บทที่ 7 บทที่ 5 แค่อยากรู้จักคุณ
บทที่ 5 แค่อยากรู้จักคุณ
“ฉันคิดว่าฉันต้องไปแล้ว” หลังจากไวน์หมดแก้วที่หก โรซิก้าไม่คิดว่าตัวเองจะปกติได้อีก เธอไม่ใช่คนที่ดื่มเก่งอะไรอยู่แล้ว และวันนี้ก็ถือว่ามากพอควร
“เมาแล้วเหรอ?”
“ฉันดื่มไม่เก่ง”
“อย่าไปบอกใครแบบนี้ ยิ่งเป็นผู้ชายด้วยแล้ว อันตราย...”
ดวงตาเรียวรีมองเหม่อไปยังแก้วไวน์ที่เธอถือ ก่อนแค่นยิ้มใส่มัน เธอยอมรับว่าแอลกอฮอล์ที่ดื่มมันแทบล้นลิ้นปรี่แล้ว แต่ผู้ชายข้าง ๆ ก็ยังคงยื่นแก้วตัวเองมาชนกับเธอไม่มีหยุด
“ผู้ชายอันตราย ผู้ชายแบบคุณหรือเปล่า”
“เรื่องนั้นคงต้องได้รับการพิสูจน์” ไทสันใช้ศอกข้างหนึ่งเท้ากับเคาน์เตอร์ เขาหมุนเก้าอี้บาร์ทรงสูงหันไปมองเสี้ยวหน้าของคนที่นั่งห่างเข้าออกไปหนึ่งที่นั่ง
“ไม่จำเป็น”
“ตัดรอนชะมัด...”
“ฉันไม่ชอบยุ่งกับคนมีแฟนแล้ว”
“ผมก็เหมือนกัน”
“ฉันไม่มีแฟน...” และโรซิก้าก็เงียบไป เธอเม้มริมฝีปากเบือนหน้าไปทางอื่น มีผู้คนมากมายในร้านมองมาทางนี้อย่างสนใจ
“คุณเป็นพวกชอบต้อนหรือไง” คำพูดของเขาราวกับบีบบังคับให้เธอจนมุม เขาไม่ได้ถาม แล้วทำไมเธอถึงต้องตอบออกไปด้วยก็ไม่เข้าใจตัวเอง
ไทสันหัวเราะเบา ๆ และเลื่อนมือที่ถือแก้วไวน์ไปชนกับแก้วไวน์ในมือหญิงสาว มันไม่ใช่การชนที่แบบ เป้ง และต่างคนต่างยกแก้วดื่ม แต่มันเป็นการเอาปากขอบแก้วที่เป็นของเขามาถูกับปากขอบแก้วที่เป็นของเธอราวกับคลอเคลีย…
โรซิก้าร้อนวูบวาบไปทั้งตัว สายตาและการกระทำของเขามันคิดดีไม่ได้เลยจริง ๆ แต่เมื่อเธอหันไปมองไทสันจะเอาเรื่องเขา ชายหนุ่มคนที่เธอคิดว่าเขาคิดอกุศลกับเธอไม่ได้มองเธอสักนิดเดียว
โรซิก้าคงว่าเธอคงคิดมากไปเอง...
การที่เธอมีมารดาเป็นลูกครึ่งไทยด้วยแล้ว เธอเป็นฝรั่งที่มีแค่ใบหน้าที่ฝรั่งเท่านั้น...แต่นิสัยและการใช้ชีวิตที่สุดโต่ง เธอไม่กล้าที่จะทำมัน แน่นอนใจเธอไม่กล้าพอ
และการที่มานั่งดื่มไวน์กับผู้ชายอันตรายอย่างเขานี่ก็ถือว่าชีวิตเธอคอมพลีสนะ ดูได้จากสายตาของเอมม่าเพื่อนสนิทที่ส่งมา คงภูมิใจน่าดู...
“ผมไม่เคยเห็นคุณที่นี่...พึ่งมาครั้งแรกเหรอ?” ถามแบบนี้ก็แสดงว่าเขาคงจะมาบ่อยจนจำหน้าผู้หญิงทุกคนที่นี่ได้
“ครั้งที่สอง และคิดว่าคงครั้งสุดท้าย” ไทสันหลุดหัวเราะ ก่อนจะตั้งใจมองใบหน้าที่พยายามมองทางนู้นที่มองทางนี้ที เหมือนไม่อยากให้เขามองหน้า
“งั้นครั้งหน้าผมจะพาคุณมาทานอาหารที่นี่...รับประกันว่าคุณจะต้องติดใจ”
“ฉันไม่มากับคุณแน่นอน คุณไทสันพูดมาตรง ๆ เถอะคุณต้องการอะไร?”
โรซิก้าไม่อยากจะเสียเวลานั่งข้าง ๆ เขาอีกแม้สักนาที เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ของเล่นสนุก ๆ ให้เขาไล่ต้อน
แววตาที่มีความขบขันล้อเลียนยามจ้องมองเธอ เขายิ้มเมื่อเห็นว่าเธอหลบสายตา กลิ่นกายหอมสะอาด ๆ ของเขาทำให้จิตใจกระเจิดกระเจิง โรซิก้าเตือนตัวเองไม่ควรอยู่ใกล้เขานานกว่านี้
“ผมแค่อยากรู้จักคุณ คุณโรส...” ดวงตาคมเข้มคู่นี้เปิดเปลือยความในใจออกมาทั้งหมด เขากวาดสายตามองเธอ มันไม่ได้โลมเลียจนน่าเกลียด แต่ก็รู้ในปราดเดียวว่าเขาต้องการอะไร
“คุณอยากรู้จักฉันหรืออยากนอนกับฉันกันแน่?”
โรซิก้าถามออกไปเสียงเรียบ เธอหยิบแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นมาดื่ม น้ำเสียงและท่าทีของเธอเฉยเมยราวกับเรื่องที่พูดออกมาเป็นเรื่องปกติ ไทสันเลิกคิ้วขึ้นสูงเคลื่อนกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมหวานของน้ำหอมที่เธอใช้...กลิ่นที่ตราตรึงใจตั้งแต่หน้าห้องน้ำ
“โรส...คุณไม่ควรดูถูกตัวเองนะ ผมไม่คิดว่าผู้หญิงอย่างคุณจะนอนกับใครง่าย ๆ” โรซิก้าหันไปตวัดสายตาประหลาดใจใส่เขา
“ถ้าอย่างนั้นคุณต้องการอะไร?”
“ผมแค่อยากรู้จักคุณ...แค่นั้น” เขาบอกว่าอยากทำความรู้จัก แต่แววตาของเขามันบอกอะไรกับเธอหลายอย่าง
“แต่สายตาคุณไม่ได้คิดแบบนั้น” ไทสันกดยิ้มและยื่นใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้เธอ
กลิ่นกายบุรุษที่หยอกเย้าให้เธอหลงเผลอไปสบตา มือของเขาที่วางมาใกล้ ๆ มือของเธอ เขาเป็นผู้ชายผิวขาวจัด...เนียนละเอียด เส้นเลือดสีเขียว ๆ ที่หลังมือนั้นมันนูนออกมา...
“คุณดูหวาดกลัวผม...โรส คุณกลัวอะไร?” โรซิก้าเม้มริมฝีปาก เมื่อนิ้วชี้ของเขาแตะลงบนปลายคางเธอและดันใบหน้าเล็กให้เชิดขึ้นมามองหน้า
“อย่ารุ่มร่าม ฉันไม่ชอบ” เธอปัดมือที่แตะปลายคางออก แต่ก็ยังปล่อยให้เขากุมมืออยู่แบบนั้น
มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่อาจจะเพราะว่าเขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร หากเป็นปกติหรืออยู่ในเมืองที่มีคนรู้จักเธอ คงไม่มีผู้ชายคนไหนกล้ามาแสดงออกโจ่งแจ้งกับเธอแบบนี้
“ฉันจะให้เบอร์ติดต่อคุณไว้ ฉันต้องกลับแล้ว”
“โรสของผมดูเป็นเด็กดีจัง นี่มันเวลานอนของพวกเด็ก ๆ” โรซิก้าหันไปมองหน้าชายหนุ่ม
“ฉันไม่ใช่คนที่คุณจะมาเล่น ๆ ด้วยได้นะไทสัน” ฝ่ามือบอบบางบีบฝ่ามือหนาจนชายหนุ่มต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างฉงนใจ เธอแรงเยอะเกินไป เขาใช้มือลูบฝ่ามือเธอ...มันไม่เหมือนมือผู้หญิงที่ควรจะนุ่มนิ่มน่าสัมผัสเลย
ไทสันหัวเราะรู้สึกชอบผู้หญิงตรงหน้าขึ้นมาจริง ๆ ภายนอกสวยสง่า บางมุมก็ดูนุ่มนิ่ม เปราะบาง ใต้ใบหน้าสวยดวงตาสีเข้มนิ่งสนิทไม่แสดงอารมณ์ใด เธอทำให้เขาอยากอ่านเธอไปเรื่อย ๆ
สิ่งที่เธอแสดงออกมันแฝงไปด้วยความน่าค้นหา...และเขาต้องรู้ว่าสิ่งที่เขาสงสัยมันใช่หรือเปล่า
“โรส...ผมชอบคุณจริง ๆ ทำความรู้จักกันหน่อยไหม ถ้าได้ก็ไปต่อ ไม่ได้ก็เป็นเพื่อนกัน”
“ทำไมคุณถึงอยากรู้จักฉัน มีผู้หญิงสวย ๆ ในร้านอีกเยอะแยะ ฉันไม่น่าจะใช่คนที่คุณชอบจริง ๆ คุณอาจจะสนุก แต่ฉันไม่สนุกนะไทสัน ฉันไม่ใช่ผู้หญิงฉาบฉวย ถ้าคุณอยากเป็นเพื่อน ฉันจะเป็นเพื่อนคุณ แต่ถ้าอยากนอนกับฉัน เชิญไปทางอื่นเลย”
“นี่แหละเหตุผลว่าทำไมผมถึงชอบคุณ” โรซิก้าตวัดสายตาไม่พอใจไปมองเขา พูดขนาดนี้ยังหน้าทนอยู่อีก เธอแกะมือหนาออกจากมือบางแต่เขากลับไม่ยอมปล่อย
“เอาน่าโรส...รับประกันว่าการที่คุณได้รู้จักผม คุณไม่มีทางลืมผมลงหรอก”
“........”
เสียงนุ่มทุ้มกระซิบชิดลำคอเธอ ก่อนที่ปลายจมูกเขาจะปัดมาโดนสันกรามเล็ก ๆ นั่น โรซิก้าเอียงใบหน้าหลบใจอยากจะฟาดฝ่ามือลงบนแก้มสากของเขา แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ทำ
บางอย่างในตัวเขาทำให้เธอรู้สึกว่า เขาไม่ใช่คนที่ใครจะมาตบหน้าได้ง่าย ๆ และมันจะไม่จบหากเธอทำแบบนั้น…
“ถ้าวันนี้เราเคลียร์กันไม่จบ คืนนี้ พรุ่งนี้เช้า มะรืน และวันต่อ ๆ ไป ในห้วงความคิดคุณจะมีแต่หน้าผมลอยเต็มไปหมด” ริมฝีปากร้อนกดจูบลงมาบนหลังมือบางก่อนที่เขาจะส่งยิ้มมาให้
ยิ้มที่เป็นยิ้มร้าย ๆ แบบที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน...
ก็เบ้าหน้าฟ้าประทานน่ะเนอะ พ่อคนหล่อ คนรวย พ่อมั่นหน้ามั่นโหนกกก
ความฝรั่งอ่ะเนอะ ไม่ต้องหวงตัวนักหรอก ตอดนิดตอดหน่อยได้อยู่แหละ!
น้องโรสหนีไปนะคะ แม่เกียมเสื้อผ้าให้แล้ว ให้หนีนะ ไม่ได้ตามไปอยู่กับอีไทสันมัน
