บทที่ 6 เขตแดนของหมอดินทร์
"รสชาติพอทานได้ไหมคะ" เธอตัดสินใจทำลายความเงียบ
"ฝนไม่ได้ใส่ผงชูรส ปรุงแค่น้ำปลากับซีอิ๊วขาวนิดหน่อย เห็นพี่ดินชอบทานรสอ่อน"
"อืม ก็กินได้"
"จืดไปไหมคะ ฝนทำพริกน้ำปลาเพิ่มให้เอาไหม"
"ไม่ต้อง แค่นี้พอแล้ว กินเค็มไปไตทำงานหนัก กินๆ ไปเดี๋ยวมันก็ชินลิ้นไปเอง" เขาตอบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
"ค่ะ" เธอรับคำสั้นๆ ก้มหน้าเขี่ยข้าวในจานตัวเอง
"พี่ดินรับน้ำเพิ่มไหมคะ" เธอถามพลางขยับตัวยุกยิก ทำทีเป็นเอื้อมมือไปจับเหยือกน้ำเพื่อหลบสายตาเขา
"ไม่"
ความอึดอัดเริ่มก่อตัวหนาแน่นขึ้น ปลายฝนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นสิ่งแปลกปลอม เธอทนความกดดันนี้ไม่ไหว จึงเอื้อมมือไปหยิบตำราเภสัชวิทยาเล่มหนาที่วางอยู่บนเก้าอี้ข้างๆ ขึ้นมาเปิดกางบนโต๊ะ หวังจะใช้ตัวหนังสือดึงความสนใจของตัวเองออกไปจากผู้ชายตรงหน้า
บดินทร์ตักข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก เคี้ยวช้าๆ จนหมด ก่อนจะรวบช้อนส้อมเข้าหากันดังกระทบจานเบาๆ ชายหนุ่มยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม วางลงบนโต๊ะ แล้วจ้องมองคนตรงหน้าที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือสลับกับตักข้าวเข้าปากทีละนิด
"เวลาทานข้าว ไม่ควรเอาหนังสือมาอ่าน...มันเสียมารยาท"
"ฝนขอโทษค่ะ" เธอรีบพับปิดหนังสือเรียนลงทันที
"ฝนแค่กลัวว่าจะอ่านไม่ทันสอบ เลยอยากใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด"
"กินข้าวก็คือกินข้าว ถ้าคุณแบ่งเวลาไม่เป็น ต่อให้อ่านตอนกินข้าวก็ไม่เข้าหัวหรอก"
บรรยากาศมื้ออาหารจบลงด้วยความอึดอัด ก่อนที่ความมืดมิดและลมหนาวของค่ำคืนจะคืบคลานเข้ามาแทนที่
...
เวลาเดินผ่านไปจนกระทั่ง... ตีหนึ่งสิบห้านาที
"หิวน้ำจัง..." ปลายฝนขยับตัวไปมาใต้ผ้าห่ม คอแห้งผากจนทนนอนต่อไม่ไหว หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง สวมชุดนอนแขนยาวขายาวลายทางที่ติดกระดุมมิดชิดถึงคอหอย
"ออกไปเอาตอนนี้คงไม่เจอเขาหรอกมั้ง น่าจะหลับไปแล้วแหละ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ
เธอก้าวเท้าลงจากเตียง ค่อยๆ แง้มประตูห้องนอนออกไป โถงทางเดินด้านนอกมืดสนิท มีเพียงไฟสีส้มสลัวตรงเคาน์เตอร์ครัวที่เปิดทิ้งไว้
"แค่น้ำแก้วเดียว รีบกินรีบกลับไปนอน" เธอเตือนตัวเอง ขยับเท้าเปล่าเดินไปตามทางเดินอย่างระมัดระวัง
ขณะที่กำลังจะเลี้ยวพ้นมุมผนัง มือเล็กยื่นออกไปเตรียมจะแตะตู้เย็น ทว่าร่างทั้งร่างกลับชนปะทะเข้ากับกำแพงมนุษย์อย่างจัง!
"โอ๊ย!"
"ระวัง!"
เสียงทุ้มคุ้นหูร้องเตือน ท่อนแขนแข็งแรงคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธอ ดึงร่างเล็กที่กำลังจะหงายหลังล้มให้กลับมาทรงตัวได้
"พ...พี่ดิน"
ปลายฝนเบิกตากว้าง หน้าผากของเธอเพิ่งกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งเต็มแรง กลิ่นสบู่บุรุษเพศแนวสปอร์ตผสมกลิ่นมินต์เย็นๆ ลอยปะทะจมูก ท่ามกลางแสงไฟสลัว เธอเห็นบดินทร์ยืนอยู่ตรงหน้า เขามีเพียงกางเกงนอนขายาวผ้าซาตินสีเข้มหลวมๆ สวมอยู่ตัวเดียว ส่วนท่อนบนนั้น...เปลือยเปล่า
"ทำไมออกมาไม่เปิดไฟ" เขาดุเสียงพร่า มือใหญ่ยังคงจับต้นแขนเธอไว้แน่น
"ฝน...ฝนแค่จะมาหาน้ำกินค่ะ ไม่อยากเปิดไฟกวนพี่ดิน" เธอตอบตะกุกตะกัก พยายามขืนตัวออกห่าง
"แล้วถ้าล้มหัวฟาดพื้นไปจะทำยังไง คราวหลังจะเดินไปไหนก็เปิดไฟสิ"
"ฝนมองเห็นค่ะ แค่ไม่คิดว่าพี่ดินจะเดินสวนมา ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีกคะ"
"ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ มัวแต่อ่านเปเปอร์จนลืมดูเวลา" เขาก้มมองคนตัวเล็ก "แล้วนี่แต่งตัวอะไร อากาศในห้องไม่ได้หนาวขนาดนั้น"
"ฝนติดใส่แบบนี้ค่ะ มันสบายตัวดี"
เธอหลบสายตา ก่อนจะรีบหมุนตัวไปดึงประตูตู้เย็นเปิดออกเพื่อใช้เป็นข้ออ้างในการหลบหนีจากความอึดอัด
แสงไฟสว่างวาบจากภายในตู้เย็นสาดกระทบใบหน้าของทั้งคู่ทันที เผยให้เห็นพวงแก้มใสที่ตอนนี้เห่อร้อนจนแดงจัดอย่างปิดไม่มิด บดินทร์ที่ยืนซ้อนอยู่ใกล้ๆ หรี่ตาลงเล็กน้อยเพื่อปรับแสง ก่อนจะเอ่ยทักเมื่อเห็นใบหน้าของคนตัวเล็กชัดเจนขึ้น
"หน้าแดง...ไม่สบายหรือเปล่า"
"เปล่าค่ะ! ฝนสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรเลย" เธอรีบคว้าขวดน้ำเย็นขึ้นมาถือไว้เป็นเกราะกำบัง
"แน่ใจนะ ไม่ใช่ว่าแอบไปร้องไห้มาล่ะ"
"ฝนไม่ได้ร้องไห้ค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อยที่ชนพี่ดินเมื่อกี้"
"ตกใจที่ชนผม หรือตกใจที่ผมไม่ได้ใส่เสื้อ" เขาย้อนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบติดจะยียวน ทำเอาคนฟังหน้าเหวอ
"พี่ดิน!" เธออุทาน "พี่ดินตัวยังเปียกอยู่เลย รีบไปเช็ดตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้นะคะ"
"ผมเป็นหมอ รู้หรอกน่าว่าต้องดูแลตัวเองยังไง"
"แต่แอร์ข้างนอกมันเย็นนะคะ...ฝนขอตัวไปกินน้ำก่อน"
หมอดินทร์ปล่อยมือจากแขนเธอช้าๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พร่าต่ำลงกว่าปกติเล็กน้อย
"ดึกแล้ว ไปนอนซะ"
ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป ทิ้งให้ปลายฝนยืนใจเต้นแรงอยู่หน้าตู้เย็นที่ยังคงเปิดอ้าไว้เพียงลำพัง
...
เวลาผ่านไปสองสัปดาห์...
เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้นในเวลาตีสอง ปลายฝนละสายตาจากตำราเรียนบนโต๊ะอาหาร หันไปมองทางหน้าประตูด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยเห็นบดินทร์กลับดึกเกินเที่ยงคืนเลยสักครั้ง
"พี่ดิน! ไปทำอะไรมาคะเนี่ย"
