บทที่ 82 ความทรงจำล้วนมีค่า

“ผมจะเข้าไปเอง ด้านหลังยังพอเข้าไปได้”

นคเรศตะโกนบอก เขาหันไปมองเริงเดือนซึ่งกำลังถูกลลินภากอดเอาไว้ เธอหันหลังให้ไฟเดาว่าเป็นเพราะกลัวเนื่องจากเคยประสบเหตุมา แต่พอได้ยินเขาพูดเธอก็มีหันขวับมามองเขาทันที

“ผมเข้าไปเอง” นครินทร์กล่าว พร้อมกับขยับ แต่นคเรศดึงแขนน้องชายเอาไว้

“ไม่ต้อง พี่เอง” พูดจบนคเรศ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ