บทที่ 115 กว่าจะรู้ตัวก็สาย

ความมืดค่อยๆ จางหายไป เพียงไพลินรู้สึกตัวขึ้นทีละน้อยจากความมึนงงที่ครอบคลุมทั้งร่างกาย ศีรษะปวดตุบๆ ราวกับมีคนทุบซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอพยายามขยับตัวแต่รู้สึกได้ทันทีว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกมัดไว้ด้านหลังแน่นด้วยเชือกที่บาดเข้าไปในผิว

สัญชาตญาณบอกให้เธอไม่เปิดตาทันที เพียงไพลินหายใจเข้าช้าๆ พยายามให้จังห...