บทที่ 11 บทลงโทษส่วนตัว

"พี่ดินไง! ตอนนี้เราอยู่กันแค่สองคนแล้ว ไม่ต้องมาทำเป็นตีหน้าขรึมใส่ฝนหรอก!" เธอเชิดหน้าขึ้นโต้ตอบ แม้ริมฝีปากจะยังสั่นระริก

"ฝนรู้ว่าตัวเองประหม่าจนตอบตกหล่น แต่คำถามที่พี่ตั้งใจโยนมามันลึกกว่าของคนอื่น พี่จงใจไล่ต้อนให้ฝนดูโง่ต่อหน้าทุกคน!"

"ผมไล่ต้อนนักศึกษาทุกคน ไม่ใช่แค่คุณคนเดียว" เขากอดอกตอบเสียงเรียบ

"ถ้าเตรียมตัวมาดีพอ คุณต้องตอบได้ทุกจุด ข้อควรระวังพวกนั้นมันเป็นเบสิกที่คุณควรจะประเมินได้ตั้งแต่เห็นแฟ้มคนไข้แล้วด้วยซ้ำ"

"แต่พี่เจาะจงเล่นงานฝนหนักกว่าคนอื่น! พฤติกรรมของพี่มันฟ้องชัดๆ ว่าเอาเรื่องเมื่อคืนมาปนกับเรื่องเรียนเพื่อแก้แค้นฝน!"

"คุณคิดว่าผมเป็นคนไร้วุฒิภาวะขนาดนั้นเลยหรือไง" น้ำเสียงของเขาเริ่มกดต่ำ แววตาที่เคยมองอย่างว่างเปล่าเริ่มมีประกายความกรุ่นโกรธ

"พี่รู้ไหมว่าตอนที่พี่มองฝนด้วยสายตาว่างเปล่าแบบนั้น... ฝนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก" ปลายฝนเสียงสั่น น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มคลอหน่วย

"พี่ทำเหมือนเราไม่เคยรู้จักกัน ทำเหมือนเรื่องเมื่อคืนมันไม่มีความหมาย!"

บดินทร์ชะงักไปชั่วครู่ แววตากร้าวขึ้น

"ผมบอกให้คุณลืมมันไปแล้วไงปลายฝน หน้าที่ของคุณตอนนี้คือการเป็นนักศึกษา ไม่ใช่มาเรียกร้องความสนใจจากผมด้วยวิธีเด็กๆ แบบนี้"

"ฝนไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! ฝนแค่ต้องการความยุติธรรม!" ปลายฝนตวัดเสียงใส่

"ถ้าพี่ดินยังทำตัวแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ได้แบบนี้ ฝนจะทำเรื่องขอย้ายกลุ่มไปฝึกกับอาจารย์ท่านอื่น!"

คำขู่นั้นทำเอาเส้นความอดทนของบดินทร์ขาดสะบั้น ร่างสูงสาวเท้าเข้าหาคนตัวเล็กด้วยท่าทีคุกคามทันที ปลายฝนผงะถอยหลังตามสัญชาตญาณ

"ถอยทำไม เมื่อกี้ยังเก่งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ" เขาก้าวต้อนจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่

"พี่ดินจะทำอะไร... ถอยไปนะ! นี่มันห้องพักอาจารย์นะ ถ้ามีใครเข้ามาเห็นจะทำยังไง!" หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว สองมือรีบยกขึ้นยันแผงอกกว้างที่เบียดประชิดเข้ามาจนไร้ช่องว่าง

"ผมล็อกประตูไปตั้งแต่ตอนที่เราเดินเข้ามาแล้ว"

เขากระตุกยิ้มมุมปาก เท้าแขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้กับขอบโต๊ะ

"คุณกล้าด่าผม แถมยังขู่จะหนีไปฝึกวอร์ดอื่นงั้นเหรอ ปลายฝน... คิดว่าผมจะยอมเซ็นอนุมัติให้ลูกศิษย์ที่ทำตัวมีปัญหา หนีการประเมินของผมไปง่ายๆ หรือไง ฝันไปเถอะ"

"พี่ดิน! อย่ามาทำบ้าๆ นะ ปล่อย!" ปลายฝนเบือนหน้าหนีสุดฤทธิ์ ออกแรงผลักแผงอกกว้างที่ทาบทับลงมา

"ผมเตือนคุณแล้วนะปลายฝน... ว่าอย่าท้าทายผม"

"อื้อ!"

บดินทร์ไม่รอให้เธอได้เถียงต่อ ริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างดุดันเพื่อลงโทษเด็กดื้อ ฝ่ามือหนาล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้รับจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธ

"อื้อ... พี่ดิน..." เธออาศัยจังหวะที่เขาผละริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อกอบโกยอากาศ

"พี่ใช้ความเป็นอาจารย์มากดดันฝน"

"ผมไม่ได้ใช้สถานะอาจารย์" เขาขยับเข้ามาจนปลายจมูกชนกัน

"แต่ผมกำลังใช้สิทธิ์ของคนที่เป็นสามี"

"คนบ้า! พี่มันเผด็จการ... ไหนพี่บอกว่าเราห้าม... อื้อ!"

คำประท้วงถูกกลืนหายไปอีกครั้ง คราวนี้จูบของเขาไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องและเอาแต่ใจ เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างจาบจ้วง

"อยู่นิ่งๆ... แล้วรับโทษของตัวเองซะ" เขากระซิบเสียงพร่า

สัมผัสหยาบกระด้างทว่าร้อนรุ่มราวกับเปลวเพลิง กำลังแผดเผาสติสัมปชัญญะของเธอให้พร่าเลือน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ติดอยู่บนเสื้อกาวน์ของเขากลายเป็นกลิ่นเมามายที่ชวนให้ลุ่มหลง มือหนาที่เคยกุมด้ามมีดผ่าตัดอย่างมั่นคง บัดนี้กำลังบีบเคล้นสะโพกบางและแผ่นหลังของเธออย่างเอาแต่ใจ สลับกับลูบไล้ไปตามแนวสันหลังจนหญิงสาวสะท้านเยือก

ทุกครั้งที่เธอพยายามจะเบี่ยงหน้าหลบ เขากลับยิ่งตามประกบแนบชิด ปลายฝนพยายามขัดขืน สองมือทุบลงบนไหล่กว้างอย่างสะเปะสะปะเพื่อประท้วง แต่บดินทร์ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้รอดพ้น ฟันคมขบเม้มลงบนกลีบปากล่างอย่างหยอกเย้าแกมลงทัณฑ์ บีบบังคับให้เธอต้องเผยอปากรับปลายลิ้นร้ายกาจที่สอดแทรกเข้ามา รสจูบที่ดุดันบดเบียดแนบชิดจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจ

รสชาติของกาแฟดำเข้มข้นที่เขาเพิ่งดื่มผสมผสานกับความหวานละมุนของเธอ กลายเป็นความวาบหวามที่ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เรี่ยวแรงที่ใช้ผลักไสเมื่อครู่เริ่มถดถอยลงเรื่อยๆ กำแพงความดื้อรั้นและความโกรธขึ้งก่อนหน้านี้ ถูกหลอมละลายจนมลายหายไป เหลือเพียงความหวามไหวที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้จนเธอแทบยืนไม่อยู่

"อ๊ะ... พี่ดิน..."

สัมผัสที่เอาแต่ใจทำเอาคนตัวเล็กเข่าอ่อนยวบ ปลายฝนทรุดลงจนแทบจะลงไปกองกับพื้น มือเล็กที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นกำคอเสื้อกาวน์สีขาวของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงตัว

"ยืนดีๆ สิ... แค่นี้ก็หมดแรงแล้วหรือไง"

"พอแล้ว... อึก... ฝนยอมแล้ว... หยุดเถอะนะ" เธอร้องขอเสียงสั่น ดวงตาคู่สวยสั่นระริก

บดินทร์มองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบหายใจจนตัวโยน เขาดันร่างบางให้พิงกับขอบโต๊ะ ก่อนจะบดจูบลงไปหนักๆ เป็นการทิ้งท้าย

ร่างสูงยอมถอนจูบออกอย่างเชื่องช้า กระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ

"กลับไปอ่านหนังสือซะ... พรุ่งนี้ผมจะถามคำถามนี้ใหม่"