บทที่ 36 ขอบคุณที่ตื่นขึ้นมา

เปลือกตาบางค่อยๆ ขยับแล้วเริ่มลืมขึ้นช้าๆ กะพริบตาถี่ๆ ท่ามกลางความมืดสลัว มีไฟในห้องน้ำช่วยส่องสว่างเห็นภายในห้องรางๆ ดูแล้วน่าจะเป็นโรงพยาบาล

โอเค...ฉันยังไม่ตาย

ฉันมองไปรอบๆ ตอนนี้น่าจะกลางคืนแต่ไม่รู้ว่ากี่โมง ไล่สายตามองหานาฬิกาแต่กลับพบคนตัวโตนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเตียง มีผ้าห่มผืนบางคลุมขึ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ