บทที่ 6 บทที่ 5 เรียกร้อง
หลังจากที่เขาอุ้มหญิงสาวมาถึงที่ห้องนอนก็วางเธอลงบนเตียงคิงไซซ์ขนาดใหญ่ และเมื่อสะโพกของอัญญาแตะลงบนเตียงก็เอื้อมมือไปผลักหน้าอกของเขาให้ออกห่าง
"ออกไปเลยนะ...!"
"พี่ไม่ได้จะทำอะไรเราสักหน่อย เอาเถอะ... เพื่อเป็นการพิสูจน์ว่าคืนนั้นเราสองคนมีอะไรกันต้องตอบคำถามนี้ให้ได้นะ"
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยความจับผิด ทว่าคนตัวเล็กลอยหน้าลอยตาไม่ได้แสดงพิรุธอะไรออกมาเลยแม้แต่น้อย
"คำถามอะไรคะ"
"คืนนั้นเราสองคนทำท่าไหนบ้าง"
"ไอ้....ไอ้บ้า...! ลามกจกเปรต"
หญิงสาวเอามือทั้งสองข้างปิดหน้าอกของตัวเองเอาไว้ก่อนจะเซถอยหลังจ้องมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความหวาดระแวง
"ทำไม...กลัวหรือไง"
ไม่พูดเปล่าเขายังก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอมากยิ่งขึ้นซึ่งมันทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวคลานขึ้นไปอยู่ตรงหัวเตียงก่อนจะหยิบหมอนมากอดเอาไว้แน่น
"อย่าเข้ามานะไม่งั้นอย่าหาว่าอัญญาคนนี้ไม่เตือนล่ะ"
"หึ... หอบลูกมาเรียกร้องความรับผิดชอบถึงที่นี่คงมีแผนอะไรบางอย่างแล้วล่ะมั้ง ว่าไงล่ะสรุปต้องการอะไร"
เขาเอามือทั้งสองข้างยันไว้กับเตียงก่อนจะจ้องมองสบตาหญิงสาวอย่างคาดคั้นเอาคำตอบ อัญญานิ่งเงียบไปสักพักเพราะไม่รู้จะอธิบายยังไง เธอตัวคนเดียวทำงานหามรุ่งหามค่ำถ้าเพียงแค่หาเงินเลี้ยงดูตัวเองมันก็พออยู่ได้สบาย แต่ในเมื่อมีอีกชีวิตอยู่ในท้องเธอไม่สามารถที่จะเลี้ยงดูได้แน่จึงตัดสินใจมาหาเขาที่นี่
"ก็บอกแล้วไงว่าอยากให้ลูกมีพ่อแค่นั้น ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะมาเรียกร้องอะไรหรอกเพราะคิดว่าคืนนั้นทำบุญให้หมามันกิน แต่ใครจะคิดว่าท้องมันจะป่องล่ะ อย่างน้อยพี่ต้องจ่ายค่าความบริสุทธิ์หนูมานะ ถ้าเกิดวันหนึ่งหนูแต่งงานมีสามีขึ้นมาแล้วผู้ชายคนนั้นรู้ว่าหนูไม่บริสุทธิ์แล้วจะเป็นยังไง เพราะฉะนั้นพี่ต้องรับผิดชอบ อีกอย่างตอนที่พี่จะทำหนูพี่ก็บอกเองว่าจะรับผิดชอบ ทำไมตอนนี้ปัดความรับผิดชอบซะงั้นล่ะ"
เธอบ่นออกมายาวเหยียดเพราะอยากให้ชายหนุ่มตรงหน้ารู้สึกผิดบ้างกับสิ่งที่เขากระทำในคืนนั้น ถึงแม้ว่าคืนนั้นเธอจะกึ่งสมยอมก็เถอะ
"บ่นมาตั้งเยอะสรุปต้องการให้รับผิดชอบถูกไหม"
"ก็ใช่ไงต้องการให้รับผิดชอบลูก"
"แค่ลูก..."
"ใช่สิงั้นต้องรับผิดชอบอะไรอีกล่ะ"
เธอกอดอกสะบัดหน้าเชิดใส่เขา เจอริคพ่นลมหายใจออกมาเล็กน้อยอย่างระบายอารมณ์ก่อนจะเอ่ยถามเธอในเรื่องอื่น
"จำได้ไหมว่าฉันวางอะไรให้บ้างหลังจากคืนนั้น"
หญิงสาวนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิด จำได้ว่าวันนั้นเขาวางแหวนไว้บนหัวเตียงพร้อมกับนามบัตร ซึ่งตอนนั้นเธอเข้าไปอาบน้ำไม่ได้ยุ่งกับมันพอออกมาอีกทีสองสิ่งนั้นก็หายไปแล้ว แต่เธอจำใบหน้าของเขาได้และจำชื่อนามสกุลที่อยู่บนนามบัตรจึงตามหาเขาถูก
"ก็เหมือนจะมีแหวนหรือเปล่าไม่แน่ใจแล้วก็นามบัตรอีกใบหนึ่งวางไว้ตรงหัวเตียง ตอนที่หนูตื่นมาเห็นชื่อนามสกุลบนนามบัตรจากนั้นก็เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ กลับออกมาอีกทีมันก็หายไปหมดแล้วไม่รู้ว่าแม่บ้านเก็บออกไปหรือเปล่า"
เธอเอ่ยออกไปตามสิ่งที่นึกขึ้นได้ ตอนแรกลืมไปแล้วนะว่าเธอเจออะไรบางอย่างในตอนตื่นนอน แต่ก็ลืมไปเลยเพราะมัวแต่สาปแช่งเขาทุกวันจนมาถึงวันนี้ที่เขาทักขึ้นมาเธอจึงจำได้
"หมายความว่าเคยเห็นแหวนแล้วก็นามบัตรใช่ไหม"
เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวคาดคั้นเอาคำตอบที่ต้องการได้ยิน ดูเหมือนว่าความเป็นไปได้ที่ผู้หญิงในคืนนั้นจะเป็นอัญญาสูงกว่าแพรวาเยอะมาก แต่ไม่รู้ว่าเธอไปเอาแหวนกับนามบัตรนั้นมาได้ยังไง เรื่องนี้เขาจะต้องสืบให้แน่ชัดเสียก่อน
"เคยเห็นสิ เหมือนจะเป็นแหวนสีเงินแล้วก็มีสลักนามสกุลอยู่ข้างในด้วยถ้าจำไม่ผิดนะคะ"
"หึ..."
และเมื่อหญิงสาวพูดประโยคนั้นออกมามันทำให้เขามั่นใจแทบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผู้หญิงในคืนนั้นต้องเป็นเธอแน่นอน แต่เขาจะยังไม่พูดอะไรเพราะทุกอย่างมันต้องชัดเจนด้วยหลักฐาน ซึ่งเขาต้องการหลักฐานที่มัดแน่นกว่านี้เพราะไม่อย่างนั้นแพรวาเองอาจจะไม่ยอมรับ
"หึอะไรเล่า...! ว่าแต่ตอนนี้จะปล่อยหนูกลับบ้านได้หรือยัง จะมากักขังไว้ที่บ้านนี้ไม่ได้นะถึงแม้ว่าหนูจะท้องแต่คุณก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาออกคำสั่งหรือมาทำตัวเป็นเจ้าชีวิตของหนู อัญญาคนนี้ชอบอิสระไม่ชอบผูกมัดกับใครเพราะฉะนั้นถ้ามาบังคับเยอะเกินไปได้โดนดีแน่"
เธอกำมือเอาไว้แน่นก่อนจะยื่นไปตรงหน้าเขาเพื่อข่มขู่แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย ผู้หญิงร่างบางตัวเล็กนิดเดียวแค่เขาใช้มือผลักก็คงกระเด็นปลิวไปข้างหลังแล้ว แค่หมัดเล็กนิดเดียวคงไม่กระเทือนเดือนร่างของเขาหรอก
"แล้วเรื่องของเราจะเอายังไง ได้พี่แล้วไม่คิดจะรับผิดชอบหรือไง"
"หา...!"
หญิงสาวอ้าปากค้างด้วยความตกใจเพราะสิ่งที่เขาพูดออกมามันเป็นสิ่งที่เธอควรจะพูดมากกว่า อัญญาคนนี้เป็นผู้หญิงแถมยังเป็นครั้งแรกด้วยเธอต่างหากควรจะเป็นคนที่เรียกร้องถามหาความรับผิดชอบ ไม่ใช่ผู้ชายบ้ากามคนนี้ที่รังแกเธอในคืนนั้นทั้งคืนแต่ทำตัวเหมือนตัวเองโดนกระทำ
"ไม่ต้องมาหาอะไรทั้งนั้นแหละ หนูต้องรับผิดชอบพี่เพราะหลังจากคืนนั้นพี่ก็ไม่ได้มีอะไรกับใครเลย ไม่รู้แหละอัญญาต้องรับผิดชอบพี่"
เขาตีหน้ามึนเรียกร้องหาความรับผิดชอบจากผู้หญิงตรงหน้าทั้งที่รู้ดีว่าคนที่เสียหายมากกว่าก็คืออัญญา สิ่งที่เขาพูดออกไปมันเป็นวิธีเดียวที่จะบังคับให้เธออยู่ที่นี่ เพราะดูท่าทางแล้วถึงแม้เธอจะไม่ได้ร่ำรวยเหมือนครอบครัวของเขาแต่น่าจะไม่ง้อผู้ชาย ถ้าเป็นแบบนี้เราสองคนจะมีปัญหากันเรื่องแย่งลูกไปเลี้ยงแน่นอน เพราะฉะนั้นตัดไฟตั้งแต่ต้นลมด้วยการรับผิดชอบทั้งแม่และลูกไปเลย
"แต่หนูไม่ได้บังคับพี่เลยนะ...! ไม่ได้บังคับขืนใจทำอะไรทั้งนั้นเลย หนูเป็นคนโดนกระทำหนูสิต้องเป็นคนเรียกร้องถามหาความรับผิดชอบไม่ใช่พี่"
เธอทำหน้าโมโหใส่เขาซึ่งมันเป็นประโยคที่ชายหนุ่มเราฟังอยู่แล้ว และเมื่อเธอพูดออกมาเขาก็ยิ้มมุมปากออกมาทันทีด้วยความเจ้าเล่ห์
"โอเคถ้างั้นพี่จะรับผิดชอบอัญญากับลูก พรุ่งนี้เราไปจดทะเบียนสมรสกันโอเคไหม"
"หา...!"
"ตกลงตามนี้นะ"
"เอ่อ..."
