บทที่ 10 สีสันมื้ออาหาร

ระหว่างรอทุกคนละเมียดละไมกับอาหารตรงหน้า ไม่รู้จะแอ๊บผู้ดีอะไรนักหนา หญิงสาวยกแก้วไวน์ทรงสวยขึ้น หมุนข้อมือเบาๆแล้วดมกลิ่นอายก่อนจะค่อยๆจิบแล้วเบ้หน้า

" รสนิยมห่วยแตก "

" ....... "

" แกว่าอะไร! " ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว! แม่เลี้ยงหน้าเขียววางช้อนส้อมดังเคร้ง! หยามกันขนาดนี้ต้องสั่งสอนให้รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่กันบ้าง!

" แก่แล้วนอกจากหนังหน้าจะเหี่ยวหูยังตึงอีกเหรอคะ ก็พึ่งพูดไปหยกๆ ว่ารสนิยมห่วยแตก "

" อย่างแกมันจะไปรู้อะไร! ขวดนี้น่ะ! ไวน์จากสวนคุณทรงพลเลยนะยะ น้ำหน้าอย่างหล่อนไม่มีปัญญารู้จักคนใหญ่คนโตระดับพื้นที่หรอก " นี่ใหญ่แล้วเหรอ!? ถามจริง!? ทำไมจะไม่รู้จัก ข่าวคาวเหม็นคลุ้งซะขนาดนั้น เด็กรุ่นลูกมันยังฟาดทำเมีย

" แล้วนี่คุณช่อเอื้องไปรู้จักคนใหญ่คนโตขนาดนั้นได้ยังไงกันล่ะคะ ตัวเองก็เป็นแค่รากหญ้าไม่ใช่เหรอ "

ปึง!

ฝ่ามือหยาบห้านิ้วสวมแหวนโชว์ไปแล้วสามนิ้วตบโต๊ะด้วยความโมโห! หายใจเหมือนคนขาดอากาศ ตอนนี้หน้าซีดยิ่งกว่าลูกสาว

อีเด็กนรก! อีเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม!

" ฉันจะรู้จักได้ยังไงมันก็เรื่องของฉัน! อย่ามาลามปาม แล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือน " เสียงขุ่นเล็ดลอดจากไรฟัน ถ้ามีแค่มันตอนนี้หล่อนจะตบหน้าให้หาทางกลับกรุงเทพไม่ถูกเลย!

" ดิฉันอิ่มแล้ว ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ ลูกบัวดูแลคุณดินด้วยนะลูก " ประมุขหัวโต๊ะจำใจบอกลาแขกคนสำคัญ ขืนยังนั่งอยู่ต่อเกรงว่าจะโดนถอนหงอกไปมากกว่านี้

" ได้ค่ะคุณแม่ " ลูกสาวตอบรับเสียงหวาน ขณะที่แขกหนุ่มไม่แน่ใจว่าควรจะกินข้าวต่อดีไหม หรือยังไงดี? ขอชิมไวน์ที่เธอบอกว่ารสนิยมห่วยแตกสักนิดได้หรือเปล่า

" พี่ลูกจันทร์ไม่ควรพูดแบบนั้นกับคุณแม่นะคะ ท่านคงเสียใจแย่ ท่านเป็นผู้ใหญ่เราเป็นเด็ก เราควรทำตัวเคารพนับถือญาติผู้ใหญ่นะคะ "

" สตอ! " น้องสาวกัดฟัน จ้องใบหน้าหวานเขม่ง เธอกำช้อนส้อมแน่นโกรธแค้นพี่สาวนัก

" คุณกินอิ่มยัง จะได้ไปดูห้องนอน " อิ่มตั้งแต่รสนิยมห่วยแตกแล้วครับ

" แต่คุณแม่ให้ลูกบัวดูแลพี่ดินนะคะ! " เสียงแหลมแย้งขึ้น มันจะฉกผู้ชายที่หมายปองหน้าด้านๆไม่ได้นะ!

" ก็ถามพี่ดินของเธอสิ ว่าอยากให้ใครดูแล " ขอกลับตอนนี้ทันไหมครับ อีกนิดจะเป็นประสาทแล้ว

" ว่าไงคุณ พี่หรือน้องดี " เธอเท้าคางยิ้มหวานรอคำตอบ แต่ถ้าจ้องเข้าไปในตาโตๆนั่นดีๆ คำตอบมีแค่ข้อเดียว

" อะแฮ่ม ผมไม่รบกวนคุณลูกบัวดีกว่าครับ พอดีผมมีเรื่องจะคุยกับลูกจันทร์พอดี " เลือกได้ดี

" แต่คุณแม่... "

" ไปกันคุณ เดี๋ยวพาไปห้องนอนนะ " ร่างระหงลุกออกจากเก้าอี้ เดินอ้อมมาจูงมือใหญ่ออกจากโต๊ะอาหาร ท่ามกลางความพ่ายแพ้ของน้องสาวและเหล่าทีมแม่บ้านที่แอบปรบมือรัวๆในใจให้คุณหนูใหญ่ของบ้าน

" ฝันดีล่วงหน้านะจ๊ะน้องลูกบัว " แล้วก็เชิดหน้าสวยๆ ลากคนตัวโตที่ยังกินข้าวไม่อิ่มขึ้นชั้นสอง

" คุณนอนห้องข้างๆนี้ละกัน มีอะไรจะได้เรียกใช้สะดวกๆ " พอพ้นสายตาคนในห้องอาหาร เธอก็สะบัดมือใหญ่ทิ้งปล่อยยืนอยู่หน้าห้องๆหนึ่งข้างๆ ห้องเธอ

" คุณเอาจริงดิ ผมไม่มีชุดเปลี่ยนนะ " ใจนึงก็แอบดีใจจนเนื้อเต้น แต่ใจนึงก็สั่นๆ ไม่รู้สั่นอะไร

" เอาน่า เดี๋ยวหาเสื้อตัวใหญ่ๆให้ " ร่างสูงพยักหน้าเออออ ว่าแต่ห้องถัดจากห้องเธอมันคือห้องอะไร

" คุณๆ ห้องนี้ห้องอะไร ทำไมประตูไม่เหมือนห้องอื่น "

" อ๋อ ห้องคุณย่าฉันเอง "

"!!! " ฉิบ! กูจะกลับไปโรงแรม!

แกร๊ก

แล้วคุณเธอก็เปิดประตูดันผมเข้าไปในห้องนอนแขก แล้วบอกว่าเดี๋ยวเอาชุดนอนมาส่ง เอาพระมาส่งด้วยก็ดี

คนตัวโตยืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้อง เขาเปิดไฟแล้วแต่ยังไม่กล้าเดินไปทางไหน จึงยกมือใหญ่ขึ้นพนมแล้วบอกกล่าวเจ้าของตัวจริง

' สวัสดีครับคุณย่า ผมขออนุญาตพักที่นี่หนึ่งคืนนะครับ เอ่อ...ยังไม่ต้องมาหาผมนะครับผมยังไม่พร้อม ' เสร็จแล้วยกมือจรดหน้าผากแล้วไหว้อีกทั้งสี่ทิศก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำ

ร่างหนาออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดคลุม พอดีกับเสียงเคาะประตูหน้าห้อง เธอคงเอาชุดนอนมาส่งแล้ว ขาวยาวๆรีบก้าวไปเปิดประตูแต่ก็ชะงักกับร่างบางที่สวมแค่ชุดคลุมสีขาวเหมือนกัน

" อ่ะ ใส่นี่นอนไปก่อน คืนเดียวเอง " ยื่นเสื้อกับกางเกงที่คิดว่าตัวใหญ่โอเวอร์ไซส์ที่สุดให้แขกหนุ่มแล้วก้าวเข้ามาในห้องแล้วปิดประตู

" ไม่ต้องตกใจ ฉันใช้เวลาไม่นาน " เหมือนเธอจะอ่านคำถามในหัวเขาออก มือบางยกขึ้นห้ามแถมยังสั่งว่าอย่าพึ่งเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผู้หญิงคนนี้ทำไมทำอะไรปุบปับจนผมตามไม่ทัน ผมว่าผมเจอผู้หญิงมานักต่อนัก แต่ไม่เคยเจอใครเหมือนเธอเลย สั่งเสร็จก็เดินไปนั่งปลายเตียงชิลๆ นั่งไขว่ห้างยกมือขึ้นมาชมเล็บชมนิ้ว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

อะไรอีกวะบ้านนี้ กว่าจะได้นอนไม่ประสาทแดกก่อนหรือ!?

" คุณไปเปิดดิ ถ้าเดาไม่ผิดคงจะเป็นน้องลูกบัวคุณอ่ะ " โอ้โหบันเทิงจนวินาทีสุดท้ายจริงๆชีวิตกู ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอใส่แค่ชุดคลุมแล้วเข้ามาอยู่ในห้องผม

ร่างหนาถอนหายใจเฮือกสุดท้ายกับฉากอันตื่นตาตื่นใจที่ใกล้จะมาถึงแล้วกระชับชุดคลุมสีขาวสะอาดก่อนจะเปิดประตู

" พี่ดินมีชุดนอน..... " เสียงหวานขาดห้วงพอดีกับคนเป็นพี่เดินมายืนข้างๆชายที่หมายปอง

" นะ...นี่ทำไรกันคะ " ใจบางสั่นไหวกับภาพตรงหน้า ปากกับสมองกำลังโหลดดิ้งแล้วเออเร่อในนาทีต่อมา

" เรื่องส่วนตัวทำไมต้องบอก ไปค่ะดิน...เดี๋ยวจะดึกนะ " แล้วก็ปิดประตูใส่หน้างงๆของคนเป็นน้องที่ยืนกำมือแน่นก่อนจะสะบัดตัวจากไป

" คุณเล่นแบบนี้ผมเสียหายนะครับ " จะมาหวงตัวอะไรเอาตอนนี้ ทีตอนอยู่ผับเปลืองตัวไปทั่ว

" แป๊บเดียวน่า เดี๋ยวฉันก็กลับห้องแล้ว " เขาก้าวฉับๆเดินตามร่างบางแล้วอ้อมดักหน้า

" อะไรคุณ " เธอชะงักกับปฏิกิริยาคนตัวโต ในอกเริ่มรู้สึกไม่ปลอดภัยจึงค่อยๆย่างเท้าน้อยๆถอยหลัง แต่เธอก็ช้ากว่ามือเขา!

หมับ!

" ว้าย! นี่ปล่อยนะ! " ร่างนุ่มนิ่มดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนแกร่ง เขารวบเอวบางเข้าหาตัวแล้วโน้มไปกระซิบเสียงแหบพร่า

" คุณทำผมหิว "

" หิวข้าวใช่ไหมคะ " คนในอกทำใจดีสู้เสือ ดันมือบางกับแผงอกแน่นๆ

" หิวคุณ "

" อื้อออออ!!! "