บทที่ 93 ร้ายแค่ไหนก็ยังรัก

ร้ายแค่ไหนก็ยังรัก

มิลินพยายามดันตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล นัยน์ตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความหวาดหวั่น

“พี่อาชิ... ปล่อยมิลินไปเถอะนะคะ” เธอพูดพลางพยายามถดตัวหนีจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับกำแพงห้อง

อาชิเห็นท่าทางหวาดกลัวนั้นก็ทำเพียงแค่ยิ้มขื่น

“ทำไมมิลินพูดอย่างนี้ล่ะครับ... มิลินเป็นคนชวนพี่มาที่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ