บทที่ 8 มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉัน
ตอนที่ 8
มีสิทธิ์อะไรมาก้าวก่ายเรื่องของฉัน
“…….”
หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อได้แต่พยักหน้าส่ง ๆ ไปแบบนั้น
“แม่ง…เย็นชาชิบหาย แต่น่ารักดีว่ะ พี่ชอบ”
“พี่ไม่ได้ชอบหนูจริง ๆ หรอก”
“หื้ม….”
“คนธรรมดาแบบหนูใครจะมาชอบกัน”
“สวยขนาดนี้ใครว่าธรรมดาเรียกมาต่อยกับพี่ได้เลย”
“…….”
“แล้วมีแฟนรึยัง”
เธอส่ายหัวเบา ๆ เพื่อแทนการตอบ
“พี่จีบได้ป่ะ”
“เอ่อ….”
หญิงสาวตกใจเล็กน้อย ๆ เมื่อสิ้นสุดประโยค
“ล้อเล่น”
“……”
“แต่ถ้าติดก็เอา”
“พอเลย ๆ พี่หมอกเพื่อนมิ้นกลัวหมดแล้ว”
“งั้นมาชนแก้ว….ถือซะว่าเรารู้จักกันแล้วเนาะ”
เสียงกระทบแก้วสองแก้วดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับชายหนุ่มที่คลี่ยิ้มออกมา
“ขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะ”
คะแนนลุกขึ้นช้า ๆ ก่อนจะเดินออกไป
“นี่ ๆ ไอ้กัส ไม่สนใจหน่อยเหรอ”
หมอกสะกิดเพีอนสนิทเมื่อเห็นว่าเธอเดินออกไปไกลแล้ว
“สนใจอะไรของมึง”
“ก็น้องเมื่อกี้ไง”
“ไม่สนใจ”
“ทำไมว่ะ…ปกติมึงไม่ขัดนี่”
“ขยับเข้ามาใกล้ ๆ กูสิ”
หมอกเอียงตัวเข้าไปใกล้เพื่อนสนิท หูแทบแนบกับริมฝีปากของอีกฝ่าย
“นั่นนะเด็กกู”
เขาพูดทิ้งท้ายพร้อมกับลุกขึ้นยืนเดินออกไปอย่างไม่ลังเลทำเอาคนฟังคนลุกชู่ว
“ไอ้เวกัส…มึงแม่ง..เลวจริงๆ”
“คุยไรกันว่ะ”
น่านที่เงียบมานานเอ่ยถาม
“เอาเหล้ามา….วันนี้จะกินให้ตายกันไปข้าง”
เวกัสยืนพิงกรอบประตูห้องน้ำ แขนทั้งสองข้างกอดอกแน่น แผ่นหลังพิงผนังอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่แววตากลับมืดครึ้ม ดวงคิ้วขมวดนิด ๆ อย่างคนที่เริ่มหมดความอดทน
เสียงเพลงจากด้านนอกดังลอดเข้ามาเป็นระยะ แต่เขากลับเงียบงัน ไม่แม้แต่จะเหลียวมองใครที่เดินผ่านไปมา
ในขณะนั้นเองร่างบางก็ก้าวออกมาพร้อมเสียงรองเท้ากระทบพื้นเบา ๆ เธอเงยหน้าขึ้นตามจังหวะเดิน ก่อนจะชะงักไปในเสี้ยววินาที
“อ๊ะ…”
เสียงหลุดจากริมฝีปากโดยไม่ทันตั้งใจ เมื่อสายตาปะทะเข้ากับคนตัวสูงที่ยืนพิงประตูอยู่ตรงหน้า
ชายหนุ่มยังคงกอดอก สีหน้าเรียบนิ่ง ทว่าแววตานั้นอ่านยาก หญิงสาวเม้มปากแน่นเล็กน้อย สะดุ้งเบา ๆ ด้วยความตกใจปนระแวง ไม่รู้ว่าเขามายืนรอเพราะอะไรกันแน่
“คะคุณ….มายืนทำไรตรงนี้”
“ลืมไปแล้วเหรอว่าหน้าที่ตัวเองคืออะไร…”
“ไม่ได้ลืม”
“ไม่ได้ลืม แล้วทำไมถึงยังมาระริกระรี้อยู่ที่นี่อีก”
“คุณเองก็ยังอยู่ที่นี่เหมือนกันหนิ ฉันไปตอนนี้ก็ต้องรอคุณอีกเหมือนเดิม”
“ย้อนเก่งดีนี่”
“…….”
“แล้วมัวทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่กลับ ควรไปได้แล้ว”
“ยังไม่ถึงเวลา..ฉันรู้ตัวเองดีไม่ต้องมาบอก”
“ทำไมอยากจะจับไอ้หมอกอีกคนรึไง…มันก็รวยเหมือนกันหนิ คงจะสบายไปทั้งชาติ”
“อย่าคิดว่าฉันจะเอาไปทั่วเหมือนกันกับคุณ ตามจริงถ้าฉันเป็นรุ่นพี่คนนั้น ฉันก็คงไม่เอาผู้ชายแบบคุณเหมือนกัน”
“เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดเรื่องนี้กับฉัน มีสิทธิ์อะไรมายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉัน อย่าเอาฉันไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงแบบเธอ”
ชายหนุ่มจ้องเธอด้วยแววตาแข็งกร้าวสันกรามขบกันแน่น
“คนอื่นเขาก็รู้กันทั้งนั้น”
“คนอื่น ใคร? ไปลากตัวมันมาซิ ฉันจะสั่งสอนสักหน่อย ฉันจะบอกอะไรเธอให้นะว่าอย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันอีก ฉันเป็นเจ้าหนี้ส่วนเธอเป็นแค่ลูกหนี้ ลูกหนี้ที่ขายตัว”
“เหอะ! คำก็ลูกหนี้สองคำก็ขายตัว พวกคุณนี่ประเสริฐ์เสียจริง”
“พร่ำเพ้อว่าตัวเองมีค่า ถ้าอย่างนั้นจะมาอ้าขาให้ฉันทำไม”
“ได้ งั้นก็เข้ามาสิ อยากจะใช้หนี้จะแย่อยู่แล้ว”
“อย่าท้าฉันนะ คิดว่าในผับฉันจะไม่กล้าเอาเธอรึไง”
“ฉันรู้ว่าคุณกล้า”
“เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนคนแบบเธอเอง”
ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคมกริบฉายแววร้อนแรงราวกับนักล่าที่ได้เหยื่ออยู่ในกรง
มือหนาคว้าข้อมือเธอแน่น ก่อนจะดึงร่างบางให้เซเข้ามาหา แผ่นอกกว้างแนบชิดแทบไร้ช่องว่าง
“พูดเองนะว่าอยากใช้หนี้… งั้นก็อย่ามาร้องทีหลังแล้วกัน”
เสียงเขาแหบต่ำ กระซิบชิดใบหูจนขนอ่อนลุกซู่ เธอเม้มปากแน่น พยายามขืนตัวออก แต่แรงของเขาหนักแน่นและจงใจ
“ปล่อย”
เธอสะบัดแขน แต่เขากลับยิ่งกดร่างเธอเข้ากับผนังด้านข้างของโถงทางเดินใกล้ห้องน้ำ
เสียงเพลงในผับยังคงดังกระหึ่ม แต่โลกของเธอกลับนิ่งงัน
“เมื่อกี้ยังปากเก่งอยู่เลยหนิ…ทำไมกลัวขึ้นมาแล้วเหรอ”
น้ำเสียงกดต่ำกรีดลึก เธอสบตาเขา ดวงตาวูบไหวระหว่างโกรธกับสั่น
“คุณมันก็แค่คนใจต่ำ คิดว่ามีเงินจะทำอะไรก็ได้เหรอ”
“ใช่ เธอล่ะ?”
เขาตอบกลับทันควัน
“ถ้าไม่ใช่เพราะเงินของฉัน เธอจะได้มายืนอยู่ตรงนี้มั้ย ควรขอบคุณฉันมากกว่านะ”
คำพูดนั้นราวกับตบหน้า เธอกำมือแน่น รู้สึกทั้งร้อนและโมโห
“งั้นก็รีบทำซะสิ…ฉันจะได้รีบกลับ เอาให้มันคุ้มกับเงินที่คุณเสียไป”
เธอประชดเสียงเย็น
เขายิ้มร้ายกาจอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
“ไม่ต้องห่วง เธอได้ตามที่ของเดี๋ยวนี้ อย่าทำตัวสูงส่งไปหน่อยเลย เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ยอมอ้าขาแลกเงิน”
“ก็เอาสิ… อยากทำอะไรก็รีบทำ”
เธอเชิดหน้า ท้าทายทั้งที่ใจเต้นระส่ำ
“อยากให้ลีลาเธอเก่งเหมือนนปากจัง”
เขายิ้มเย้ย ปลายเสียงต่ำลากยาวราวกับกำลังข่มขวัญ
“เหอะ!”
เขาไม่พูดอะไรอีกต่อไป มือหนากระชากข้อมือเธอแน่น ก่อนจะออกแรงลากร่างบางให้ตามติดไปโดยไม่ฟังเสียงค้านใด ๆ
เธอสะดุดเล็กน้อย แต่แรงดึงจากเขาแน่นเกินกว่าจะฝืน มือบางพยายามดิ้น แต่ก็ไร้ผล เขาดันร่างเธอเข้าไปก่อน แล้วตามเข้าไปในวินาทีถัดมา
เสียงประตูห้องน้ำปิดเสียงดัง ตามด้วยเสียงล็อกกลอนที่ดังชัดในความเงียบภายในห้องแคบ ๆ
