บทที่ 8 อุณหภูมิที่สูงกว่าปกติ (NC)

"พี่ดิน ลุกเถอะค่ะ ตัวพี่หนัก... พี่เมาจนคุยไม่รู้เรื่องแล้วนะ"

ปลายฝนออกแรงผลักแผงอกกว้าง แต่แทนที่คนตัวโตจะขยับออก เขากลับพลิกร่างกดเธอให้นอนราบลงไปกับเบาะโซฟาแคบๆ อย่างรวดเร็ว ต้นขาแกร่งแทรกเข้ามากักขังเรียวขาของเธอไว้ไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้

"ใครบอกว่าคุยไม่รู้เรื่อง..." เสียงทุ้มแหบพร่าดังชิดใบหน้า นัยน์ตาสีนิลที่เคยเยือกเย็นและมีกำแพงหนาเตอะ บัดนี้เต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและรอยร้าวลึกที่เธอไม่เคยเห็น

"ผมแค่... อยากรู้ว่าถ้าเป็นคุณ... คุณจะรังเกียจผู้ชายห่วยๆ แบบผมไหม"

"พูดเรื่องอะไรคะ! ตั้งสติหน่อย นี่ฝนเอง ปลายฝน ลูกศิษย์พี่ไง! ปล่อยนะ!" เธอร้องห้ามเสียงหลง พยายามบิดข้อมือหนี

"ลูกศิษย์เหรอ..." บดินทร์เค้นเสียงหัวเราะในลำคอ แววตาดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง

"บนโซฟานี่... มีแต่อาจารย์กับลูกศิษย์หรือไงปลายฝน"

"พี่ดิน อย่าทำบ้าๆ นะ! เราตกลงกันแล้วไง ว่าต่างคนต่างอยู่ พี่เป็นคนขีดเส้นกั้นฝนเองนะ!"

"แล้วตอนที่ผมกำลังจะบ้าตายอยู่ตรงนี้... คุณจะทิ้งให้ผมอยู่คนเดียวเหมือนคนอื่นเหรอฝน"

น้ำเสียงที่เคยตวาดกร้าวอ่อนลงจนกลายเป็นเว้าวอน ฝ่ามือร้อนผ่าวรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้เหนือศีรษะ

"ฝนไม่ได้ทิ้ง! แต่พี่ทำแบบนี้ไม่ได้ หยุดนะ... อื้อ!"

คำประท้วงถูกกลืนหายไปเมื่อริมฝีปากหยักบดขยี้ลงมาอย่างหิวกระหาย รสจูบที่เจือกลิ่นแอลกอฮอล์รสเข้มไม่ได้นุ่มนวลหรือปรานีปรานอม มันดุดัน เอาแต่ใจ และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกด ปลายฝนส่ายหน้าหนีสุดชีวิต แต่ฝ่ามืออีกข้างของเขากลับล็อกท้ายทอยเธอไว้แน่น บังคับให้เปิดรับเรียวลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามาตักตวงความหวานอย่างตะกรุมตะกราม

"อื้อ! ปล่อย... ฮึก..." เธอครางประท้วง พยายามกัดริมฝีปากตัวเองไว้

"อย่าผลักผมออก... ขอแค่คืนนี้ฝน... อย่าผลักผมทิ้ง" เขากระซิบชิดกลีบปากบวมเจ่อ ลมหายใจร้อนจัดเป่ารดจนเธอสะท้าน

"ฮึก... พี่ดินเห็นฝนเป็นตัวแทนใครหรือเปล่า... ปล่อยเถอะค่ะ ฝนกลัว" น้ำตาหยดใสไหลพรากอาบหางตา

"ผมจูบคุณ... ผมกอดคุณอยู่... ผมจะเห็นเป็นใครได้อีก!"

เขาตวาดกลับเสียงสั่น ความหงุดหงิดผสมกับฤทธิ์เหล้าทำให้เขาหมดความอดทน มือใหญ่จัดการกระชากกระดุมชุดนอนของเธอออกจนขาดกระเด็น ผิวเนียนละเอียดปรากฏแก่สายตาท่ามกลางแสงสลัว

"อย่านะคะ! พี่ดิน หยุดเถอะ! พรุ่งนี้ตื่นมาพี่ต้องเกลียดตัวเองแน่ๆ!"

"ผมเกลียดตัวเองมานานแล้วฝน... เกลียดจนไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว"

เขาไม่ฟังเสียงห้ามปรามใดๆ อีก ริมฝีปากร้อนผ่าวซุกไซ้ลงบนซอกคอขาว ดูดเม้มจนเกิดรอยสีจาง สัมผัสที่ปลุกปั่นและรุกล้ำอย่างหนักหน่วงทำให้สติของปลายฝนเริ่มพร่ามัว แม้จะพยายามต่อต้าน แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านตอบรับจังหวะที่คนชำนาญกว่าเป็นผู้ชักนำ เสื้อผ้าถูกปลดเปลื้องทิ้งลงบนพื้นพรมอย่างไม่ไยดี ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าเบียดชิดเข้ามาจนไร้ช่องว่าง

"พี่ดิน... ไม่เอา... เจ็บ..." เธอสะดุ้งเฮือก จิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างเมื่อความลึกล้ำแทรกซึมเข้ามาอย่างดุดัน

"ชู่ว... ผมอยู่นี่แล้ว... กอดผมไว้ฝน กอดผมแน่นๆ"

เสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงครางแผ่วเบาดังสะท้อนไปทั่วห้องนั่งเล่น จากความขัดขืนแปรเปลี่ยนเป็นการตอบรับที่เร่าร้อนและดิบเถื่อน บดินทร์ละทิ้งความมีเหตุผลทุกอย่าง ปล่อยให้สัญชาตญาณและความโหยหาในตัวหญิงสาวตรงหน้านำทางไปจนถึงขีดสุด

"ฝน... ปลายฝน..."

"อ๊า... พี่ดิน..."

หมอบดินทร์กอดรัดร่างบางไว้แน่นหลังปลดปล่อยอารมณ์ทั้งหมด ซบหน้าลงกับซอกคอของเธอและหลับลึกไปเพราะความเมาและความเหนื่อยล้า ทิ้งให้ปลายฝนนอนน้ำตาคลอด้วยความสับสนและหัวใจที่เต้นรัว

...

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเกือบเช้า...

ปลายฝนขยับตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ความปวดเมื่อยแล่นริ้วไปตามช่วงเอวและต้นขาจนเธอต้องเผลอสูดปาก รอยคราบน้ำตายังคงทิ้งความตึงไว้บนหางตา เสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นพรมถูกหยิบขึ้นมาสวมอย่างเร่งรีบ มือที่กำลังติดกระดุมเสื้อนอนสั่นระริก

เสียงครางต่ำๆ ในลำคอดังมาจากคนที่นอนคว่ำหน้าอยู่ข้างกัน บดินทร์ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง มือใหญ่ยกขึ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิง สภาพของเขาดูอิดโรย ทว่าเมื่อสายตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องและมาหยุดที่ตัวเธอ ความสับสนก็เปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทันที เขาผุดลุกขึ้นยืน หันหลังให้เธออย่างรวดเร็ว

"พี่ดิน..." เธอพยายามจะเอ่ยเรียก แต่เสียงกลับแห้งผาก

"แต่งตัวให้เรียบร้อยซะ" น้ำเสียงของเขาเย็นชาและราบเรียบยิ่งกว่าปกติ เขาคว้าเสื้อเชิ้ตที่ตกอยู่ใกล้เท้ามาสวมลวกๆ ติดกระดุมอย่างเร่งรีบโดยไม่ปรายตามามองเธอ

"พี่ดิน... คือเรื่องเมื่อคืน..."

"เรื่องเมื่อคืนมันเกิดเพราะความเมา" เขาตัดบทเสียงแข็ง หันกลับมาเผชิญหน้า

"ผมไม่มีสติ คุณเองก็รู้ ปล่อยให้มันจบแค่นั้น ให้ลืมๆ มันไปซะ"

"ลืมเหรอคะ" ปลายฝนทวนคำเสียงแผ่ว สองมือบีบเข้าหากันแน่น

"พี่พูดยังกับว่ามันเป็นเรื่องตลกที่แค่ตื่นมาก็ลบออกจากสมองได้ง่ายๆ"

"แล้วจะให้ผมทำยังไง ร้องไห้ขอโทษหรือไง" เขาตอกกลับด้วยท่าทีหมางเมิน สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาทันทีเพื่อปกปิดความรู้สึกผิด

"ผมเมามากจนไม่รู้ตัวว่ากอดใครด้วยซ้ำ คุณเองก็ไม่ได้ขัดขืนให้ถึงที่สุด จะมาเรียกร้องอะไร"

"ฝนไม่ได้จะเรียกร้องอะไรเลย ฝนแค่..."

"แค่ลืมมันไปซะ มันจะไม่เปลี่ยนกฎข้อตกลงระหว่างเรา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม คุณยังเป็นแค่นักศึกษา และสถานะของเราก็คือการแต่งงานในนาม หวังว่าคุณจะเข้าใจและไม่ล้ำเส้น"

ปลายฝนเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกชาวาบไปทั้งหน้า ความอบอุ่นที่เคยสัมผัสเมื่อคืนอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น ราวกับผู้ชายที่เว้าวอนขอกอดเธอไม่ใช่คนเดียวกันกับที่ยืนทำหน้าไร้ความรู้สึกอยู่ตรงหน้า

"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอฝืนกลืนความจุกแล่นลงคอ

"ฝนจะคิดซะว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น และฝนก็จะไม่ล้ำเส้นของพี่เด็ดขาด"

หญิงสาวหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องนอนตัวเอง ทิ้งให้เขายืนกำมือแน่นอยู่กลางห้อง