บทที่ 82 ระบาย

รถของนีโอจอดสนิทหน้าตึกเรียนภายในไม่ถึงยี่สิบนาทีหลังวางสาย เพียงไพลินเดินขึ้นรถโดยไม่พูดอะไรมาก สีหน้าของเธอยังคงบวมช้ำจากการร้องไห้เมื่อครู่ แม้จะพยายามล้างหน้าในห้องน้ำมหาวิทยาลัยมาแล้วก็ตาม

นีโอมองหน้าเธอแวบหนึ่งตอนที่เธอคาดเข็มขัดนิรภัย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม เขาแค่เอื้อมมือไปเปิดเพลงเบาๆ คลอไ...