บทที่ 6 ตอนที่ 6
“อย่าปากดีกับฉันนะอารยา”
อัครราชนับหนึ่งถึงสิบรอบที่ห้า พยายามข่มแรงโทสะลง เพราะไม่อยากคุยกับเธอด้วยอารมณ์ แต่เหมือนเธอพยายามจะยั่วโมโหเขาอยู่ตลอด ด้วยใบหน้าและแววตาท้าทาย
“ฉันไม่ได้มีดีแค่ปากหรอกค่ะ ฉันมีดีทุกอย่าง ดีจนเสี่ยต้องรู้สึกเสียดายแน่ ที่คิดจะหย่ากับฉัน แต่คนอย่างเสี่ยคงไม่เสียดายหรอกเนอะ ถ้าเป็นคนอื่นก็ไม่แน่ไง ปล่อยค่ะ ฉันจะไปเก็บของ”
อารยาออกแรงดึงมือหนาที่บีบคางตัวเองออก แต่เหมือนยิ่งออกแรงดึงเขายิ่งเพิ่มแรงบีบ เจ็บจนน้ำตาซึมแต่ไม่คิดจะขอร้องอ้อนวอนคนแบบเขาเลยสักนิด เสี่ยคงเป็นบ้าไปแล้ว
“จัดการเรื่องทุกอย่างเสร็จค่อยย้ายออก”
“ไม่! ฉันจะไปตอนนี้ เดี๋ยวนี้ด้วย”
“จะรีบไปซบอกมันรึไง”
“คุณพูดบ้าอะไร ปล่อยสิ ปล่อยนะ คุณ อื้อ”
ดิ้นรนจนเหนื่อยไม่พอ ยังถูกริมฝีปากร้อนๆ ขโมยเรี่ยวแรงและลมหายใจไปอีก จูบแรกในวันแต่งงานยังรู้สึกดีกว่าจูบในวันนี้ของเขา จูบเบาๆ ในวันนั้นยังตราตึงมากกว่าจูบรุนแรงที่เขาบดเบียดลงมาตอนนี้ซะอีก
“อืม”
อัครราชครางอย่างพึงพอใจ เมื่อเธอยอมให้เขาจูบในที่สุด ลิ้นหนาสอดแทรกกลีบปากอวบอิ่มเข้าไปด้านใน คว้านชิมรสชาติหวานปนขมเพราะน้ำเมา จนกว่าจะพอใจ ดูดดึงลิ้นเล็กๆ ด้วยจูบที่ช่ำชอง จนเธอไม่มีโอกาศได้ปฎิเสธ ซ้ำยังตอบสนองตามการชักนำของเขาอีกด้วย
“ฮือ พอแล้ว อืม ฉันหย่าแล้วค่ะ”
อารยาหันหน้าหนีทันทีที่เป็นอิสระ ถ้าต้องหย่ากันอย่างน้อยก็ไม่อยากมีอะไรติดค้าง สักวันเธอคงลืมเขาได้เอง อย่ามาทำอะไรแบบนี้ให้เธอรู้สึกดีอีกเลย ได้โปรดเถอะ
“ไม่!”
อัครราชพูดขึ้นด้วยความสับสน เขาไม่อยากปล่อยมือจากเธอเลย มีทางไหนที่จะทำให้เธอเป็นของเขาได้ทั้งกายและใจบ้าง
“คนบ้า! คนโลเล”
อารยาหันกลับมาทุบหน้าอกแข็งแรงสองสามที ก่อนจะพบว่าแรงที่มียิ่งมาก เธอยิ่งเจ็บจึงได้หยุด ถูข้อมือไปมาจนถูกมือหนาคว้าไปจับ
“เจ็บเหรอ? ฉันมากกว่าไหมที่ควรเจ็บ”
อัครราชมองรอยแดงที่คอของเธอ เพิ่มแรงบีบที่ข้อมือจนใบหน้าสวยบิดเบี้ยว ทั้งที่เขาคิดว่าเธอต่างจากคนอื่น สุดท้ายก็ไม่ต่างกัน ยอมเป็นของคนอื่น แต่ไม่เคยยอมเขาเลย
“เสี่ยจะมาเจ็บอะไร ในเมื่อฉันไม่เคยทำอะไรให้เสี่ยเจ็บ มีแต่เสี่ยที่ทำฉันเจ็บทุกวัน”
“ไม่เคยเหรอ? คิดว่าฉันโง่เหรอ รอยนี่เป็นรอยที่หมามันทำทิ้งไว้หรือไง” อัครราชเปลี่ยนไปขว้าหมับเข้าที่ลำคอระหง ออกแรงบีบเขาๆ บริเวณรอยนั่น ถ้าเขาใจร้ายกับเธอได้ เขาฆ่าเธอตายไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เธอทำแบบนี้กับคนอื่น มานานขนาดนี้หรอก
“มะ ไม่ใช่นะ”
อารยายกมือลูบคอตัวเองเบาๆ ในจุดที่มือใหญ่กำอยู่ ลืมไปเลยว่าเธอถูกเปรมนัสทำแบบนั้น แต่ถึงยังไงมันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไปทำเรื่องน่าอายกับชายอื่นมาสักหน่อย
“คิดสิคิด หาข้อแก้ตัวมาอีก คราวนี้เป็นอะไรล่ะ ไม่ระวัง เผลอ หรือตั้งใจ”
อัครราชตะโกนใส่หน้า หลังจากที่อารมณ์ทั้งหมดที่ควบคุมไว้ขาดผึง เขาต้องถามแบบนี้อีกกี่ครั้ง เธอถึงจะยอมรับ หรือคิดว่าเขาโง่เป็นควาย เลยจะหลอกเขาไปเรื่อยๆ งั้นเหรอ
“ทำไมคุณต้องโกรธ ในเมื่อคุณก็ทำไม่ต่างกัน ทำไมคุณทำได้ ฉันถึงทำบ้างไม่ได้ ในเมื่อคุณนอกกายฉันก่อน ทำไมฉันจะนอนกับคนอื่นบ้างไม่ได้”
ด้วยแรงโทสะ ทำให้อารยาระเบิดทุกอย่างออกไปด้วยการประชดกลับ นึกเสียใจจริงๆ ที่หลงรักเขา
“ใช่! ในเมื่อมันได้ ทำไมฉันถึงไม่ได้ ไม่ยุติธรรมเลยว่าไหม ทั้งๆ ที่ฉันเลี้ยงดูอย่างดี ทำไมฉันถึงไม่มีสิทธิ์” อัครราชใช้ร่างกายคร่อมทับคนที่ขยับตัวหนี ถอดเนคไทออกจากคอ รวมข้อมือทั้งสองที่ทุบตีเขาเข้าหากัน
“อย่าทำบ้าๆ นะคะเสี่ย” อารยาดิ้นรนด้วยความหวาดกลัว ท่าทางของเสี่ยวันนี้น่ากลัวมาก ปกติเขาอบอุ่นอ่อนโยนและให้เกียตริเธอเสมอ แต่วันนี้เขาไม่ฟังเธอเลย ทั้งยังพยายามมัดมือมันเท้าเธออีก
“ฉันทำสิ่งที่ฉันควรทำต่างหาก” อัคราราชไม่สนใจแรงดิ้นรนของคนใต้ร่าง ใช้ท่อนขากดทับขาเรียวสวยของเธอไว้ ในขณะที่เริ่มปลดเปื้องเสื้อผ้าออกจากตัว ไม่นานร่างกายท่อนบนก็เปลือยเปล่า ใช้เสื้อตัวนั้นมัดเท้าเธอไว้ จากนั้นก็เปลี่ยนมาดึงเสื้อยืดออกจากร่างเธอต่อ
“เสี่ยคะ ไอซ์กลัวแล้ว”
น้ำเสียงแห่บพร่าเอ่ยอ้อนวอน ความเย็นของเครื่องปรับอากาศแบบอัตโนมัติ ไม่ได้ช่วยคลายความร้อนที่เห่อขึ้นมาในร่างกาย สองมือสองเท้าที่ถูกมัดพยายามดิ้นรนขัดขืนคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี
“ทำไม! กับคนอื่นเธอถึงง่าย กับฉันทำเหมือนจะตายให้ได้ ฮะไอซ์!”
“มันไม่ใช่นะคะ”
“ถ้าไม่ใช่ก็อยู่นิ่งๆ” อัครราชใช้มือข้างหนึ่งกดลงไปบนลาดไหล่ขาวเนียน ออกแรงกดไว้ไม่ให้เธอดิ้นรนหนี ในขณะที่เขาใช้มืออีกข้างปลดตะขอกระโปรงตัวเก่งของเธอออกไป รูดมันออกไปจากท่อนขาเรียว ด้วยความชำนาญ
