บทที่ 144 สุดท้าย (3)

กระทั่งมาได้ไกลพอสมควร เฉินเจินปล่อยมือเธอและเดินลิ่วๆ ไปอย่างไม่รั้งรอ ลำบากขาสั้นๆ ที่พยายามจำอ้าวให้ทันจนหอบเหนื่อย

“แฮ่กๆ เฮียรอไอด้วยสิคะ” เขาไม่ตอบ ไม่พูดอะไรเลย เดินเร็วกว่าเดิมด้วยซ้ำ

จนถึงห้อง เธอยืนหอบหน้าประตู ปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามกรอบหน้าสวย “อึก..แฮ่กๆ เฮียเป็นไรไปอะ โกรธอะไรไอคะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ