บทที่ 145 เป็นเจ้าของแต่เพียงผู้เดียว (1)

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ยังไม่มีทีท่าที่คนด้านในจะเปิดประตูให้ ได้แต่พร่ำขอโทษเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากด้านนอก ให้เสียงของความสำนึกผิดส่งผ่านประตูไปหาเธอ

“เฮียงี่เง่าเอง เฮียขอโทษ” ไม่อยากให้วันดีๆ ต้องโดนทำลายลงเพราะการทะเลาะกันของเรา อยากให้วันนี้เป็นวันที่เราทั้งคู่มีความสุขที่สุด

“น้องไอเปิดประตูให้เฮียเ...