บทที่ 27 หึงหวงแบบเงียบๆ

"ฝนไม่..."

ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปากปฏิเสธ จู่ๆ อิฐก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่ร่นเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้ปลายฝนเบี่ยงหลบไม่ทัน มือใหญ่ของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะลงบนกลุ่มผมด้านข้างของเธออย่างถือวิสาสะ ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านใบหูและพวงแก้มใสไปเพียงนิดเดียว

"พี่อิฐ ทำอะไรคะ!" เธอเบี่ยงหน้าหลบอัตโนมัติ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ