บทที่ 24 พูดไปเรื่อย

บทที่ 24 พูดไปเรื่อย

เสียงอันตื่นตระหนกของยาหยีผู้หญิงหัวโบราณที่มโนแสนเก่ง ทำให้ผมอยากแกล้งขึ้นไปอีก เรียกรอยยิ้มจากผมไปไม่น้อยแล้วตอนนี้ร่างเล็กก็เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดผม เท้าที่กำลังจะก้าวเดินเข้าไปยังที่พักมันต้องผ่านโต๊ะไอ้พวกนั้น เพื่อนเชี้ย ๆ ที่คบกันมาได้พอดีพวกมันต่างแซวกันมาไม่น้อย

“เชี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ