บทที่ 20 "ช่วยด้วย"

ท้ายที่สุด สายน้ำก็แพ้ให้กับความรู้สึกของตัวเอง คนตัวเล็กยืนลังเลอยู่หน้าห้องของเสือลักษมณ์ท่ามกลางความเงียบของยามดึก มือเรียวกำกล่องปฐมพยาบาลแน่นราวกับเป็นหลักยึดสุดท้าย หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

เขาไม่รู้ว่าตัวเองยืนอยู่นานแค่ไหน รู้เพียงว่าความคิดวนเวียนไม่จบไม่สิ้น ไม่รู้ว่าสายน้ำแสดงออกมาก...