บทที่ 28 ไม่ได้จริงใจ

“นี่ฉันเลอะเลือนขนาดนี้เลยเหรอ” คุณธิดาเอ่ยกับตัวเองออกมาอย่างสมเพชพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้าและหยดลงมาสองเม็ดกับความเลอะเลือนของตัวเอง

ไม่ใช่เลอะเลือนเพราะเธอถ่ายเบาลงที่นอน แต่เลอะเลือนที่เธอใช้ชีวิตมากว่าครึ่งอายุคนขนาดนี้แล้ว แต่เธอกลับมองคนไม่ออก และมองคนผิดได้ขนาดนี้

ตลอดเวลาตั้งแต่สามีเธอเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ