บทที่ 102 ความจริงที่เจ็บ

บทที่ 102 ความจริงที่เจ็บ

ก็เพราะมันยิ้มแหยะยิ้มเย้ยหยันต่อหน้าผมนี่แหละถึงอดไม่ได้ตะคอกใส่หน้าของมันเอาให้น้ำลายสาดใส่หน้าหล่อให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย เพื่อนก็เพื่อนเถอะ

“ไอ้ห่าอาร์ตเมาแล้วเรื้อน สรุปมีคนที่มึงรักเขามากแล้วจริงใช่มั้ย”

“มี... แต่เขาเกลียดกูแล้ว”

ผมตอบไอ้เฟรมแต่เห็นรอยยิ้มของไอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ