสั่น แต่พยายามให้หนักแน่นที่สุด

รามิลหัวเราะในลำคอ

“พูดแรงจัง เป็นเจ้าสาวแล้วกล้าขึ้นเหรอ”

“ฉันกับคุณจบกันแล้ว”

เพลงพิณตอบ ดวงตาแดงก่ำ“จบ?”

รามิลทวนคำ น้ำเสียงเย็นลงเล็กน้อย“เธอคิดว่าความสัมพันธ์ของเราจบเพราะเธอพูดคำเดียวได้เหรอเพลง”

“มันจบตั้งแต่วันที่คุณใช้หนี้ของพ่อมาขู่ฉันแล้วค่ะ”

เพลงพิณพูดออกไปทั้งน้ำตา ความเจ็บที่สะสมมานานทำให้เสียงเธอสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนรามิลจะหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง

“เก่งขึ้นจริง ๆ”

เขาพูดช้า ๆ“คงเพราะมีธีธัชคอยปกป้องสินะ”

ชื่อของธีธัชจากปากรามิลทำให้เพลงพิณเย็นวาบไปทั้งตัว

“อย่ายุ่งกับเขา”เธอรีบพูดทันที

รามิลนิ่งไปเสี้ยววินาที ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนเป็นเยาะหยัน

“ทำไมหวงมันขนาดนั้น หรือเริ่มรักมันแล้ว?”

เพลงพิณเม้มริมฝีปากแน่น“คุณต้องการอะไร”

“ต้องการให้เธอกลับมา”คำตอบนั้นเรียบง่าย แต่โหดร้ายจนเธอหายใจไม่ออก

“ไม่มีวัน”

เพลงพิณตอบทันทีปลายสายเงียบ เงียบจนน่ากลัวก่อนเสียงของรามิลจะดังขึ้นช้า ๆ ทีละคำ

“งั้นฉันจะทำให้ธีธัชรู้ว่าเจ้าสาวแสนบริสุทธิ์ของมัน เคยเป็นของใครมาก่อน”

โลกทั้งใบของเพลงพิณเหมือนถล่มลงตรงหน้า

เธอหายใจสะดุด น้ำตาไหลพราก

“คุณอย่าทำแบบนั้นนะ”เธอขอร้องอย่างลืมศักดิ์ศรี

“ได้โปรด อย่าดึงเขาเข้ามาเกี่ยว”

รามิลหัวเราะเบา ๆ“กลัวมันเจ็บ หรือกลัวมันรังเกียจเธอ”

เพลงพิณกัดริมฝีปากจนเจ็บ“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”

เธอพูดทั้งน้ำตา“แล้วทำไมไม่กล้าบอกมันล่ะเพลง”คำถามนั้นแทงตรงจุดที่สุด

เพลงพิณนิ่งงัน พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

รามิลหัวเราะเหมือนพอใจที่ทำให้เธอจนมุมได้

“แต่งไปเถอะ ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าผู้ชายอย่างธีธัชจะทำหน้ายังไง ตอนรู้ว่าเมียตีทะเบียนของมันเคยนอนร้องไห้อยู่ในอ้อมแขนฉันมาก่อน”

“หยุดนะ!”

เพลงพิณร้องออกมา น้ำเสียงแตกพร่า

แต่รามิลวางสายไปแล้วห้องทั้งห้องเงียบสนิทอีกครั้ง

เพลงพิณยืนถือโทรศัพท์นิ่งอยู่กลางห้อง ร่างกายสั่นสะท้านเหมือนคนหนาวจัด ทั้งที่อากาศไม่ได้เย็น

เธออยากโทรหาธีธัชอยากบอกเขาทุกอย่างก่อนที่รามิลจะใช้มันทำร้ายเขาแต่พอนึกถึงสายตาของธีธัชตอนถามว่า “คนรักเก่าเหรอครับ” เธอก็หมดแรง

ถ้าเขารู้ว่าคนรักเก่าของเธอคือรามิล ผู้ชายที่เป็นศัตรูของเขา

เขาจะยังพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบวันนี้ไหมเขาจะยังบอกไหมว่า ถ้าเธอเป็นคนของเขา เขาจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายหรือเขาจะเป็นคนแรกที่ผลักเธอออกไป

เพลงพิณทรุดตัวลงบนพื้น ปล่อยให้โทรศัพท์หลุดจากมือ

เธอร้องไห้เงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นนานมาก

ร้องไห้ให้กับอดีต ร้องไห้ให้กับอนาคตและร้องไห้ให้กับผู้ชายคนหนึ่งที่ยังไม่ทันได้รักเธอ แต่เธอกลับกำลังจะทำให้เขาต้องเจ็บปวด

คืนนั้น เพลงพิณนอนไม่หลับเธอเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกล่องกระดาษสีครีมออกมาอีกครั้ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะกำจัดทุกอย่างรูปถ่ายถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยตั๋วหนังถูกขยำทิ้งสร้อยข้อมือถูกใส่ถุงเตรียมเอาไปบริจาคกระดาษโน้ตที่เคยมีคำว่า “รัก” จากรามิล ถูกเธอฉีกจนแทบไม่เหลือชิ้นดีแต่ขณะที่กำลังเก็บเศษกระดาษทั้งหมดลงถุงดำ โทรศัพท์กลับสว่างขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ใช่รามิลเป็นธีธัช“ถึงห้องแล้วใช่ไหมครับ”

เพลงพิณอ่านแล้วน้ำตาไหลซ้ำเธอพิมพ์ตอบด้วยมือสั่น

“ถึงแล้วค่ะ”

อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะทันที

“พักผ่อนนะครับ วันนี้คุณดูเหนื่อยมาก”

เพลงพิณมองข้อความนั้นอยู่นาน

หัวใจเธอเหมือนถูกดึงไปคนละทิศ

ธีธัชทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยแต่ความจริงที่เธอซ่อนไว้กำลังจะทำลายความปลอดภัยนั้น

เธอพิมพ์ข้อความหนึ่งลงไป“คุณธีธัชคะ ฉันมีเรื่องอยากบอก…”นิ้วของเธอค้างอยู่เหนือปุ่มส่ง

หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกแค่กดส่ง ทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป

เขาอาจถามเธออาจต้องเล่าและงานแต่งอาจจบลงตั้งแต่ยังไม่เริ่มภาพแม่ที่นั่งร้องไห้เงียบ ๆ ในห้องทำงานของพ่อแทรกเข้ามาในความคิดอีกครั้ง

ภาพพนักงานบริษัทของครอบครัวที่ยังรอเงินเดือน

ภาพหนี้สินที่รอการชำระภาพตัวเองในชุดเจ้าสาวสีขาวที่ธีธัชมองแล้วบอกว่าสวย

เพลงพิณหลับตาลงแน่น น้ำตาไหลลงมาตามแก้มสุดท้ายเธอกดลบข้อความนั้นออกทีละตัว

แล้วพิมพ์ใหม่เพียงสั้น ๆ

“ขอบคุณนะคะ คุณก็พักผ่อนเหมือนกัน”

ข้อความถูกส่งออกไป

พร้อมกับความจริงที่ถูกกลืนกลับลงไปในหัวใจอีกครั้ง ธีธัชตอบกลับมา“ครับ พรุ่งนี้เจอกัน”

เพลงพิณกอดโทรศัพท์ไว้แนบอกแล้วร้องไห้ออกมาอย่างเงียบงันเธอไม่รู้เลยว่าการปิดบังครั้งนี้จะพาเธอไปถึงจุดไหน

เธอรู้เพียงแต่ว่า ตอนนี้เธอยังไม่พร้อมเสียธีธัชไป ทั้งที่เขายังไม่ได้เป็นของเธออย่างแท้จริงด้วยซ้ำ

อีกด้านหนึ่ง ธีธัชนั่งอยู่ในห้องทำงานของบ้านหลังใหญ่ เขามองหน้าจอโทรศัพท์ที่ข้อความของเพลงพิณยังค้างอยู่ ขอบคุณนะคะเธอพูดคำนี้อีกแล้ว

ผู้หญิงคนนั้นสุภาพเกินไป เกรงใจเกินไป และเศร้าเกินไปสำหรับเจ้าสาวที่กำลังจะมีงานแต่ง

ธีธัชเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมมองออกไปนอกหน้าต่างเขาไม่ได้รักเพลงพิณอย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้แต่เขาไม่ใช่คนใจร้ายพอจะมองข้ามแววตาของผู้หญิงที่ดูเหมือนกำลังร้องขอความช่วยเหลือโดยไม่กล้าเอ่ยปาก

เขาคิดถึงเบอร์แปลกที่โทรหาเธอ

คิดถึงมือที่สั่นตอนกดตัดสาย คิดถึงสีหน้าซีดเผือดตอนเห็นหน้าจอคิดถึงคำพูดที่เธอบอกว่า “ฉันกลัวว่าตัวเองจะทำให้คุณผิดหวัง”

ธีธัชขมวดคิ้วเล็กน้อยเพลงพิณมีความลับ

และความลับนั้นกำลังทำให้เธอกลัว

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งใจจะโทรถามเธอตรง ๆ แต่สุดท้ายก็วางมันลงยังไม่ใช่ตอนนี้เขายังไม่มีสิทธิ์มากพอยังไม่ได้เป็นสามีของเธออย่างสมบูรณ์และเขาไม่อยากทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้น

ธีธัชถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเปิดแฟ้มงานตรงหน้า ทว่าตัวหนังสือในเอกสารกลับไม่เข้าหัวเลยสักบรรทัด ภาพเพลงพิณในชุดเจ้าสาวยังติดอยู่ในความคิดเธอสวยมากแต่แววตาเธอเหมือนคนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกอยากยื่นมือไปดึงเธอกลับมา

ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเหวนั้นลึกแค่ไหน