บทที่ 1 ตอนที่ 1 คืนที่เปลี่ยนชีวิต

ตอนที่ 1

คืนที่เปลี่ยนชีวิต

เสียงเครื่องฟอกไตดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายในห้องผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนขนาดกลาง หญิงสาวร่างบอบบางนั่งกุมมือมารดาเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตฉายแววเป็นห่วงปนเหนื่อยล้า แม้ใบหน้าจะยังสวยหวานตามวัย แต่ร่องรอยของความเครียดกลับปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

“แม่ดีขึ้นหรือยังคะ” น้ำขิง พิชญา เอ่ยถามเบา ๆ แก้วตายิ้มอ่อน

“แม่ไม่เป็นไรหรอกลูก”คำตอบเดิมที่เธอได้ยินมาตลอดหลายเดือน

น้ำขิงฝืนยิ้มตอบ ก่อนก้มมองใบแจ้งค่ารักษาในมือ ยอดเงินหลักหมื่นที่เพิ่มขึ้นทุกเดือนทำให้หัวใจเธอหนักอึ้ง อีกไม่กี่วันเธอก็จะเริ่มฝึกงานในบริษัทใหญ่ตามหลักสูตรของมหาวิทยาลัย แต่การฝึกงานไม่มีรายได้ หมายความว่ารายรับจากงานพิเศษจะหายไปเกือบทั้งหมด

“ขิง...”เสียงมารดาเรียก

“ลูกไม่ต้องห่วงแม่นักหรอก ตั้งใจเรียนให้จบก็พอ”

หญิงสาวเม้มริมฝีปากถ้าเลือกได้ เธอก็อยากเป็นเพียงนักศึกษาธรรมดาคนหนึ่ง แต่ชีวิตไม่เคยเปิดโอกาสให้เธอเลือก

หลังพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน ทุกอย่างก็ตกอยู่บนบ่าของเธอเพียงคนเดียว

“ขิงจะดูแลแม่เองค่ะ”

หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ว่าเหนื่อยแค่ไหน เธอก็จะไม่ยอมแพ้ เด็ดขาด

ช่วงค่ำวันเดียวกัน โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้น

ข้อความจากรุ่นพี่ในคณะถูกส่งเข้ามา

'พรุ่งนี้เริ่มฝึกงานแล้ว วันนี้พี่เลี้ยงส่งท้ายหน่อย มาเจอกันนะ' น้ำขิงลังเลอยู่พักหนึ่งแต่สุดท้ายก็ตัดสินใจไป

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย เธอแทบไม่เคยเข้าสังคมเลย

คืนนี้คงเป็นโอกาสสุดท้ายก่อนทุกคนจะแยกย้ายไปเริ่มต้นชีวิตทำงาน ร้านอาหารกึ่งผับใจกลางเมืองเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ รุ่นพี่และเพื่อนร่วมคณะนั่งล้อมโต๊ะกันอย่างสนุกสนาน น้ำขิงยิ้มตามบรรยากาศ นานแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกผ่อนคลายแบบนี้

“ชนแก้ว!”ทุกคนร้องพร้อมกัน

หญิงสาวจิบเครื่องดื่มเพียงเล็กน้อย ไม่นานนักเธอก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ โลกทั้งใบเหมือนหมุนช้าลง

ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว หัวใจเต้นแรงผิดปกติ

“เอ๊ะ...”น้ำขิงพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงอย่างน่าประหลาด

“ขิงเป็นอะไรหรือเปล่า”

เพื่อนคนหนึ่งถาม“ไม่รู้ค่ะ...เวียนหัว...”

เธอพยายามเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่กลับถูกใครบางคนเดินเข้ามาประคอง

ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง สายตาที่มองเธอทำให้รู้สึกไม่ปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

“น้องไม่สบายเหรอครับ”น้ำขิงพยายามถอยหนี แต่ขากลับไม่มีแรง ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ก่อนที่น้ำตาจะเอ่อคลอ ทันใดนั้นเอง มือแข็งแรงของใครอีกคนก็เข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้

“ปล่อยเธอ”น้ำเสียงเย็นเฉียบดังขึ้น

ชายวัยกลางคนชะงัก เมื่อเห็นเจ้าของเสียง

ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิท

ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลัก ดวงตาคมเข้มเย็นชาเสียจนคนมองไม่กล้าสบตา เขาคือ ภูริช วัฒนากร

นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายหมื่นล้าน

“คุณภูริช...”

ชายคนนั้นหน้าซีดทันที

“ผมบอกให้ปล่อย”ประโยคสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจ อีกฝ่ายรีบปล่อยมือและเดินหนีไปทันที

ภูริชหันมามองหญิงสาวในอ้อมแขน ดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว ใบหน้าขาวจัดที่ขึ้นสีแดงผิดปกติ เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“บ้าชะมัด”

ชายหนุ่มสบถเบา ๆ ก่อนอุ้มเธอขึ้นทันที

“คุณ...” น้ำขิงพยายามพูด แต่สติเริ่มเลือนราง

เธอรับรู้เพียงกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวเขา

และอ้อมแขนที่มั่นคงผิดกับความวุ่นวายรอบตัว

จากนั้นทุกอย่างก็ค่อย ๆ มืดลง

ภายในห้องสวีตชั้นบนของโรงแรมหรู ภูริชมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาเรียกแพทย์ประจำตัวมาตรวจแล้ว ผลออกมาตรงตามที่คิด เธอถูกวางยา

หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ก่อนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก สายตาของทั้งคู่สบกันเป็นครั้งแรก

เวลาราวกับหยุดนิ่ง หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวของภูริชกลับสั่นสะเทือนอย่างประหลาด

เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน

ไม่เคยเลยจริง ๆ และคืนนั้น...โชคชะตาก็เริ่มหมุนเส้นทางชีวิตของทั้งสองคนเข้าหากัน โดยไม่มีใครรู้ว่า

คืนเพียงคืนเดียว จะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาไปตลอดกาล...