บทที่ 100 บทที่ 100

“หยุดพูดอะไรบ้าๆ ทุเรศแบบนั้นซะที สนุกมากใช่ไหม หา”

“ก็นิดหน่อย ไปเถอะแม่ฉันรอเธออยู่” ว่าแล้วก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางก่อนจะออกแรงรั้งเธอให้ลุกขึ้นแล้วพาเดินไปยังจุดที่แม่เขากำลังยืนอยู่ ชลธิชาทำหน้าเหรอหรากับการกระทำห่ามๆ ของเขา แต่สักพักชายหนุ่มก็ปล่อยข้อมือเธอให้เป็นอิสระ

“แม่ครับ นี่ออแกไนเซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ