บทที่ 102 ตราบใดที่ใจไม่สิ้นรัก

มิลินรู้สึกดวงตาพร่าเลือน ลำคอแห้งผากจนไม่สามารถเปล่งเสียงใด ๆ ออกมาได้สติที่มี เริ่มหลุดลอย ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้ามาครอบงำ และตัดทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวให้ดับวูบลงไปในทันที!

มิลินเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหนึบที่ขมับ ทว่าเปลือกตาของเธอกลับหนักอึ้งจนแทบเบิกไม่ขึ้น สมองอันพร่าเลือนพยายา...