บทที่ 3 สุภาพบุรุษในชุดเครื่องเเบบ (2) จบตอน

 “อืม...”

ดวงตาที่หนักอึ้งของฉันค่อยๆ เปิดขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่รู้สึกคือแสงแดดอ่อนๆ ที่แยงเข้าตา พอลืมตาขึ้นและมองไปรอบๆ ก็เห็นโต๊ะคอมสุดหรูพร้อมเฟอร์นิเจอร์เข้าชุดกันซึ่งเป็นโทนสีทึบๆ ทั้งหมด

ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉันนี่นา...

ฉันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนที่กว้างแสนกว้างและนุ่มผิดปกติพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างงัวเงีย รู้สึกปวดหัวสุดๆ จนต้องหลับตาค้างไว้อย่างนั้นเพื่อปรับความคุ้นเคย แน่ล่ะ... ก็เมื่อคืนเล่นดื่มหนักขนาดนั้นนี่ ตื่นมาตอนเช้าจะแฮงก์ๆ อยู่ก็ไม่แปลกหรอก

เอ้ะ... ว่าแต่ทำไมถึงรู้สึกหวิวๆ โล่งๆ แปลกๆ ล่ะเนี้ย

ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นพลางคว้าผ้าห่มมาเปิดดูด้วยสมองที่ยังคงไม่ทำงาน แต่แล้วเมื่อเห็นสภาพของตัวเองได้ชัดถนัดตา สมองที่กำลังเอื่อยๆ ก็เริ่มทำงาน พร้อมกับดวงตาปรือๆ ที่สว่างจ้าขึ้นทันที!

ทะ... ทำไมทั้งตัวของฉันถึงล่อนจ้อนแบบนี้ =O=!!

ระ... หรือว่า มาคิดดูอีกที... นี่ก็ไม่ใช่บ้านฉัน ไม่ใช่ห้องฉัน เมื่อคืนฉันเมา อ้วกใส่ใครสักคนแล้วก็สลบไป และพอตื่นมาอีกทีทั้งตัวฉันก็ไม่มีเสื้อผ้าติดตัวอยู่แล้ว...

มันจะต้องเป็น... ไอ้นั่นแน่ๆ เลย!!

“กรี๊ดดดดด TOT!!” พอคิดอะไรบางอย่างได้ ฉันก็พร้อมใจกรีดร้องออกมาเสียงดังลั่นอย่างรับไม่ได้ทันที ฉันทึ้งหัวตัวเองพลางกรี๊ดๆ อยู่อย่างนั้นจนได้ยินเสียงปึงปังออกมาจากด้านนอก ก่อนที่จะ...

ปึง!!

“เงียบปากหน่อย! พูดมากอยู่ได้ หัดเกรงใจชาวบ้านเขาซะมั้งสิ!!” ฉันสะดุ้งโหยงอย่างตกใจเมื่อผู้ชายคนหนึ่งผลักประตูออกมาอย่างแรง ก่อนที่เขาจะยืนด่ากราดฉันอย่างไร้ความเป็นสุภาพบุรุษแบบสุดๆ

ผะ... ผู้ชายคนนี้

ผู้ชายสุดหล่อที่ฉันอ้วกใส่เขาเมื่อคืนนี่นา หรือว่าเขาจะแค้น ก็เลยจับฉันไป...

กรี๊ดดดด! ถึงจะหล่อแค่ไหนก็รับไม่ได้นะคะ TOT!!

“นะ... นาย นาย! ทำไมนายถึงได้มีจิตใจที่โหดเหี้ยมอำมหิตขนาดนี้กันนะ!!”

“ใคร? พูดอะไรของเธอน่ะ” ฉันกัดฟันแน่นเมื่อเขาพูดออกมาราวกับไม่สะทกสะท้านอะไรกับสิ่งที่ทำลงไปเลย นอกจากจะปากเสียและขาดความเป็นสุภาพบุรุษแล้ว เขาก็ยังไม่มีความรับผิดชอบอีกด้วยนะเนี้ย!

ฮึ้ยยยย โกรธ! โกรธแล้ววว!!

ปึก!

“โอ้ย!!” ฉันแอบลอบยิ้มอย่างสะใจเมื่อหมอนที่ปาไปโดนเข้าที่หน้าหล่อๆ ของเขาอย่างจังโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว ร่างสูงคว้ามันไว้พร้อมกับปั้นหน้ายักษ์ใส่ฉัน “ทำบ้าอะไรของเธอน่ะ!!”

“ก็นายอยากมาทำแบบนี้กับฉันทำไมล่ะ! ฉันก็เป็นคนนะ มีชีวิตจิตใจ! ทั้งๆ ที่อุตส่าห์เก็บรักษามันไว้จนเกินยี่สิบปีแล้ว แต่นายกลับมาทำลายมันแบบนี้! นายสนุกมากเลยใช่มั้ยฮะ สนุกมากเลยใช่มั้ยที่เห็นฉันเป็นแบบนี้ โฮฮฮฮ TOT!!” เหมือนยิ่งพูดก็ยิ่งตอกย้ำตัวเอง น้ำตาที่อุตส่าห์อดกลั้นไว้จึงค่อยๆ ไหลลงมาอย่างร้าวรานหัวใจ ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครพร้อมกับมุดหน้าลงกับหมอนใบที่สองที่เตรียมจะขว้างลงอย่างหมดแรง

ฮือออ ลาก่อน... ความบริสุทธิ์ที่ทนุถนอมมาจนเกินยี่สิบปี T_T

“นี่... เธอกำลังเข้าใจผิดนะ” เสียงของร่างสูงอ่อนลง ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขาจะเคลื่อนเข้ามาใกล้

“ฮือออ เข้าใจผิดอะไรล่ะ! ตัวฉันเปลือยขนาดนี้จะให้เข้าใจว่าอะไร TOT!!”

“ก็เธอเมามาก แถมบ่นว่าร้อนๆ ทั้งคืน ฉันก็เลยถอดเสื้อให้ยังไงล่ะ”

อะ... เอ้ะ O_O

“หะ... หา?” ฉันหยุดสะอื้นพลางหันไปมองเขาทั้งน้ำตา (และน้ำมูก) ที่ยังคงนองหน้า ร่างสูงโปร่งมองหน้าฉันกลับ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“แล้วก็ไม่ใช่แค่นั้น... เพราะทั้งเสื้อ ทั้งชั้นในของเธอมันก็เลอะอ้วกเต็มไปหมด ฉันก็เลยต้อง ‘จำใจ’ ถอดให้เธอทั้งหมด และตอนนี้มันก็อยู่ในเครื่องซักผ้าแล้ว”

โอ้... เหตุผลฟังขึ้นแบบสุดๆ ไปเลยอ่ะ แต่ไอ้คำว่า ‘จำใจ’ เนี้ย อย่าเน้นมันมากได้มั้ย มันเจ็บนะขอบอก TOT!

“...”

“เข้าใจรึยัง?”

“เอ่อ...” ฉันอึกอัก ไม่คิดจะตอบอะไรกลับไปทั้งๆ ที่ในใจปักใจเชื่อไปแล้วแบบเต็มๆ ก็แหม... มันก็ยังมีตงิดๆ ในใจอยู่นิดๆ นี่นา

“นี่คือความจริง... เพราะคนอย่างฉันมีความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ทำอะไรผู้หญิงที่หมดทางสู้แบบนั้น”

“จริงอ่ะ”

“จะคิดยังไงก็ได้” ฉันมองหน้าเขาเขม็งอย่างจับผิด แต่ดูท่าทางเขามุ่งมั่นมาก...คงจะไม่ได้โกหกล่ะนะ

เฮ้อ... รอดตัวไป

แต่... เดี๋ยวก่อน

‘เรามาแข่งดื่มเหล้ากัน ถ้าใครใช้เวลาดื่มเหล้าสองขวดน้อยกว่าจะเป็นฝ่ายชนะ และบทลงโทษของฝ่ายแพ้ก็คือจะต้อง ‘จับ’ ผู้ชายสักคนมาเป็นสามีให้ได้ภายในหนึ่งอาทิตย์!’

จู่ๆ คำพูดของยัยเพื่อนรักก็ดังขึ้นในหัวราวกับเปิดเทปที่ถูกกรอซ้ำไปซ้ำมา ฉันนั่งครุ่นคิดสลับกับมองหน้าของผู้ชายตรงหน้าไปด้วยพร้อมกับสีหน้าคิดหนักแบบสุดๆ

เขาหล่อ... ใช่เลย

ดูดีและเท่บาดใจ... อันนี้ก็สุดๆ

มีร่างกายที่น่าจับต้อง... ก็ดูแขนของเขาสิ กล้ามบึกขนาดนั้น

รวย... ดูจากเฟอร์นิเจอร์สุดหรูที่เห็นข้างๆ ตัว

สุภาพบุรุษ... ก็เขาบอกเองนี่ ว่าไม่เคยทำมิดีมิร้ายผู้หญิงที่ไร้ทางสู้

ถึงนิสัยจะโหดไปนิด แต่ถ้าเพอร์เฟ็คตามแบบข้างบนนี้ก็โอเคเลยนะคะ >O<!

“นี่คุณ...” ฉันเริ่มเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเขาให้สุภาพขึ้น ก่อนที่จะกระดึ้บไปหาเขาช้าๆ โดยไม่ลืมที่จะคว้าผ้าห่มติดตัวไปด้วยเพื่อปกปิดร่างกาย “คุณชื่ออะไรอ่ะ”

“พันเอกคิมหันต์”

“พะ... พันเอก?”

ขะ... เขาเป็นทหารเหรอ =O=!!

“ใช่... ฉันเป็นทหาร” เขาพูดแบบส่งๆ พร้อมกับฉีกยิ้มมุมปาก “ถึงบอกไง... ว่าคนอย่างฉันไม่เคยทำร้ายคนไม่มีทางสู้”

แถมยศยังสูงมากๆ อีกด้วย... แปลว่าเขาต้องเก่งและแข็งแรงมากๆ นั่นก็แปลว่า...

ก็ต้องโหดมากๆ ด้วยนะสิ TOT!!

“งะ... งั้นเหรอ” ฉันก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างครุ่นคิด ก่อนที่จะตัดสินใจพูดความคิดชั่วร้ายที่แล่นพล่านในหัวเพื่อกลบความกลัวพวกนั้นออกไป “เมื่อกี้... คุณเป็นคนบอกเองสินะว่าเป็นคนถอดเสื้อผ้าให้ฉัน”

“ใช่”

“ถ้างั้น...” ฉันที่หน้าร้อนวูบวาบเสหน้าไปมองทางอื่นทันที “คุณก็... หะ... เห็นของๆ ฉันหมดแล้วน่ะสิ =///=”

ถึงจะเป็นความจริงที่ควรยอมรับ... แต่ฉันก็รับไม่ด้ายยย TOT!!

“เอ่อ... นั่นก็ใช่” เขาเริ่มหน้าซีดเล็กน้อย

ฮือๆ เปลืองตัวชะมัดเลยเรา T_T

“งั้น... ไม่ว่ายังไงฉันก็เสียหายอยู่ดี ฮือออ T^T” ฉันแสร้งบีบน้ำตาร้องไห้คร่ำครวญ ก่อนที่จะช้อนตามองร่างสูงโปร่งที่ยืนตะลึงอยู่กับที่เหมือนจะคิดไม่ถึงว่าฉันจะงัดไม้นี้มาใช้ เขาสอดส่ายตาไปมาเพื่อหาตัวช่วย แต่มันไม่มีหรอก โฮะๆ “คุณต้องรับผิดชอบฉันนะ”

“ระ... รับผิดชอบเรื่องอะไร” เขาเดินถอยหลังเมื่อฉันแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจราวกับนางมารร้ายในละครหลังข่าวที่กำลังจะปลุกปล้ำพระเอกด้วยความหื่นกระหาย

ทำไมภาพพจน์ที่ฉันคิดมันถึงได้น่าเกลียดยังงั้นฟะ =_=

“อ้าว... ก็คุณเป็นทหารนี่นา คุณก็ควรจะใส่ใจและรับผิดชอบในสิ่งที่คุณทำลงไปสิ” ฉันแถไปเรื่อย “อีกอย่างฉันก็เป็นผู้หญิง แถมยังโสดมาจนเกินยี่สิบปีแล้ว อยู่ๆ ก็มาเจอผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาเห็นขะ... ของสงวนกันแบบนี้มันไม่ดีนะเข้าใจมั้ย!”

โอ้ยยย ยิ่งพูดก็ยิ่งอาย T///T

“แต่... ฉันกับเธอยังไม่ได้มีอะไรเกินเลยต่อกันเลยนะ” เขาถอยหลังไปอีกก้าว ในขณะที่ฉันขยับตัวไม่ได้เพราะทั้งตัวไม่ได้ใส่อะไรเลย เป็นผู้หญิงนี่มันเสียเปรียบจริงๆ T^T “แล้วอีกอย่าง... ฉันเป็นคนช่วยเธอไว้ไม่ใช่รึไง เธอควรจะขอบคุณฉันมากกว่าจะมาพูดอะไรแบบนี้นะ”

อึก T_T

“แต่... แต่มันก็เหมือนกับเป็นการอนาจารนะคะคุณ!” ฉันตะโกนลั่นอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะจับเขามาแต่งงานด้วยให้ได้! “ถ้าคุณไม่รับผิดชอบ แล้วทีนี้ฉันจะมีหน้าไปพบพ่อกับแม่ได้ยังไง TOT!!”

“หน้าเธอมันก็อยู่ที่เดิม ก็แบกหน้าเดิมๆ ของเธอไปหาสิ!!” ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มหมดความอดทนกับฉันแล้ว ร่างสูงจึงตวาดใส่พร้อมกับปาหมอนที่ยังคาอยู่ในมือทิ้งลงพื้นอย่างหงุดหงิด “ปกติรึเปล่าเนี้ย หรือว่าฉันแบกคนบ้าเข้าบ้านมา!!”

กรี๊ดดดด ไอ้หมอนี่มันหาว่าฉันบ้าอ่ะ =O=!!

“ฉันไม่ได้บ้านะ! ฉันก็แค่อยากให้คุณรับผิดชอบ!!”

“ฉันไม่ผิดนี่! ทำไมฉันต้องรับผิดชอบด้วย!!”

อ้ากกกก พ่นไฟ!!

“ถ้างั้นฉันจะแจ้งตำรวจมาจับคุณข้อหากระทำชำเราและพูดจาไร้ความรับผิดชอบกับฉัน!!”

“ก็เอาสิ... คิดว่าตำรวจจะมาต่อกรทหารยศพันเอกได้ก็ลองดู”

“=O= (พะงาบๆ)”

“ไง... มีอะไรจะพูดมาอีกมั้ย”

กรี๊ดดดด คนเป็นทหารเขาพูดกับสุภาพสตรีแบบนี้เหรอ TOT!!

“ไหนใครๆ ก็บอกว่าทหารมักจะเป็นสุภาพบุรุษและอ่อนโยน แต่อย่างคุณนี่มันนักเลงชัดๆ เลย T^T” ฉันโอดครวญพลางฟุบหน้าลงกับหมอนแล้วสะอื้นออกมาเบาๆ “ฮึก... ฉันก็แค่อยากให้คุณรับผิดชอบ มันจะลำบากอะไรนักหนา”

“...”

“... ฮึก”

“นี่...” เสียงของเขาอ่อนลง พร้อมกับเตียงที่ยวบลงไปเพราะร่างสูงทิ้งตัวลงนั่ง “เอาล่ะ... ฉันยอมก็ได้”

“ฮะ! ว่าอะไรนะ =O=” ฉันที่ตอนแรกนั่งสะอึกสะอื้นอยู่คนเดียวเงยหน้าขึ้นมาแทบจะทันทีจนร่างสูงแทบหงายหลัง คิมหันต์จ้องมองฉัน ก่อนที่เขาจะทำสีหน้าบูดบึ้ง

“เอ้า มีอะไรก็ว่ามา”

“มาแต่งงานกันเถอะ”

“...!!!”

“คิมหันต์...”

“...”

“นี่คุณ...”

“...”

“คุณ! ได้ยินที่ฉันพูดมั้ยเนี้ย!!”

“ไม่มีทาง!!” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ดีๆ เขาก็โพล่งขึ้นมาเสียงดังลั่นห้องหลังจากที่นั่งใบ้กินอยู่นาน ร่างสูงหันมามองค้อนฉันตาเขียวปั๊ด ก่อนที่เขาจะปั้นหน้ายักษ์ขมูขีใส่ฉัน “พูดอะไรไร้สาระ! ใครจะแต่งงานกับเธอกัน!!”

“ก็คุณไง (‘ ‘)” ฉันตอบซื่อๆ

“มันจะมากเกินไปแล้ว! แค่ฉันถอดเสื้อให้เธอจนโป๊แค่นั้นเองน่ะนะ!!”

“กรี๊ดดดด หยาบคาย! แค่น้งแค่นั้นอะไร นี่มันผิดแผนประเพณีของไทยนะยะ! ผู้หญิงกับผู้ชายน่ะถ้าแต่งงานกันก่อนเขาจะให้มาเห็นเนื้อในไม่ได้เด็ดขาดเลยรู้รึเปล่า!!” ฉันชี้หน้าเขาพลางอธิบายออกมาด้วยสีหน้าจริงจังจนตอนนี้คิมหันต์แทบจะแปลงร่างเป็นยักษ์ได้อยู่แล้ว “แล้วอีกอย่างฉันก็ไม่คิดเลยว่าคำพูดข้างบนนั่นน่ะจะเป็นของทหารระดับพันเอกอย่างคุณ ผิดหวังจริงๆ เลย เฮ้อ ~”

“ฉันจะพูดอะไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ” เขากดเสียงต่ำ พลางมองหน้าฉันจนแทบจะกลืนกินฉันเข้าไปได้ทั้งตัวอยู่แล้ว “ฉันไม่แต่ง ไม่ว่ายังไงก็ไม่แต่ง!”

“ฉันบอกให้คุณแต่งก็แต่งสิ!!”

“ไม่แต่ง!!”

“ฮึก... จำเอาไว้เลยนะคนใจดำ!!” ฉันได้ทีใช้น้ำตาผู้หญิงเข้าสู้อีกครั้ง ฉันปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร ก่อนที่จะฟุบหน้าลงกับหมอนอีกครั้งราวกับเด็กน้อย... น่ารัก >_< “ไม่คิดเลยว่าคนเป็นทหารจะใจจืดใจดำแบบนี้ ทั้งๆ ที่ฉันเป็นฝ่ายเสียหายแท้ๆ เลยนะ! ฮือๆ”

“โอ้ย... เครียด” คิมหันต์นวดขมับตัวเองเบาๆ พร้อมกับทำสีหน้าอ่อนอกอ่อนใจ

“ฮือๆ ฉันแต่งงานกับใครไม่ได้อีกแล้ว... คุณไม่เข้าใจรึไง!”

“...”

“ฮือออ”

“...”

“ฮืออออ!!”

“เออๆ! ก็ได้!!” น้ำตาที่อุตส่าห์บีบไว้ให้เขาใจอ่อนหายเป็นปลิดทิ้งทันทีราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน ฉันเด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากที่นอนด้วยสายตาเป็นประกาย พลางกระโดดกอดแขนเขาอย่างดีใจสุดๆ “เฮ้ย! ปล่อยนะ! ปล่อยเดี๋ยวนี้เลย!!”

“พูดใหม่อีกครั้งได้ป่ะ คือแบบว่าได้ยินไม่ชัดอ่ะ” ฉันแสร้งทำสีหน้าเขินอายพลางกระพริบตาปริบๆ ทั้งน้ำตาเพื่อขอความเห็นใจ ร่างสูงหน้าซับสีชมพูจางๆ เล็กน้อยเมื่อหันมามองใบหน้าที่แสนจะบ๊องแบ้ว (คิดไปเอง) ของฉัน ก่อนที่เขาจะกระแอมไอแรงๆ เพื่อแก้เขิน

“อะแฮ่ม! คือ...”

“อะไรอ่ะ อะไรๆๆ O”

“คือ... พอเธอผลุนผลันเข้ามาใกล้แบบนี้... เอ่อ... ผ้าห่มมันเลื่อนลงแล้วน่ะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักพลางชี้นิ้วให้ฉันมองสภาพตัวเองที่ยังอยู่ในท่าที่กอดแขนของเขาอยู่ และผ้าห่มก็เลื่อนลงไปเกือบครึ่งจนเห็น...

“กรี๊ดดดดด!!”

ฮือออ ใครก็ได้ ช่วยจับหัวฉันทิ่มลงพื้นให้ธรณีสูบหายไปเลยได้มั้ย T///T!!!