บทที่ 42 ไม่ทันตั้งตัว (สู่ขอ)(1)

“ธนภพอยู่ที่ไหน!”

เสียงหวานแต่ดุดังขึ้นลั่นห้องเรียน ทั้งห้องหันไปมองร่างผอมบางในชุดนักศึกษาของซาริตา แขนเล็กเท้าสะเอวพลางกวาดตาไปรอบห้อง ก่อนจะไปหยุดยังร่างสูงโปร่งหลังห้อง

มือที่กำลังยุ่งอยู่กับการกดเกมหยุดชะงัก ดวงตาคู่คมเงยขึ้นมองต้นทางของเสียง พอเห็นว่าเป็นศัตรูคู่อริครั้งที่แล้วเขาก็วางโทรศัพท...