บทที่ 111 เสียงหัวเราะไม่จืดจาง

เสียงหัวเราะไม่จืดจาง

มือนุ่มนิ่มคู่นั้นรีบกำปลายนิ้วของเธอเอาไว้แน่น แรงบีบน้อย ๆ นั้นทำให้หัวใจของเจ้พริกอ่อนฮวบ แววตาแข็งกร้าวแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนพลางยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ลูกสมุนสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบสะกิดกันเบา ๆ พลางกระซิบกระซาบ

“เห้ย ๆ ดูดิ... เจ้ยิ้มว่ะ มึงเห็นเหมือนกูไหม ครั้งแรก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ