บทที่ 102 บทที่ 102

“ไม่ล่ะ ฉันอยากกลับบ้าน”

“งั้นก็ตามใจ ขับรถดีๆ” พัชรินทร์ตบไหล่เพื่อนสาวก่อนจะยิ้มให้ ทั้งคู่แยกกัน เธอยืนส่งชลธิชาเรียบร้อยก่อนจะเดินกลับไปยังรถของตัวเองที่จอดไว้ไม่ไกลกันนัก

ก่อนเข้าบ้านชลธิชาแวะร้านขายยาซื้ออะไรบางอย่าง ซึ่งกว่าจะบอกเภสัชได้ก็อาศัยความกล้าอยู่นาน ภูมินทร์เองก็ขับรถตามเธอมาตั้งแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ