บทที่ 23 "ของกูคนเดียว"

ร่างแกร่งของ เสือลักษมณ์ พลิกกายไปมาด้วยความกระสับ 

กระส่ายบนเตียง เหงื่อกาฬผุดเต็มกรอบหน้า ใบหน้าอาบชื้นไปด้วยเหงื่อ แต่ความร้อนในกายค่อย ๆ คลายลง ทว่าเมื่อภาพใบหน้าเปื้อนน้ำตาของใครบางคนแวบเข้ามาในความคิด เปลือกตาก็สะดุ้งเบิกกว้างพร้อมกับเสียงหอบเฮือกใหญ่

“สายน้ำ!”

เสือลักษมณ์เหลียวซ้ายแลขวา กล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ