บทที่ 22 เป็นของเธอคนเดียว

ท่าทีของลลนาทำให้อนันต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ปารมีดึงแขนเสื้อของเขาเบา ๆ "ประธาน เราควรเข้าไปได้แล้วค่ะ"

เธอมองไปที่ลลนาอย่างระหวาดระแวง "พี่ลลนา ขอบคุณที่ส่งชุดให้หนูนะคะ ขอโทษที่หนูลืมไปว่าตอนนี้พี่เดินไม่สะดวก ให้พี่เอาชุดมาให้หนูแบบนี้ลำบากพี่จริง ๆ"

เธอตั้งใจพูดแบบนี้เพราะไม่อยากให้ลลนาเข้าไปในห้องง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ