บทที่ 42 42

42

“อย่าว่าแต่แกเลยเนยฉันก็พลอยถูกมองตามไปด้วย” ปานชนกกระซิบบอกด้วยน้ำเสียงไม่ต่างกัน

“นั่นสิ มันอะไรกันนักหนานะ” คนถูกมองบ่นพึมพำอย่างไม่เข้าใจนัก

“เราคิดในแง่ดี ที่เราถูกมองอาจเป็นเพราะความสวยก็ได้มั้งจ๊ะ”

นุดีพูดกระเซ้าขึ้นยิ้มๆ หลายวันที่ผ่านมาเธอไม่ได้ออกไปกินข้าวข้างนอกเหมือนเมื่อก่อน แต่ก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ