บทที่ 32 หนีตาย

" เดี๋ยวกูมา แป๊บ! " แล้วมันสะบัดผ้าห่มหนาๆ ปรกหน้าเพื่อนสนิทอย่างฉัน ก่อนจะวิ่งด้วยขาสั้นๆ ออกจากห้องกูไป เฮ้อ...เหนื่อยแทน

เธอบอกว่าจะไปหาผู้ชาย แต่ก็หายเข้ากลีบเมฆปล่อยเพื่อนสนิทนอนรอจนหลับไป

เช้าวันรุ่งขึ้น

" มึงออกยัง กูไปเรียนด้วย " ไหล่บางแนบโทรศัพท์มือถือกับหู แล้วรีบเดินออกจากห้องนอนเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ