บทที่ 7 ยอมจำนนแต่งงาน
“ข้าวฟ่างไงที่จะมาเป็นแม่ของลูกผม” ภูริทัตยังคงพูดโดยที่ไม่นึกถึงใจจารุวีย์
“คุณก็ไปมีลูกใหม่กับคุณข้าวเถอะค่ะ ลูกฉัน..ฉันมีปัญญาเลี้ยงเองได้” จารุวีย์พูดด้วยความน้อยใจถึงจะรู้ว่าเธอผิดที่พลาดไปมีอะไรกับคนที่่มีคนรักอยู่แล้วก็ตามแต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วความรู้สึกมันห้ามกันไม่ได้
“ได้ไงละนั่นมันลูกผม ผมไม่ยอมหรอก” ภูริทัตเองก็อยากมีลูกและเขาไม่ยอมให้ลูกจารุวีย์ไปหรอก
“คุณอย่าพูดเห็นแก่ตัวแบบนี้นะ คนเป็นคนผิดแล้วยังจะเอาลูกไปจากฉันอีกคุณเอาลูกไปคุณยังมีข้าวฟ่างอีก แล้วฉันละ? ฉันเหลืออะไร ต่อให้ลูกจะเกิดมาด้วยความผิดพลาดของฉันแต่ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่รักเขานะ”
“จะให้ผมทำยังไงให้ผมแต่งงานกับคุณเหรอ? ..แล้วข้าวฟ่างละ”
“ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างงั้น..คุณก็ไปแต่งงานกับคุณข้าวฟ่างเถอะแล้วมีลูกใหม่ซะลูกฉันเลี้ยงเองได้”
“จะให้ผมทิ้งลูกตัวเองงั้นเหรอผมทำไม่ได้หรอก” ภูริทัตยังคงต้องการลูก
“แล้วแกจะทิ้งเมียที่อุ้มท้องลูกของแกงั้นเหรอตาภู?” ดาราวรรณถามด้วยความโมโห
“แล้วจะให้ผมทำยังไง?” ภูริทัตถามด้วยความจนตรอกเพราะไม่รู้จะทำยังไงแล้วเพราะเขาวาดฝันกับข้าวฟ่างไว้เยอะเขาไม่อยากผิดหวังถึงแม้ว่ามันอาจจะทำให้จารุวีย์ผิดหวังก็ตาม
“แกต้องแต่งงานกับหนูจาร์…นี่คือคำสั่งแม่และถ้าแกยังเป็นลูกชายแกก็ต้องทำตามที่แม่บอก” ดาราวรรณยื่นคำขาด
“แกต้องแต่งงานกับหนูจาร์…นี่คือคำสั่งแม่และถ้าแกยังเป็นลูกชายแกก็ต้องทำตามที่แม่บอก” ดาราวรรณยื่นคำขาด
“แต่ว่า…” ภูริทัตเอ่ยปากขึ้นยังพูดไม่หมดคำดาราวรรณพูดแทรกขึ้นมาทันที
“ไม่มีแต่ใดๆ ทั้งสิ้น แกอยากให้ลูกของแกเกิดมาแล้วขาดพ่อหรือแม่ไปแบบแกเหรอ?” ดาราวรรณพูดย้อนให้ภูริทัตคิดเพราะเขาโตมาจากพ่อแม่ที่แยกทางกันเขามีแค่แม่ที่เลี้ยงดูเขาแค่คนเดียวพ่อไม่เคยมาสนใจอะไรเขาเลย
ภูริทัตคิดย้อนถึงตัวเองคำพูดของแม่เขาดึงสติเขาเพราะเขาเป็นคนผิดกับเรื่องนี้และที่สำคัญถ้าเรื่องที่เขาทำผู้หญิงท้องแต่ไม่รับผิดชอบแดงขึ้นมาภาพลักษณ์ของบริษัทเขาต้องเสียหมด บริษัทนี้แม่ของเขาสร้างมันมาด้วยความลำบากเพียงลำพังเขาจึงคิดได้ว่าควรทำอะไร
“ผมจะรับผิดชอบจารุวีย์และแต่งงานกับเธอ..ว่าแต่เมื่อไหร่ครับ?”
จารุวีย์ได้ยินแบบนั้นก็แปลกใจว่าภูริทัตทำไมยอมง่ายจัง ไหนเขาว่ารักข้าวฟ่างมากแต่เธอเองก็ไม่สบายใจสักเท่าไหร่ที่ภูริทัตต้องมาแต่งงานกับเธอเพราะเธอเองก็รู้สึกผิดต่อข้าวฟ่าง..แต่มันคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดเพราะเธอเองก็ห่วงภาพลักษณ์ของแม่เธอถ้าหากเธอท้องไม่มีพ่อ เธอแอบดีใจที่จะได้แต่งงานกับภูริทัต
ทำไมฉันต้องอมยิ้มด้วยนะที่เขาแต่งงานกับฉันเพราะฉันท้องต่างหากเขาถึงต้องมารับผิดชอบคนที่เขารักคือข้าวฟ่างไม่ใช่ฉัน ความคิดนี้ของจารุวีย์ทำให้เธอหุบยิ้มในทันที
“แม่จะคุยกับป้ามลก่อนแล้วจะบอกอีกที แต่ต้องแต่งให้เร็วที่สุดเพราะเดี๋ยวท้องของหนูจาร์จะโตก่อน แม่ขอตัวไปโทรหาป้ามลก่อน” ดาราพูดบอกภูริทัตและเดินออกไปและเหลือแค่ภูริทัตกับจารุวีย์สองคน
“เธอไม่ต้องดีใจไปหรอก …..ที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอก็เพราะต้องรับผิดชอบลูกในท้องของเธอ คนที่ฉันรักมีแค่ข้าวฟ่างคนเดียวเท่านั้นเมื่อเธอคลอดลูกแล้วเธอต้องออกไปจากชีวิตฉันและลูกพร้อมเงินจำนวนหนึ่ง” ภูริทัตพูดโดยมองหน้าจารุวีย์ด้วยความไม่พอใจ
“คุณคิดว่าเงินคุณใหญ่โตมาจากไหน ฉันเองก็มีเงินไม่น้อยไปจากคุณหรอกเงินของคุณฉันไม่ต้องการหรอกและถ้าลูกของฉันต้องมีพ่อแบบคุณฉันขอไม่ให้ลูกมีพ่อดีกว่า และคุณไม่ต้องห่วงนะเมื่อฉันคลอดลูกฉันจะหย่าและออกไปจากชีวิตคุณเองแต่ลูกต้องไปกับฉัน ที่ฉันต้องแต่งงานกับคุณก็เพราะไม่อยากให้แม่ฉันอายคนอื่นที่ฉันท้องไม่่มีพ่อแค่นั้นแหละ” จารุวีย์พูดด้วยอาการโมโหและเริ่มเอือมละอากับภูริทัตทีแรกก็นึกว่าจะคิดได้ที่แท้ก็เหมือนเดิมพูดจบจารุวีย์ก็เดินหนีไป
“เธอจะไปไหนมาคุยกับฉันให้รู้เรื่องก่อนลูกต้องอยู่กับฉันไม่ใช่เธอ” ภูริทัตตะโกนพูดกับจารุวีย์ด้วยความฉุนเฉียว
ทำไมเขาเห็นแก่ตัวแบบนี้นะอยากได้ลูกแต่ไม่อยากได้แม่คิดจะมาเอาลูกไปจากฉันฝันไปเถอะทำไมฉันต้องให้ด้วยอุส่าอุ้มท้องมาตั้งเก้าเดือน จากที่ฉันรู้สึกดีด้วยเพราะเป็นผู้ชายคนแรกของฉันมาทำให้ฉันเกลียดฉันไม่น่าเมาจนพลาดเลย เฮ้อออ
จารุวีย์ได้แต่บ่นกับตัวเองและใจของเธอก็เป็นทุกข์ไม่น้อยเพราะเธอก็วาดฝันชีวิตครอบครัวไว้อย่างดีเธออยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ไม่ใช่แบบนี้ต้องมีลูกกับคนที่ไม่รักเธอไม่รู้ลูกของเธอจะรู้สึกยังไงที่พ่อแม่ไม่รักกันและสักวันก็ต้องแยกกันอยู่
19:34น….
กริ่งๆๆ!!!!เสียงโทรศัพท์จารุวีย์ดังขึ้น
“ฮัลโหลค่ะแม่” จารุวีย์รับโทรศัพท์และเบอร์ที่โทรเข้ามาก็คือแม่ของเธอ
“เป็นยังไงบ้างลูก แม่ขอโทษนะลูกที่ให้หนูไปอยู่ที่นั่นทำให้ชีวิตหนูต้องเป็นแบบนี้” แม่ของจารุวีย์พูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอนเพราะรู้สึกผิดที่ให้เธอมาอยู่ที่นี่จนเกิดเรื่องขึ้นทำให้เธอไม่มีโอกาสในการเลือกทางเดินชีวิตตัวเองแถมต้องมาแต่งงานกับคนที่เธอไม่ได้รัก เรื่องทั้งหมดดาราวรรณได้โทรไปบอกแม่จารุวีย์หมดแล้ว
ติดตามตอนต่อไป
