บทที่ 82 หนู… รักพี่นะคะ

รุ่งเช้า

แสงแดดอ่อนๆ ลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวอย่างแผ่วเบา อากาศยามเช้ายังคงเย็นสบาย ภาคินทร์ลืมตาขึ้นก่อน ร่างสูงพลิกตัวนอนตะแคง แล้วหันไปมองภรรยาตัวน้อยที่ยังหลับไหลอยู่ข้างๆ

เจ้าขานอนขดตัวเล็กๆ ใต้ผ้านุ่ม ผมยาวสยายระเกะระกะบนหมอน ใบหน้าหวานสงบนิ่ง ริมฝีปากอิ่มแยกเล็กน้อยตามลมหายใจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ