บทที่ 17 แต่งเพื่อหย่างั้นเหรอ?

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล นคเรศก็โทรถามมารดาว่าอยู่ตึกไหนชั้นไหน จากนั้นก็พากันขึ้นลิฟต์ไปยังห้องพิเศษวีวีไอพี

“คุณย่าขา” เริงเดือนรีบก้าวไปยังเตียงคนป่วยทันที เมื่อหันไปเห็นคุณนัยนาที่นั่งรอที่โซฟาเบดก็รีบยกมือไหว้อย่างนอบน้อม

“ขอบพระคุณมากๆ ค่ะคุณป้า” เริงเดือนกล่าวด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ และรู้สึกผิดที...