บทที่ 52 อยากได้เรือนเก่าๆ หลังนี้หรือ?

“พี่ชายเจ้า นำโฉนดบ้านมาขอยืมเงินไปรักษาเจ้า ในเมื่อเขาไม่อาจหาเงินมาคืนพวกข้าได้ พวกข้าก็แค่มายึดบ้านก็เท่านั้น” นางไห่ซือยิ้มเยาะออกมา

หวงฉีหลบสายตาสองพี่น้อง เขาจะกล้าสู้หน้าได้อย่างไร ก่อนที่บิดามารดาเด็กทั้งสองจะเสียชีวิต เคยฝากฝังบุตรทั้งสองให้เขาเลี้ยงดู แต่ต่อมา เมื่อเห็นว่าหวงซือม่านเอาแต่ล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ

บท

1. บทที่ 1 นางยังไม่ตาย

2. บทที่ 2 วันแรกก็วุ่นววายแล้ว

3. บทที่ 3 โดนอะไรมา

4. บทที่ 4 เริ่มก่อนได้เปรียบ

5. บทที่ 5 อาจิ้นสามีเจ้าถูกหมีตะปบ

6. บทที่ 6 ถ้าไม่มีก็หามเขาไปรักษาที่อื่น

7. บทที่ 7 ข้าขอมือของเจ้าแทน

8. บทที่ 8 ควรจะตอบแทนเขาเล็กน้อย

9. บทที่ 9 ท่านจะกลับเมืองหลวงหรือ

10. บทที่ 10 ซื้อทาส

11. บทที่ 11 เจ้า...มีปัญหากับข้าหรือ

12. บทที่ 12 ข้าต้องรายงานเจ้าด้วย

13. บทที่ 13 มาเป็นคนของข้า

14. บทที่ 14 เพียงแค่แบ่งกำไร

15. บทที่ 15 ให้เป็นเรื่องของวันข้างหน้า

16. บทที่ 16 หากสู้ไม่ได้ ให้วิ่งมาตามแม่

17. บทที่ 17 ใช้มือข้างใดตีลูกข้า

18. บทที่ 18 ใส่ร้ายคนมีโทษถูกตัดลิ้น

19. บทที่ 19 เจ้าไว้หน้าข้าสักหน่อย

20. บทที่ 20 จวนเจี้ยนอวี่

21. บทที่ 21 ปากอมสิ่งใดอยู่

22. บทที่ 22 ท่านพ่อสอนยากยิ่งนัก

23. บทที่ 23 เพื่อการเรียนรู้อย่างหนึ่งเหมือนกัน

24. บทที่ 24 เพียงกระดาษใบเดียว

25. บทที่ 25 ข้าเองก็ไม่อยากเสียใจ

26. บทที่ 26 ร้องไห้ไปก็ไม่มีประโยชน์

27. บทที่ 27 สมควรยื่นมือเข้าช่วยหรือไม่

28. บทที่ 28 สามีข้า ข้าด่าได้คนเดียว

29. บทที่ 29 ครั้งหน้าแม่จะใช้ที่เก็บเสียง

30. บทที่ 30 อยากอยู่ใกล้น้องสาวที่แสนดี

31. บทที่ 31 มาเยือนตำหนักหนิงอ๋อง

32. บทที่ 32 ต้องหาหลักฐานเอง

33. บทที่ 33 ต่างฝ่ายต่างจับตาดู

34. บทที่ 34 พ่อเจ้ารู้เจ้ากับข้าตายแน่

35. บทที่ 35 รับซื้อเอาไว้ทั้งหมด

36. บทที่ 36 เจ้าก็ยังติดค้างข้าอยู่

37. บทที่ 37 ท่านพ่อขโมยท่านแม่

38. บทที่ 38 เหตุใดถึงได้หลับเป็นตาย

39. บทที่ 39 คนที่ซื้อไปเป็นพวกเจ้าจริงหรือไม่

40. บทที่ 40 ของขวัญจากเจ้าของร้านซินเซียง

41. บทที่ 41 ข้ามีเวลาไม่มาก

42. บทที่ 42 มีเพียงพวกเจ้าที่เป็นครอบครัว

43. บทที่ 43 นางจะต้องกลับมาหาพวกเรา

44. บทที่ 44 เจ้าควรจะคิดเช่นนี้นานแล้วอาม่าน

45. บทที่ 45 หากท่านพ่อตายเสียเล่า

46. บทที่ 46 ท่านพ่อโปรดเมตตาลูกสักครั้ง

47. บทที่ 47 ข้าไม่อาจเป็นแม่ที่ดีของพวกเขาได้