บทที่ 42 มีเพียงพวกเจ้าที่เป็นครอบครัว

ม่านม่านพูดไปต้องหยุดพักไปด้วย กว่านางจะสั่งหลงจู๊เว่ยกับลุงเฉิงเสร็จ คนอื่นก็มาพอดี กงหนิงเจี้ยนกับกงหนิงอวี่ ไม่เคยเห็นมารดามีสภาพเช่นนี้ก็ส่งเสียงร้องไห้อย่างปวดใจอยู่ข้างกายของม่านม่าน

“ข้าเคยสอนให้พวกเจ้าร้องไห้หรือไง” นางพยายามเอื้อมมือไปลูบผมของทั้งคู่ แต่ก็ไม่อาจทำได้ จนกงหนิงเจี้ยนและกงหนิง...