บทที่ 8 เกือบเสียตัว NC กรุบกริบ

" ขอบคุณที่มาส่งนะคะ " เขามองเธอเปิดประตูลงจากรถไป ไม่ลืมหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าแล้วกดกริ่งอยู่หน้าประตูรั้ว

เป็นไปได้ยังไง!?

อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้วะ!?

ตอนนี้ในหัวสับสนวุ่นวายกันไปหมด ไม่รู้เลยว่าจะช่วยใครยังไงก่อนดี คงต้องนั่งคุยกับเธอเป็นเรื่องเป็นราวให้กระจ่าง ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งโกหกหมกเม็ดแน่ๆ

เขาถอยรถกลับไปเช็กอินที่โรงแรมเพื่อตั้งหลัก เย็นนี้เขามีนัดทานข้าวกับคุณช่อเอื้อง แน่นอนว่าต้องเจอคนตัวเล็กแน่ๆ

ร่างบางระหงยืนกอดอกรอคนมาเปิดสักพัก ปากเล็กก็ยกยิ้มเพราะมีแม้บ้านกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาทางนี้

" สวัสดีค่ะ มาหาใครคะ " แม่บ้านวัยกลางคนยืนจ้องหญิงสาวคุ้นตาที่หน้าประตูก่อนจะค่อยๆ เบิกตากว้าง

" คะ...คุณหนู... คุณหนูใช่ไหมคะ " มือสากที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นรีบลนลานเปิดรั้วให้คนมาใหม่ ก่อนจะน้ำตาคลอด้วยว่าคนตรงหน้าคือคนที่หล่อนคิดถึงมาตลอด

" สวัสดีค่ะป้าเพ็ญ สบายดีนะคะ " เธอยิ้มหวาน ยกมือพนมก้มไหว้แม่บ้านที่เธอเคารพ แล้วสวมกอดร่างท้วมอย่างคิดถึง

" ฮืออออ คุณหนูจริงๆด้วย ป้าคิดถึงคุณหนูมากเลยค่ะ มาๆค่ะ รีบเข้าบ้านก่อน ข้างนอกอากาศเย็น " เธอมองตามมือหล่อนที่จูงเข้าไปในบ้านอย่างซาบซึ้ง นอกจากคุณย่าที่เธอรัก ก็มีแค่ป้าเพ็ญคนสนิทของท่านที่คอยช่วยเหลือเอ็นดูเธอมาตลอดตั้งแต่จำความได้

" แล้วสองแม่ลูกนั่นละคะ อยู่ไหน "

" ป่านนี้ยังไม่มีใครตื่นหรอกค่ะ มาค่ะคุณหนู ห้องนอนของคุณหนูป้าทำความสะอาดให้ทุกอาทิตย์เลยนะคะ รับรองพร้อมอยู่ค่ะ " กระเป๋าลากใบใหญ่เดินทางมาถึงหน้าห้องนอนใหญ่พร้อมเจ้าของ หล่อนไขกุญแจให้สาวเจ้าเข้าไปพักผ่อนหลังเดินทางมาแต่เช้าตรู่

" สักประมาณเก้าโมงลูกจันทร์ลงไปนะคะ ป้าเพ็ญเตรียมของทำบุญเรียบร้อยแล้วใช่ไหม "

" เรียบร้อยตั้งแต่เช้ามืดแล้วค่ะ "

" ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวเก้าโมงเราไปวัดพร้อมกันเลย " เธอจัดแจงเวลาแล้วปิดประตูห้องนอน สายตากลมโตมองไปรอบห้อง ข้าวของทุกอย่างยังเหมือนเดิม ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งพื้นที่ส่วนตัว

หึ! ก็อยู่กันแบบเจียมตัวอยู่บ้างนี่

มือบางลากกระเป๋าไว้ปลายเตียง เดินออกจากห้องนอนแล้วเลี้ยวขวาไปยังห้องที่อยู่มุมสุดถัดจากห้องเธอ

ลูกจันทร์ไขกุญแจที่ขอจากป้าเพ็ญเข้าไปในห้องแล้วปิดประตู ทุกอย่างยังคงจัดวางไว้เหมือนเดิม เหมือนที่ย่าของเธอยังมีชีวิตอยู่ ทั้งกลิ่นอาย ทั้งความรู้สึก ความทรงจำต่างๆ ยังคงหลั่งไหลเข้ามาในโสตเสมือนหยุดเวลาไว้

" หนูกลับมาแล้วค่ะคุณย่า "

" กลับมาทวงทุกอย่าง...ของหนูคืน "

หลานสาวคนโปรดยังคงนั่งมองรูปถ่ายบนโต๊ะไม้สีเข้ม ในรูปมีคนแก่ผมสีดอกเลาสวมชุดพื้นเมือง ปลายเท้ามีหญิงสาวนั่งพับเพียบแนบชิดสนิทสนม ดูจากสีหน้าแววตาทั้งคู่มีความสุขมากขนาดไหน

เสียงคุยกันของเจ้าบ้านชั่วคราวอย่างสองแม่ลูกนั่นเล็ดลอดเข้ามากระตุกประสาท ปากอมชมพูยิ้มเยาะ

เรามาเริ่มเรื่องสนุกๆ กันเลย

คล้อยหลังเสียงแหลมน่ารำคาญหายเงียบลงไป เธอจึงปิดประตูห้องคุณย่าแล้วเดินตามลงไปเงียบๆ

" ข้าวต้มอีกแล้วเหรอ โอ๊ย! เบื่อ! คุณแม่คะ! ลูกบัวอยากกินอเมริกันเบรกฟัสท์! "

" ใจเย็นๆ ค่ะลูก นี่! ใครก็ได้ไปทำอเมริกันเบรกฟัสท์มาให้ลูกสาวฉันด่วน! เดี๋ยวนี้! " เสียงทรงพลังหันไปออกอำนาจกับทีมแม่บ้านที่ยืนรอรับคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ

" ไม่ต้อง!!! "

ทุกสายตาในโถงห้องครัวหันไปตามเสียงใสห้วนแล้วอ้าปากตกใจ ไม่ต่างอะไรกับสองแม่ลูกนั่นเลยสักนิด คงมีแต่ป้าเพ็ญเท่านั้นที่ยิ้มกว้างดีใจ

ยัยเด็กนี่มาโผล่ที่นี่ได้ยังไง!

" ถ้าใครอยากกินก็ให้มันไปทำกินเอง " ตาหวานตวัดมองแค่หางตา เดินผ่านหน้าอย่างไม่ต้องยกมือไหว้

" ไปค่ะป้าเพ็ญ เดี๋ยวรบกวนช่วยกันยกของขึ้นรถให้หน่อยนะคะ "

" นี่หยุดนะ! ฉันยังกินข้าวไม่เสร็จ! " เจ้าบ้านหัวโต๊ะลุกพรวดตวาดใส่กลางห้องโถง

" อ่าว! สวัสดีค่ะป้าเอื้อง แหม...ไม่เจอตั้งนาน แก่ขึ้นเยอะเลยนะคะ "

" ........ "

" อุ๊ย! นี่น้องลูกบัวเหรอเนี่ย มองผ่านๆ นึกว่าเพื่อนป้าเอื้องมานั่งทานข้าวด้วย " สองแม่ลูกอ้าปากค้างอีกรอบ ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาอุดปากสวยๆ นั่น

น้องสาวต่างมารดาจ้องพี่สาวเขม็ง ในใจร้อนรุ่ม อิจฉาร่างระหงสูงโปร่งนั่น ผิวขาวเนียนละออหน้าตาไม่ต้องแต่งเยอะก็สวยสะพรั่งผิดกับหล่อนที่ต้องมานั่งโปะรองพื้น แต่งตัวดูดีเพื่อเสริมบุคลิกตัวเองแต่กลับยิ่งดิ่งลงเหวถ้าได้ยืนเทียบรัศมีกับพี่สาวต่างสายเลือด

" จะกินก็กินไปสิคะ ใครห้ามกัน ไปกันค่ะป้าเพ็ญ เดี๋ยวจะสาย " บอกปัดไปแบบรำคาญแล้วหันมาสนใจบุคคลอื่นที่น่าเคารพกว่าแทน

" กรี๊ดดดดด!! คุณแม่!! มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!! "

" แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน!! ก็คงมาทำบุญให้ย่ามันวันครบรอบละมั้ง " ตอบลูกสาวแต่ในอกกลับร้อนรน มันกลับมาครั้งนี้มันต้องมีจุดประสงค์อะไรแน่ๆ แต่ที่แน่ๆ หล่อนจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นแน่นอน!

ถ้ามันกล้ามาขวาง มันจะเจอดี!

พอเวลาเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ชายหนุ่มกลับคิดหนักกับอีกสองชั่วโมงที่ใกล้จะมาถึง เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่! ถ้าลูกบัวเป็นน้องสาวเธอจริงๆ ที่ดินผืนนั้นน้องสาวเธอก็ต้องมีสิทธิ์ แต่เธอกลับขโมยมันมาเพื่อจะโอนย้ายเป็นชื่อตัวเอง

เรื่องมันชักจะยุ่งเหยิงไปกันใหญ่

ครืด ครืด ครืด

ตาคมแลมองหน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะข้างกองเอกสาร ปรากฏชื่อน้องสาวเธอ เธอคนที่เกือบจะพลาดมีอะไรกันคืนนั้น คืนก่อนที่เขาจะบินกลับกรุงเทพ

เกือบไปแล้วมึงเอ้ย...

แค่ล้วงยังไม่ได้สอดใส่นี่นับป่าววะ!?

ก็แม่คุณเล่นมอมตัวเอง เลื้อยเข้ามาคล่อมตัก ทั้งแอ่นทั้งยั่ว ผู้ชายทั้งแท่งที่ไหนจะทนได้กันล่ะวะ! กูคนหนึ่งล่ะไม่ทน!

คืนก่อนบินกลับ

คืนนั้นพอเธอรู้ว่าเขาจะกลับกรุงเทพก็เสนอตัวดื่มอำลาพาไปผับหรูกลางเมือง มอมเมาตัวเองตั้งใจยั่วยวนคนข้างๆ ด้วยเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

แถมไม่ยอมกลับบ้าน บอกว่ารอให้สร่างก่อนเดี๋ยวจะโดนคุณแม่เอ็ด แต่กลับขอขึ้นห้องผู้ชายกลางดึกหน้าตาเฉย

" นั่งตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมไปหาอะไรร้อนๆมาให้ดื่ม " หล่อนนั่งไขว่ห้างโชว์เรียวขาขาว ชุดเดรสที่ใส่เลิกขึ้นมาถึงโคนขาอ่อน คล้อยหลังร่างสูง ปากแดงเลือดนกยกยิ้มมั่นหน้า มั่นอกมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้อยากกินเธอแค่ไหน เธอไม่เคยอ่อยเหยื่อพลาด...

" กาแฟครับ " มือหนาวางแก้วกาแฟหอมกรุ่นควันฟุ้งตรงหน้าเธอ แล้วหย่อนตัวนั่งโซฟาตัวแยก

" ขอบคุณนะคะ พี่ดินนี่...ใจดีจังเลย " เธอส่งสายตาหวานหยาดเยิ้ม จ้องใบหน้าคมเข้มอย่างเปิดเผย

" พี่ดินมีแฟนหรือยังคะ " เธอรุกแรงจริงวุ้ย เอาไงดีวะกู!? จัดเลยดีไหม!

นางฟ้าชุดขาวตัวน้อยเอ่ยเตือนสติว่าหล่อนเป็นลูกสาวเพื่อนพ่อนะ แต่อนิจจา! เดวิลชุดดำปรากฏแย้งเสียงแข็ง! แต่เธอเปิดทางมาขนาดนี้แล้วนะ! อีกนิดจะเปิดผ้าแล้วด้วย!

เอายังไงดีไอ่ปฐพี

ระหว่างฟังสงครามประสาทในหัวฟาดฟันกัน ร่างน้อยๆก็ลุกเดินมาหาเขา แล้วหย่อนสะโพกควบตักหนา ถึงครานั้นมา เดวิลชุดดำชนะขาดลอย

" ลูกบัวทำอะไรครับ " เสียงหนาเริ่มแหบ แม่คุณเล่นควบกันอย่างนี้เลยหรือ! แล้วผมจะมัวรีรออะไรอยู่ละครับ!

มือสากเริ่มวางบนสะโพกอวบแล้ววนลูบไปมา ร่างอรชนอ่อนแอ่นเต้าอวบเบียดมัดกล้ามแน่นขนัด เขยื้อนเอวบางเข้าออกช้าๆ ปลุกเร้าราคะเบื้องล่างให้ตื่นขึ้น

ร่างหนากัดฟันจ้องคนข้างบน ลูบมือสากตามส่วนเว้าโค้งอ้อมมาด้านหน้าแล้วขย้ำนวดเบาๆ

อืมมม...เสริมมาซะแน่นเชียว ไม่กล้าบีบแรงเลยกู

เอวบางยังคงร่อนสวนกับส่วนแข็งนูนที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นลำ ดูท่าจะใหญ่ไม่เบา ปลายเดรสเปิดอ้าแก่สายตาให้มองแต่แพนตี้ตัวจิ๋ว เขากรีดปลายนิ้วเรียวผลุบวนเล่นบนเนินเล็ก เกี่ยวขอบสิ่งกีดขวางไว้ข้างแคมแล้วล้วงเล่นตามซอกกลีบ

" อ๊ะ "

" อยากเหรอครับ "

มือบางขยุ้มจิกเสื้อบนไหล่กว้าง แหงนหน้าร่อนสู้นิ้วเย็นๆ เขาวนเล่นขึ้นลงสักพักก่อนจะค่อยๆกดเข้าช่องเล็กแล้วแอบขมวดคิ้ว เข้าอีกนิ้วละกัน

" อ๊ะ " ก็ยังไม่ค่อยแน่น

สองนิ้วสากเกี่ยวระรัวจุดกระสันภายใน กดหัวนิ้วโป้งวนช่วยจนเธอเริ่มแอ่นโค้งครางเสียงหลง ไม่นานก็เกร็งกระตุก ปล่อยน้ำเมือกอาบรดนิ้วยาว

เขาถอนนิ้วออกแล้วดันตัวเธอลุกขึ้น " เดี๋ยวผมมานะครับ "

หล่อนทำหน้างุนงง นึกว่าเขาจะต่อแต่ที่ไหนได้! เดินเข้าห้องน้ำไปล้างมือ!

ผู้ชายหน้าโง่!